Η ναυμαχία στην οποία η Δύση οφείλει την ύπαρξή της.

Η ελληνική ναυτική νίκη στα νερά της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. και οι χερσαίες μάχες που ακολούθησαν ολοκλήρωσαν την ήττα των Περσών που είχε αρχίσει στον Μαραθώνα μια δεκαετία νωρίτερα . Η νίκη εξασφάλισε την ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων-κρατών, η οποία πρόσφερε τόσο το περιβάλλον όσο και τη στρατιωτική ισχύ στον Μέγα Αλέξανδρο για να δημιουργήσει την τεράστια αυτοκρατορία του έναν αιώνα αργότερα. Αυτή η αυτοκρατορία επέβαλε την κυριαρχία της ελληνικής φιλοσοφίας στον Δυτικό πολιτισμό κατά τους επόμενους αιώνες.

Παρά την ήττα τους από τους Έλληνες στον Μαραθώνα το 490 π.Χ., οι Πέρσες διατηρούσαν πάντα έναν τρομερό στρατό και ένα ναυτικό που ήλεγχε τις θαλάσσιες οδούς. Ο Δαρείος Α', που είχε ηττηθεί στον Μαραθώνα, σκό πευε να αρχίσει άλλη μια επίθεση εναντίον της Ελλάδας, αλλά πρώτα έπρεπε να καταστείλει μια επανάσταση στην Αίγυπτο. Πέθανε όμως πριν γίνει αυτό, το 486 π.Χ. Ο γιος του Ξέρξης πήρε τη θέση του και σύντομα απέδειξε τις πο λεμικές ικανότητες του νικώντας τους Αιγυπτίους επαναστάτες. Ύστερα στρά φηκε κατά της Ελλάδας για να εκδικηθεί την ήττα του πατέρα του και να επε κτείνει τα όρια της Περσικής Αυτοκρατορίας προς δυσμάς.

Στη δεκαετία που ακολούθησε τη νίκη στον Μαραθώνα, οι Έλληνες ταλανίζονταν από εσωτερικές διαμάχες. Όταν ωστόσο έφθασαν οι ειδήσεις ότι ο Ξέρξης είχε ξεκινήσει εναντίον τους με στρατό που ίσως ξεπερνούσε το 1.000.000.000 άνδρες και τα 1.200 πλοία, οι νότιες ελληνικές πόλεις-κράτη της Αθήνας, της Σπάρτης και των Κυκλάδων συνενώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τους εισβολείς. Οι βόρειες περιοχές, που ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθούν και βρίσκονταν στον δρόμο του προελαύνοντος περσικού στρατού, έδειξαν απρο θυμία να μετάσχουν στη συμμαχία. Σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει την υ ποστήριξη των βόρειων περιοχών, η νότια συμμαχία έστειλε έναν μικρό στρατό από Σπαρτιάτες για να υπερασπιστούν το πέρασμα των Θερμοπυλών. Πριν αρχίσει η μάχη οι περισσότεροι Σπαρτιάτες γύρισαν πίσω, αφήνοντας μόνο 300 άνδρες και 1.000 Βοιωτούς συμμάχους για να κρατήσουν το πέρασμα

Εκείνοι το έκαναν με τόση γενναιότητα, ώστε σκοτώθηκαν όλοι. Μολονότι όμως άφησαν ένα αιώνιο παράδειγμα ικανότητας και ανδρείας, η μάχη τους είχε ελάχιστη ή και καθόλου επίδραση στη σύγκρουση που ακολουθήσε.

Από τις Θερμοπύλες οι Πέρσες συνέχισαν την πορεία τους νοτίως προς την Αθήνα, παραλλήλως προς την ακτογραμμή. Το ναυτικό ακολουθούσε κατά μήκος των παραλίων μεταφέροντας εφόδια για την τεράστια χερσαία δύναμη. Ορισμένες περιγραφές, κυρίως Ελλήνων που επιδίωξαν να μεγιστοποιήσουν
την αξία της επακόλουθης νίκης τους, υπολογίζουν τον όγκο του περσικού στρατού σε 2.000.000 άτομα κάποια μάλιστα φτάνει στα 5.000.000. Ακόμη όμως και αν υπολογίσουμε το βοηθητικό προσωπικό και τους συνοδούς της εκστρατείας, αυτοί οι αριθμοί είναι εξαιρετικά υπερβολικοί, αφού ούτε ο περσι κός πληθυσμός ούτε το σύστημα ανεφοδιασμού εκείνης της εποχής μπορούσαν να αντέξουν έναν τόσο μεγάλο στρατό. Στην πραγματικότητα, οι περσικές χερσαίες δυνάμεις πιθανότατα να έφθαναν τα 200.000 άτομα

Ανεξαρτήτως του ακριβούς αριθμού των Περσών, οι Έλληνες αντιλήφθηκαν ότι δεν μπορούσαν να αντισταθούν σε μια τόσο μεγάλη δύναμη. Ο ηγέτης τους, ο Αθηναίος Θεμιστοκλής, σκέφτηκε ότι η μοναδική ελπίδα νίκης βρισκόταν στη θάλασσα. Αν νικούσαν τον περσικό στόλο, ο εχθρικός στρατός θα υπο χωρούσε από έλλειψη εφοδίων. Παρά τις ανησυχίες ορισμένων υφισταμένων του, ο Θεμιστοκλής έπεισε τους συμμάχους του να εγκαταλείψουν την ελληνική ενδοχώρα και να μεταβούν στη γειτονική Σαλαμίνα. Εκεί θα παρέτασσαν το ενωμένο ναυτικό τους κατά του περσικού στόλου.

Ο Ξέρξης μπήκε στην Αθήνα και νίκησε γρήγορα τη μικρή ελληνική φρουρά που είχε μείνει εκεί για να υπερασπιστεί την Ακρόπολη. Ενώ οι Πέρσες λεηλα τούσαν και έκαιγαν την πόλη, ο Θεμιστοκλής έστειλε αγγελιαφόρους που υποκρίθηκαν ότι ήταν λιποτάκτες για να πουν στον Ξέρξη ότι οι Έλληνες ήταν δι χασμένοι από εσωτερικές διαμάχες και ετοιμάζονταν να φύγουν με τα πλοία τους. Ο Πέρσης ηγέτης αποφάσισε να αναλάβει μια επίθεση για να καταστρέ ψει τα ελληνικά σκάφη πριν προλάβουν να απομακρυνθούν

Ο Ξέρξης έστησε το στρατόπεδο του στην ξηρά και τοποθέτησε έναν χρυσό θρόνο σε μια πλαγιά του Αιγάλεω που έβλεπε προς τα νερά της Σαλαμίνας, α πό οπού θα μπορούσε να παρακολουθήσει την επικείμενη νίκη του. Το πρωί της 23 Σεπτεμβρίου 480 π.Χ. κάθισε στον θρόνο και έδωσε διαταγή να επιτε θούν τα πλοία του. Το περσικό ναυτικό, που είχε μειωθεί σε 1.000 πλοία λόγω μιας πρόσφατης θύελλας, εξακολουθούσε να υπερέχει του ελληνικού σε ανα λογία τρία προς ένα. Ωστόσο, οι 370 ελληνικές τριήρεις, με την τριπλή σειρά κουπιών, ήταν ταχύτερες και μεγαλύτερες από τα εχθρικά πλοία. Οι Έλληνες είχαν επίσης το πλεονέκτημα ότι γνώριζαν πολύ καλά τα νερά στα οποία γινό ταν η σύγκρουση. Ακόμη πιο σημαντικό ήταν το γεγονός ότι κάθε Έλληνας ναυτικός και στρατιώτης ήξερε πολύ καλά ότι μόνο ο ίδιος και οι συμπολεμι στές του βρίσκονταν ανάμεσα στις οικογένειες τους και στον περσικό στρατό. Η ύπαρξη της Ελλάδας κρεμόταν από τα χέρια τους.

Οι Πέρσες πλησίασαν με τον ημικυκλικό σχηματισμό τους, που ήταν χαρα κτηριστικός εκείνης της εποχής. Τα ελληνικοί πλοία εμβόλισαν τα εχθρικά και τα ακινητοποίησαν με άρπαγες, έτσι ώστε να μπορέσει το πεζικό να περάσει σε αυτά και να εξουδετερώσει τα αντίπαλα πληρώματα. Μια μικρή ελληνική δύναμη περίπου 30 πλοίων, που είχε μείνει σε εφεδρεία, χτύπησε τις περσικές πτέρυγες καθώς οι κύριες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να αποκτούν την πρωτοβουλία των κινήσεων.


Σε διάστημα οκτώ ωρών ο Ξέρξης είδε από τον θρόνο του το μισό σχεδόν ναυτικό του να καταλήγει στον βυθό της θάλασσας. Οι ελληνικές απώλειες ή ταν μόλις 40 πλοία. Για πρώτη φορά στην ιστορία μια ναυμαχία είχε κρίνει το αποτέλεσμα ενός πολέμου. Με το μεγαλύτερο μέρος του ναυτικού του κατε στραμμένο και τα βοηθητικά σκάφη του απειλούμενα πλέον άμεσα, ο Ξέρξης δεν είχε άλλη επιλογή παρά να επιστρέφει στη Μικρά Ασία. Αφησε όμως πίσω του έναν στρατό 10.000 περίπου ανδρών για να κρατήσει την ελληνική ενδοχώ ρα, αλλά μέχρι τον επόμενο Αύγουστο είχαν όλοι παραδοθεί στους Έλληνες.
Το περσικό ναυτικό παρέμεινε ισχυρό παρά την ήττα στη Σαλαμίνα. Ωστό σο, οι Έλληνες πήραν τη θέση τιυν Περσών ως κυρίαρχη δύναμη στη Μεσό γειο. Χρειάστηκε άλλος ένας αιώνας και πολλοί ακόμη εσωτερικοί πόλεμοι πριν ο Μέγας Αλέξανδρος ενώσει όλη την Ελλάδα και κατανικήσει την Περσι κή Αυτοκρατορία, αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος της τελικής νίκης του είχε ήδη τεθεί. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας εγγυόταν πλέον τη διαρκή ανεξαρτησία της Ελλάδας και την πρόοδο ενός πολιτισμού και μιας φιλοσοφίας που θα επηρέα ζε ολόκληρη την Ευρώπη και θα επεκτεινόταν τελικά μέχρι τη βόρεια Αμερική.

Αν ο Ξέρξης είχε νικήσει στη Σαλαμίνα, είναι αμφίβολο αν οι διχασμένοι Έλληνες θα κατάφερναν να ενωθούν εκ νέου για να διώξουν τους Πέρσες από την πατρίδα τους. Αν η Σαλαμίνα είχε διαφορετική κατάληξη, είναι πολύ πιθα νόν ότι η Περσία -και όχι η Ελλάδα- θα είχε εξαπλώσει την επιρροή της στην ευρώπη και στη Δύση.

“Οι 100 μεγαλύτερες μάχες όλων των εποχών”. 

Από τον Michael Lee Lanning-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝΑΛΙΟΣ

Bomb Attacks in Greece Raise Fear of Radicalism

By LIZ ALDERMAN

Published: January 20, 2013

ΑTHENS — When alarms jolted Christos Konstas awake at 4 a.m. recently, he thought a neighbor’s apartment had caught fire. But as he made his way to the building’s lobby, it was clear something more nefarious had taken place.

A police officer, recognizing Mr. Konstas as a television commentator who had often defended the Greek government’s efforts to cope with the financial crisis, pulled him aside. “Another journalist was also just hit,” the officer told him in a low voice. Within minutes, reports emerged of explosions at the homes of three more journalists.

Greece has been dealing with an outbreak of violence in recent weeks, following several months in which such activity seemed to have calmed. On Sunday, a crude bomb exploded at the country’s largest shopping mall in a middle-class suburb of Athens, injuring two security guards and escalating a wave of attacks that have gripped the nation’s attention. No immediate claim of responsibility was made.

The government, which just secured $60 billion in aid from its international creditors, says it is determined to crack down on lawless behavior and to press a safety agenda that, as a candidate, Prime Minister Antonis Samaras had vowed to undertake.

The problem, his opponents say, is that in its bid to restore order the government is provoking exactly the violence it says it is trying to quash. They say the government’s true aim is to distract public attention from a growing tax scandal that threatens the stability of the shaky governing coalition.

They point to a police raid on Dec. 20 on the Villa Amalia, a gathering point in central Athens that has been home to antiauthoritarian youth and some anarchists for two decades. While the Greek authorities called the Villa an “anarchist stronghold,” its occupants described it as a cultural center offering free concerts, an occasional children’s nursery and a space for publishing antiauthoritarian literature.

The police evicted the squatters, arrested eight people and confiscated gas masks, propane gas and hundreds of empty beer bottles that they said could be used to make explosives and firebombs. They conducted a second raid on Jan. 9, arresting 92 squatters who had moved back in and padlocked the building.

Within days of the second raid, violence flared. Attacks were carried out on Greek government offices, banks, businesses and other establishment symbols, including the simultaneous explosions at Mr. Konstas’s building and the homes of the other journalists. The home of the government spokesman’s brother was firebombed. On Monday, unidentified gunmen strafed Mr. Samaras’s party headquarters with an AK-47.

The bomb that was ignited Sunday went off at 11 a.m. inside a shopping center run by a company belonging to one of Greece’s wealthiest men, Spiros Latsis. About 200 people were inside when news organizations received calls warning that a bomb would explode in half an hour. The police evacuated the building and said that an investigation was under way.

So far, no one has been seriously hurt in any of the attacks, which seemed intended more for effect than harm. But they raised questions, Greek antiterrorism officials said, about whether new groups of radical left militants are reviving in the wake of the Villa Amalia eviction, perpetuating a turbulent history of violent episodes that have plagued Greece since the collapse of the military junta in 1974.

To its opponents, the timing of the raids raised questions about the government’s motives. They say that Mr. Samaras’s coalition partners are trying to disentangle themselves from the so-called Lagarde list scandal, involving accusations that they failed to pursue rampant tax evasion by the wealthy and well connected. The publication of the list of more than 2,000 Greeks with bank accounts in Switzerland, which the government was given two years ago but did little with, has threatened his coalition — though on Friday the Greek Parliament voted to investigate the role played by a former finance minister, George Papaconstantinou.

“The government is entering a period of new internal instability with the Lagarde list scandal,” said Yiannis Bournous, a spokesman for the opposition Syriza party. “That’s exactly the reason why they chose to organize these raids, to divert people’s attention.” The government denies that accusation, and has accused Syriza of sympathizing with leftist radicals. “The question should not be why are we suddenly moving now,” said a senior official with knowledge of the government’s strategy, who spoke on condition of anonymity because he was not authorized to speak publicly. “It’s why past governments have not stopped lawlessness from spreading.”

The official acknowledged that the Villa Amalia raid and another last week on squatters at Lela Karagianni incited radical groups to new violence, and said that plans for further raids could further inflame the situation. But the crackdown is necessary, the official said, to demonstrate that the government will be willing to move forcefully against other groups — including militant trade unions that might stand in the way of Mr. Samaras’s efforts to carry out painful economic reforms and unpopular plans to privatize state assets to meet to demands by Greece’s lenders.

“We want to present ourselves as successful, to start legitimizing Greece again in the eyes of the international community,” the official said. “How can we impose new laws, or move ahead with reforms, when laws are being broken? It is time to get our house in order.”

Greece has already been grappling with an intensification of violence by the far right, where sympathizers of a neo-fascist political party, Golden Dawn, have carried out a series of brutal attacks against immigrants, often with the police standing by.

No one has claimed responsibility for the gunfire at Mr. Samaras’s party headquarters. Officials said that was more alarming, because it bore the possible imprint of Greek or Russian mafia attacks.

While the motivation for the violence remains a matter of debate, the attacks raise alarms in a country that was terrorized for decades by a group called November 17, which mounted deadly strikes against Greek politicians and businessmen. “It is clear we are in front of a new generation of activity,” said one antiterrorism official. “To say these are just small bombs shows a lack of awareness about the problem.” After Sunday’s explosion, the Pasok Party, part of Mr. Samaras’s governing coalition, said in a statement, “We are dealing with a new type of terrorism that not only picks symbolic targets but wants blood and death.”

A new group calling itself the Circle of Outlaws/Nucleus of Lovers of Lawlessness-Militant Minority claimed responsibility for the attacks on journalists, and said they were meant to denounce coverage sympathetic to the government’s political agenda. But it said in its statement that its main aim was to retaliate against the government for shutting down Villa Amalia.

After the journalist bombings, the group published on the Internet a call for solidarity with those evicted from Villa Amalia. Hours later, more than 4,000 sympathizers marched through Athens, waving red flags and chanting antigovernment slogans.

In a meeting one recent evening in a basement in Exarchia, a graffiti-covered neighborhood in central Athens that has long been the center of Greek anarchy movements, seven people affiliated with the Villa’s anti-authoritarian movement gathered around a cigarette-strewn table.

Using only their first names, and deliberating on consensus answers to questions, they said their aim was to overthrow a status quo in which a powerful few influenced the lives of many, and replace it with social justice and equality. Arguing that Mr. Samaras was imposing “totalitarianism,” they disputed the description of squatters’ homes as hotbeds of lawlessness, and said the raids were aimed at detracting from the government’s own shortcomings in pursuing corruption at higher levels.

While the Villa had hosted anarchists, the group denied that it was a laboratory for bomb making and said it was not affiliated with Lovers of Lawlessness. At the same time, “We don’t say we don’t participate in violence,” said Pavlos, a trim, articulate man who was a regular there.

Pavlos drew on a rolled cigarette. “Those who govern are the ones who brought this country into the crisis, and made people poor,” he said.

“We are from two directly opposite worlds that will never stop clashing.” He paused, then added: “If they think they will stop a growing movement of resistance, they are wrong.”

από εδώ 

ΗΠΑ ΠΡΟΣ Ε.Ε. - ΓΕΡΜΑΝΙΑ

"Βρείτε άμεσα λύση για την Ελλάδα αλλιώς θα το εκμεταλλευθεί η Ρωσία"...

Πiέζουν οι ΗΠΑ την EE να δοθεί στην Ελλάδα άμεσα ημερομηνία εκταμίευσης της δόσης  των 31 δισ. ευρώ η εν πάση περιπτώσει να ξεκινήσει η εκταμίευσή της έστω σταδιακά φοβούμενες αναταραχές στο εσωτερικό και πιθανόν και ανατροπές. Σε επαφές με αξιωματούχους της ΕΕ, ο Αμερικακός υπουργός Οικονομικών Τ.Γκάϊτνερ, εξέφρασε την "αγωνία" και το "ενδιαφέρον" των ΗΠΑ για την εξεύρεση άμεσα, "βιώσιμης λύσης".

Οι αναλύσεις των αμερικανικών think tank καταλήγουν όλες στο συμπέρασμα ότι "Η Ελλάδα θα αποτελέσει πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης κατά βάση με την Ρωσία, αν δεν καταφέρουμε να ελέγξουμε την οικονομική κρίση μέσα στους επόμενους μήνες"...

Το αμερικανικό δίκτυο Dow Jones Newswires υποστηρίζει ότι η συνάντηση της Τρίτης θα αφορά μόνο στην κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού των 15 δισ. ευρώ  έως το 2014 και όχι για τα 17,6 δισ. της περιόδου 2104 -16.

Η υπουργός Οικονομικών της Φινλανδίας Γιούτα Ουρπιλάινεν δήλωσε σήμερα ότι δεν είναι βέβαιη πως οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης θα εγκρίνουν την καταβολή της επόμενης δόσης προς την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της σημερινής συνεδρίασης του Eurogroup. "Δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι θα συμβεί αυτό. Χρειάζεται περισσότερη ενημέρωση πριν από τη λήψη μίας απόφασης, κατά συνέπεια, το θέμα είναι ανοικτό", δήλωσε στους δημοσιογράφους η υπουργός Οικοκομικών έπειτα κοινοβουλευτική ενημερωτική συνεδρίαση. Η Γιούτα Ουρπιλάινεν επανέλαβε ότι η Φινλανδία είναι έτοιμη να δώσει στην Ελλάδα περισσότερο χρόνο για την επίτευξη των δημοσιονομικών της στόχων, αλλά τόνισε ότι αποκλείεται μία αναδιάρθρωση του χρέους της.

Τα αμερικανικά μέσα υποστηρίζουν ότι οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης έχουν διάθεση «συμβιβασμού» και «συναινετικών λύσεων».

Αναλυτικά τα αμερικανικά δίκτυα υποστηρίζουν, επικαλούμενα πληροφορίες από τις Βρυξέλλες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ότι θα αναζητηθεί συναίνεση για την εκταμίευση της επόμενης δόσης τού δανείου προς την Ελλάδα.

Επίσης, προβάλλονται οι διαφωνίες που είχε διατυπώσει η διευθύντρια τού ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, με την απόφαση των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να παρατείνουν κατά δύο έτη, έως το 2022, την επίτευξη του στόχου μείωσης του ελληνικού χρέους στο 120% τού ΑΕΠ, εγείροντας ερωτηματικά για τη συνέχιση της συμμετοχής του ΔΝΤ στη χρηματοδότηση της Ελλάδας.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr από εδώ, 

___

Der Spiegel: Η πολιτική της Μέρκελ για την Ελλάδα είναι «δειλή» και «ανέντιμη»

Δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel» αποτελεί ηχηρό ράπισμα στην πολιτική που ακολουθεί η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ για την ελληνική κρίση.

Στο άρθρο – σχόλιο του Stefan Kaiser με τίτλο «Η Γερμανία φοβάται την αλήθεια», ο αρθρογράφος σχολιάζει ότι αυτή η εβδομάδα θα είναι καθοριστικής σημασίας για την Ελλάδα, ωστόσο η κυβέρνηση Μέρκελ υπό το φόβο του εκλογικού σώματος αγωνίζεται ενάντια στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και δε συνειδητοποιεί πως όλοι πρέπει να πληρώσουν για την Ελλάδα.

«Κάποια στιγμή, ακόμα και τα καλύτερα κόλπα δε βοηθούν: Οι αοριστολογίες περί "άλλων λύσεων", η αναβολή των επώδυνων αποφάσεων. Τελικά οι δανειστές της Ελλάδας σε Βερολίνο, Βρυξέλλες και Παρίσι, θα πρέπει να παραδεχτούν πως η διάσωση της Αθήνας θα κοστίσει πολλά χρήματα». Μια διάσωση, που όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, έχει κόστος πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ και αποτελεί «ζημία» για τη Γερμανία και για τους άλλους δανειστές, στους οποίους ο αρθρογράφος προτείνει «για να εξοικονομήσετε χρήματα, αυξήστε φόρους ή κάντε περικοπή δαπανών».

«Το μόνο πρόβλημα είναι το εξής: Η στιγμή της διορατικότητας και της ειλικρίνειας είναι ακόμη πολύ μακριά. Προς το παρόν, φαίνεται ότι οι χώρες της Ευρωζώνης συνεχίζουν όπως πριν. Αυτό σημαίνει ότι προχωρούν κουτσά-στραβά, καθυστερώντας την αλήθεια όσο μπορούν. Η Άνγκελα Μέρκελ είναι η καπετάνιος αυτής της τακτικής. Θέλει να καθυστερήσει τις εξελίξεις για την Ελλάδα κατά τουλάχιστον δέκα μήνες, αφού στόχος της είναι η επανεκλογή της στο αξίωμά της καγκελαρίου το Φθινόπωρο του 2013. Και  αυτό (το να πει την αλήθεια) δεν θα είναι ό,τι καλύτερο για μία προεκλογική εκστρατεία, που θα περιλαμβάνει υποσχέσεις που έχουν μείνει ανεκπλήρωτες και διακεκομμένα δάνεια», επισημαίνεται στο άρθρο.

«Εάν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης καταφέρουν, σήμερα, Τρίτη να δώσουν το πράσινο φως για την επόμενη δόση του δεύτερου πακέτου διάσωσης για την Ελλάδα, μάλλον θα αποφασίσουν και πάλι να πάρει μόνο όσο χρήματα της είναι απαραίτητα για τους επόμενους μήνες», προσθέτει ο Stefan Kaiser, σχολιάζοντας πως στο Eurogroup θα προτιμήσουν να δώσουν πρόσθετη βοήθεια στην Ελλάδα, ύψους 33 δισ. ευρώ και όχι να στραφούν σε  μακροπρόθεσμες λύσεις, όπως ένα κούρεμα του χρέους. «Αυτή είναι μια δειλή και ανέντιμη πολιτική που θα αυξήσει την οργή πολλών πολιτών σχετικά με την τακτική που ακολουθείται», υπογραμμίζει.

Η ελπίδα βασίζεται στο  ΔΝΤ

«Ήδη, η δυσαρέσκεια είναι τεράστια. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Μέρκελ εδώ και πολύ καιρό αμέλησε να εξηγήσει στους πολίτες γιατί είναι λογικό να εργαστούν για την Ευρώπη και για την Ελλάδα. Έχει πυροδοτήσει ένα κλίμα εναντίον των Ελλήνων με παρεχόμενα επιχειρήματα, όπως το γιατί θα πρέπει να ασχοληθεί κανείς με τους αμαρτωλούς που χρωστάνε; Τώρα είναι πιο δύσκολο να τους εξηγήσει γιατί πρέπει ξαφνικά οι Έλληνες να λάβουν αυτά χρήματα», συνεχίζει το δημοσίευμα.

«Η μόνη ελπίδα είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Παίρνει στα σοβαρά τις αρχές του. Και μία από αυτές είναι η εξής: Το ΔΝΤ δίνει χρήματα μόνο σε χώρες που μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους», λέει ο Stefan Kaiser , σχολιάζοντας πως η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει αυτό με καμία οικονομική λογική.

Μία εκρηκτική ανάπτυξη ή  ένα νέο «κούρεμα» του χρέους, που είναι η πιο ρεαλιστική επιλογή, είναι ακόμη, σύμφωνα με το «Der Spiegel» η μόνη διέξοδος, καθώς οι πιστωτές θα πρέπει να απελευθερώσουν την Ελλάδα από ένα μεγάλο μέρος του δυσβάσταχτου χρέους της.

«Ακόμα και αν το πούμε κούρεμα, χρεοκοπία ή ελάφρυνση χρέους, αυτό που θα πρέπει να κάνουν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί τώρα είναι να βρουν το κουράγιο να αποκαλύψουν την αλήθεια στον κόσμο» καταλήγει το άρθρο.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr από εδώ

Οι Γερμανοι το Απαγορευουν, Γιατι!!

Ο εμπνευστής είναι Πορτογάλος, ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΑΣ, εκεί οι Στρατιωτικοί, με Όρκο που έχουν δώσει Προστατεύουν το Συμφέρον του Λαού της Πορτογαλίας.... Δείτε το!!

και ευτυχώς κάποιοι Έλληνες έχουν μυαλό και μας δίνουν Ελπίδες, ενώ κάποιοι το βουλώνουν.... Δείτε το!!

Η αλληλεγγύη του τοκογλύφου κ' The time-bomb at the heart of Europe

απο εδω
«Ξεχάστε Ελλάδα-Ισπανία-Ιταλία: Το μεγάλο πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η Γαλλία»:Αυτό υποστηρίζει σήμερα ο βρετανικός Economist, σύμφωνα με τον οποίο η Γαλλία είναι μία «ωρολογιακή βόμβα» για τη βιωσιμότητα της ευρωζώνης. Και δεν έχει άδικο: για μια ευρωζώνη η οποία αν και αποτελεί τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, δεν διαθέτει τα «όπλα» που όλοι οι «ανταγωνιστές» της όχι μόνον διαθέτουν αλλά και χρησιμοποιούν, πράγματι, η Γαλλία, αποτελεί τον επόμενο μεγάλο κίνδυνο, δίπλα στον οποίο τα μεγέθη της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, ακόμα ίσως και της Ισπανίας, μοιάζουν περίπου αστεία.

Όμως, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι η αιτία μόνο το ίδιο το χρέος, που ασφαλώς πρέπει να περιοριστεί, ή είναι η διαχείρισή του που μεγιστοποιεί τον κίνδυνο; Στα τρία σχεδόν χρόνια της κρίσης, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, που δεν βιώνουν τέτοια κρίση, έχουν καταφύγει από τρεις φορές στα νομισματικά εργαλεία τα οποία η ευρωζώνη, υπό την εντολή της Γερμανίας, δεν διαθέτει. Οσο για την Κίνα, εκεί, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά και κάθε σκέψη ότι μπορεί η Ευρώπη να την ανταγωνιστεί είναι απλώς εξωπραγματική.

Όμως, το Βερολίνο υποχρεώνει αυτά τα τρία χρόνια μια σειρά από χώρες της ευρωζώνης σε βίαιες προσαρμογές που προκαλούν εκτεταμένη ύφεση, που εκκολάπτουν  κοινωνικές συγκρούσεις, αποδυνάμωση της δημοκρατίας και απώλεια κάθε συνοχής, χωρίς να επιτρέπει καμία πολιτική εξισορρόπησης και οδηγώντας την ευρωζώνη σε δομική κρίση και σειρά από χώρες μέλη της στα όρια της καταστροφής.

Αυτής της ευρωζώνης, με αυτούς τους όρους, ναι, η Γαλλία, είναι ο επόμενος μέγας κίνδυνος. Γιατί όμως να είναι αυτή η ευρωζώνη; Γιατί να «δουλεύει» έτσι, σε πλήρη αντίθεση με ότι υποστηρίζουν ότι πρέπει να συμβεί όλοι οι διεθνώς αναγνωρισμένοι οικονομολόγοι στον κόσμο;

Δεν υπάρχει παρά ένας και μόνον λόγος γι αυτόν τον παρατεταμένο παραλογισμό: ο γερμανικός ηγεμονισμός. Αυτόν πληρώνει η Ευρώπη και αυτού έχει καταστεί θύμα. Η Γερμανία εκμεταλλεύθηκε συνειδητά και συστηματικά την κρίση χρέους, δίνοντας στον εαυτό της ένα συγκριτικό πλεονέκτημα και μεγιστοποιώντας το ρόλο της τόσο σε οικονομικό, όσο και σε πολιτικό αλλά και σε θεσμικό επίπεδο.

Δυστυχώς, αυτή την σταδιακή πολιτική που διαρκώς εξαπλώνεται, οι άλλες χώρες που θίγονται από αυτήν, είτε δεν τη διέγνωσαν εγκαίρως, πιστεύοντας στα παραμύθια περί αλληλεγγύης, είτε δεν αντέδρασαν σε αυτήν. Και τώρα το πληρώνουν, τουλάχιστον ορισμένες από αυτές, με πρώτη την Ελλάδα. Γιατί τώρα βλέπουν οι πάντες τι σημαίνει αυτή η «αλληλεγγύη του τοκογλύφου» που οδηγεί με πρόγραμμα και σχέδιο στην πλήρη υποτέλεια – άλλωστε, γι αυτό τώρα οι Γερμανοί είναι (φραστικά) λίγο πιο μαζεμένοι με την Ελλάδα: γιατί η πολιτική τους για πλήρη υποτέλεια έχει εκφραστεί και έχει γίνει πλήρως αποδεκτή.

Ακόμα και τώρα, την ώρα που ακόμα και οι διεθνείς ιδιώτες πιστωτές ή το ΔΝΤ ζητούν «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, το Βερολίνο το αρνείται πεισματικά: το Βερολίνο, παρά τους μύθους, δεν έχει χάσει ούτε σεντ μέχρι σήμερα από την ελληνική κρίση χρέους – αντίθετα, γερμανικές μελέτες έχουν δείξει πόσο έχει ωφεληθεί από αυτήν, σε αντίθεση φυσικά με όλους τους άλλους εμπλεκόμενους.

Αν δεν υπάρξει αντίδραση στη γερμανική πολιτική, ασφαλώς, σύντομα, θα το πληρώσει ακόμα και η Γαλλία, όταν θα διαπιστώσει ότι ζει το ιστορικό αδιέξοδο να μην μπορεί να στηριχθεί στο ίδιο της το νόμισμα. Όταν κατανοήσει ότι αυτό το νόμισμα, όπως αναδιαμορφώθηκε μέσα από την κρίση, όχι απλώς δεν της ταιριάζει, δεν είναι «δικό της», αλλά κινδυνεύει να την καταστρέψει. Την ώρα που τα γαλλικά εργοστάσια έχουν αρχίσει να κλείνουν το ένα μετά το άλλο σε αντίθεση με τα γερμανικά, ας δουν στο Παρίσι τι συμβαίνει στην Ελλάδα, και θα καταλάβουν…

_____

απο εδω

THE threat of the euro’s collapse has abated for the moment, but putting the single currency right will involve years of pain. The pressure for reform and budget cuts is fiercest in Greece, Portugal, Spain and Italy, which all saw mass strikes and clashes with police this week (see article). But ahead looms a bigger problem that could dwarf any of these: France.

The country has always been at the heart of the euro, as of the European Union. President François Mitterrand argued for the single currency because he hoped to bolster French influence in an EU that would otherwise fall under the sway of a unified Germany. France has gained from the euro: it is borrowing at record low rates and has avoided the troubles of the Mediterranean. Yet even before May, when François Hollande became the country’s first Socialist president since Mitterrand, France had ceded leadership in the euro crisis to Germany. And now its economy looks increasingly vulnerable as well.

The business climate in France has also worsened. French firms are burdened by overly rigid labour- and product-market regulation, exceptionally high taxes and the euro zone’s heaviest social charges on payrolls. Not surprisingly, new companies are rare. France has fewer small and medium-sized enterprises, today’s engines of job growth, than Germany, Italy or Britain. The economy is stagnant, may tip into recession this quarter and will barely grow next year. Over 10% of the workforce, and over 25% of the young, are jobless. The external current-account deficit has swung from a small surplus in 1999 into one of the euro zone’s biggest deficits. In short, too many of France’s firms are uncompetitive and the country’s bloated government is living beyond its means.As our special report in this issue explains, France still has many strengths, but its weaknesses have been laid bare by the euro crisis. For years it has been losing competitiveness to Germany and the trend has accelerated as the Germans have cut costs and pushed through big reforms. Without the option of currency devaluation, France has resorted to public spending and debt. Even as other EU countries have curbed the reach of the state, it has grown in France to consume almost 57% of GDP, the highest share in the euro zone. Because of the failure to balance a single budget since 1981, public debt has risen from 22% of GDP then to over 90% now.

Hollande at bay

With enough boldness and grit, Mr Hollande could now reform France. His party holds power in the legislature and in almost all the regions. The left should be better able than the right to persuade the unions to accept change. Mr Hollande has acknowledged that France lacks competitiveness. And, encouragingly, he has recently promised to implement many of the changes recommended in a new report by Louis Gallois, a businessman, including reducing the burden of social charges on companies. The president wants to make the labour market more flexible. This week he even talked of the excessive size of the state, promising to “do better, while spending less”.

Yet set against the gravity of France’s economic problems, Mr Hollande still seems half-hearted. Why should business believe him when he has already pushed through a string of leftish measures, including a 75% top income-tax rate, increased taxes on companies, wealth, capital gains and dividends, a higher minimum wage and a partial rollback of a previously accepted rise in the pension age? No wonder so many would-be entrepreneurs are talking of leaving the country.

Explore our interactive guide to Europe's troubled economies

European governments that have undertaken big reforms have done so because there was a deep sense of crisis, because voters believed there was no alternative and because political leaders had the conviction that change was unavoidable. None of this describes Mr Hollande or France. During the election campaign, Mr Hollande barely mentioned the need for business-friendly reform, focusing instead on ending austerity. His Socialist Party remains unmodernised and hostile to capitalism: since he began to warn about France’s competitiveness, his approval rating has plunged. Worse, France is aiming at a moving target. All euro-zone countries are making structural reforms, and mostly faster and more extensively than France is doing (see article). The IMF recently warned that France risks being left behind by Italy and Spain.

At stake is not just the future of France, but that of the euro. Mr Hollande has correctly badgered Angela Merkel for pushing austerity too hard. But he has hidden behind his napkin when it comes to the political integration needed to solve the euro crisis. There has to be greater European-level control over national economic policies. France has reluctantly ratified the recent fiscal compact, which gives Brussels extra budgetary powers. But neither the elite nor the voters are yet prepared to transfer more sovereignty, just as they are unprepared for deep structural reforms. While most countries discuss how much sovereignty they will have to give up, France is resolutely avoiding any debate on the future of Europe. Mr Hollande was badly burned in 2005 when voters rejected the EU constitutional treaty after his party split down the middle. A repeat of that would pitch the single currency into chaos.

Too big not to succeed?

Our most recent special report on a big European country (in June 2011) focused on Italy’s failure to reform under Silvio Berlusconi; by the end of the year he was out—and change had begun. So far investors have been indulgent of France; indeed, long-term interest rates have fallen a bit. But sooner or later the centime will drop. You cannot defy economics for long.

Unless Mr Hollande shows that he is genuinely committed to changing the path his country has been on for the past 30 years, France will lose the faith of investors—and of Germany. As several euro-zone countries have found, sentiment in the markets can shift quickly. The crisis could hit as early as next year. Previous European currency upheavals have often started elsewhere only to finish by engulfing France—and this time, too, France rather than Italy or Spain could be where the euro’s fate is decided. Mr Hollande does not have long to defuse the time-bomb at the heart of Europe.

"Πλιάτσικο-στοπ". Τι δείχνουν οι αντιδράσεις εναντίον Βενιζέλου-Φούχτελ

Του Αντώνη Μυλωνάκη απο εδω 

Δύο χρόνια τώρα είμαστε μάρτυρες μιάς άνευ προηγουμένου προσπάθειας φτωχοποίησης του Ελληνικού λαού. Όλες οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν απο την ημέρα που ανάλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου και η παρέα του γυμναστηρίου μαζί με ορισμένους αγύμναστους Βενιζέλους , μέχρι σήμερα,  σκοπό είχαν και έχουν τη πλήρη φτωχοποίηση και εξαθλίωση της κοινωνίας.

Μιάς κοινωνίας που μοιάζει πλέον ανήμπορη ν΄αντιδράσει, κλεισμένη στο καβούκι της ,περιμένοντας το χάρο να περάσει και προσπαθώντας τουλάχιστον να μη την ακουμπήσει. Μιάς κοινωνίας που με τη προπαγάνδα που της σέρβιραν την αποσυντόνισαν και αφαίρεσαν τη δυναμική της. Μιάς κοινωνίας περήφανης που προτιμά πλέον  ν΄αυτοκτονήσει παρά να πολεμήσει τους αδίστακτους και υποταχτικούς της ηγέτες ,οι οποίοι κάνουν τα πάντα για να τη πείσουν να μην αντιδρά γιατί προσπαθούν για.... τη σωτηρία της.

Μέτρα ,μέτρα,μέτρα το μόνο που ακούει καθημερινά είναι και νέα μέτρα. Το μόνο που οι πολιτικοί της άρχοντες προσπαθούν είναι με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης αλλά και της παράτασης του χρόνου , να της πάρουν και το τελευταίο ευρώ . Οπου φτωχός κ΄η μοίρα του λέει ο λαός μας . Και είναι αλήθεια αφού ο άνθρωπος που πεινάει δεν μπορεί να σκεφτεί,δεν έχει δύναμη να εκφράσει την άποψή του, δεν του δίνει κανένας σημασία,κλείνεται στον εαυτό του ,τον πιάνει η κατάθλιψη και βέβαια δεν μπορεί ν΄αντιδράσει. Ο φόβος φωλιάζει μέσα του και δεν μπορεί ούτε ν΄αμυνθεί. Μέχρι πότε όμως;

Μέχρι πότε μπορεί ν΄αντέξει αυτή τη ληστεία που γίνεται σε βάρος του;

Μέχρι να του γυρίσει το μυαλό. Και τότε τι γίνεται;

Αφού θα υπάρχει μιά κοινωνία που στο σύνολό της θα έχει πειστεί ότι δεν έχει κανένα μέλλον , ότι δεν υπάρχει κάτι για να παλέψει, ότι τα παιδιά της καταστράφηκαν παντελώς και ζούν με ψυχοφάρμακα, ότι  οι πολιτικοί που ψήφισε η ίδια την πρόδωσαν τότε θα έρθουν τα μοιραία.

Τότε δεν θα είνα απλά ο αγανακτισμένος Έλληνας της πλατείας  Συντάγματος που τρώει χημικά παρακολουθώντας τους παρακρατικούς να διαλύουν τις ήρεμες συγκεντρώσεις εξω απο τη Βουλή , και δεν θα είναι ο οικογενειάρχης που τον κορόιδεψαν και προσπαθούν να τον εξαθλιώσουν.

Θα είναι ο εξαθλιωμένος, ο απαξιωμένος και παντελώς κατεστραμμένος Έλληνας που δεν θάχει τίποτα πιά να χάσει ότι και να του συμβεί. Και τότε θα απαντήσει και θα εκδικηθεί. Και η εκδίκησή του να είστε σίγουροι ότι δεν θάναι επι δικαίων και αδίκων .Θα είναι στοχευμένη σ΄αυτούς που τον κατέστρεψαν και σ΄αυτούς που βοήθησαν στη καταστροφή του.

Το είδαμε αυτό μόλις χθές έξω απο τη Τράπεζα της Ελλάδας , απο τους κατεστραμένους μικροομολογιούχους, το είδαμε σήμερα στη Θεσσαλονίκη εναντίον του Φούχτελ και της παρέας του, και είναι σίγουρο ότι θα το ξαναδούμε πολλές φορές πλέον.

Το μυαλό των ανθρώπων γύρισε. Το μάτι των μέχρι χθές οικογενειαρχών που προσπαθούσαν να προσφέρουν  το καλύτερο στα παιδιά τους γυάλισε. Το πρόβλημα τώρα άγγιξε πλέον σχεδόν όλη την ελληνική κοινωνία. Η απειλή είναι ολοφάνερη. Και η καταιγίδα δεν θ΄αργήσει να ξεσπάσει. Σταματήστε επιτέλους το καταστροφικό σας έργο κύριοι της εξουσίας. Σταματήστε το πλιάτσικο στην ελληνική οικογένεια πρίν είναι πολύ αργά........ 

ΥΠΟΙΚ Λουξεμβούργου: "Δεν θα υπάρξει νέο κούρεμα-Δύσκολα για την Ελλάδα τα επόμενα 15 χρόνια"!

από εδώ

Διαψεύδει τις πληροφορίες περί ασυμφωνίας ΔΝΤ-Γιούνκερ ο υπουργός Οικονομικών του Λουξεμβούργου, ζητώντας να βρεθεί λύση για την Ελλάδα.

Όπως δήλωσε ο Λικ Φρίντεν το θέμα είναι πώς από τα τεράστια χρέη που έχει η Ελλάδα θα φθάσει σ' ένα επίπεδο 120%, το οποίο, όπως είπε, είναι επίσης υψηλό.

Δεν πρόκειται για έριδα μεταξύ του ΔΝΤ και του Eurogroup αλλά ο δρόμος του να φτάσει η Ελλάδα σε χρέος 120% είναι πολύ δύσκολος, τόνισε.

Υπογράμμισε τη σημασία του να διασφαλίσουμε ότι τα χρήματα από την Ε.Ε. και το Eurogroup, θα διατεθούν σωστά, γι'αυτό όπως είπε μαζί με τη βοήθεια, χρειάζεται και έλεγχος για τα επόμενα χρόνια.

Βέβαια, δεν παρέλειψε να δώσει και ψήφο εμπιστοσύνης στη χώρα μας τονίζοντας ότι οι Έλληνες έχουν κάνει τρομακτικά πολλά και ότι ο δρόμος τα επόμενα 15 χρόνια θα είναι πολύ δύσκολος για την Ελλάδα.

Πάντως ο Φρίντεν είπε ότι μπήκαν και κάποιες κόκκινες γραμμές: για μας δεν τίθεται θέμα να δώσουμε περισσότερα χρήματα ή ένα κούρεμα χρέους στα χρήματα που έχουμε ήδη δανείσει. Πρέπει να βρούμε δρόμους ώστε απ' τη μια μεριά η Ελλάδα να βοηθηθεί, να συνεχιστεί η σταθερότητα της ευρωζώνης, χωρίς όμως να δημιουργηθούν προβλήματα στις άλλες χώρες.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

δείτε τι γίνεται στην Ισπανία και δεν μας το λένε, εδώ

Υ.Γ. μάλλον κάποιοι επειδή παίρνουνε ληγμένα, πιστεύουνε ότι μπορούμε να πάρουμε και εμείς.  εγώ παντός παίρνω μονό χάπια για την πίεση, τη χοληστερίνη και το ζάχαρο μου· τίποτα άλλο!

STOP ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ Αντισυνταγματικός ο νόμος για τους μετανάστες

πρόλογος

Με αυτήν την ανάρτηση πολλοί θα με πείτε ρατσιστή, φασίστα και ότι άλλο έρθει στο μυαλό σας.

Εγώ θα σας πω γιατί το έκανα. Όσοι έχετε πρόσβαση σε παλιες δικαστικες αποφασεις, αναλόγου επιπεδου, που άφορα συνταγματικά θέματα. Θα παρατηρήσετε ότι στην αρχή της επταετίας των συνταγματαρχών, οι αποφάσεις άρχιζαν με "Η επαναστασης της 21ης Απριλίου οπού ..... " δηλαδή εξύμνησαν το τότε υπάρχων καθεστώς. Αμέσως Μέτα την πτώση και στα πρώτα χρονιά της μεταπολίτευσης ανάλογες αποφάσεις έλεγαν "η χούντα των συνταγματαρχών ...." δηλαδή καταφέρετο κατά της χούντας. Να ρωτήσω κάτι· με την παρακάτω απόφαση μπορείτε να μου πείτε τι συμπεράσματά βγαίνουν; Ευχαριστώ!  

από εδώ 

Aντισυνταγματικές κρίθηκαν,  από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), οι διατάξεις του Ν. 3838/2010 (νόμος Ραγκούση), που έδωσαν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους αλλοδαπούς που διαμένουν στην Ελλάδα με τη χορήγηση ιθαγένειας, αλλά και διευκόλυνε τις ελληνοποιήσεις!

Η Ολομέλεια έκρινε ότι το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές έχουν μόνο Έλληνες πολίτες. Το δικαίωμα δε του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι επιφυλάσσεται μόνο στους Έλληνες πολίτες και δεν μπορεί να επεκταθεί και στους μη έχοντες την ιδιότητα αυτή, χωρίς αναθεώρηση της σχετικής διάταξης του Συντάγματος. Πρέπει να σημειωθεί ότι η απόφαση ελήφθη κατά πλειοψηφία.

Συγκεκριμένα, η πλειοψηφία των δικαστών έκρινε ότι η πολιτογράφηση που προβλέπει ο Ν. 3838/2010 γίνεται με βάση τυπικές προϋποθέσεις, όπως είναι ο χρόνος νόμιμης διαμονής του αιτούντος αλλοδαπού ή της οικογένειάς του, φοίτηση σε ελληνικό σχολείο επί ορισμένο χρόνο, κ.ά και χωρίς να γίνεται εξατομικευμένη κρίση.

Δηλαδή, αν υπάρχουν πραγματικοί δεσμοί του αλλοδαπού που υποβάλλει την αίτηση πολιτογράφησης με το ελληνικό έθνος άσχετα αν διαμένει πέντε χρόνια στην Ελλάδα..

Αντίθετα, η μειοψηφία  έκρινε ότι η πενταετής μόνιμη και νόμιμη διαμονή, σε συνδυασμό με την 6ετή φοίτηση στο ελληνικό σχολείο, αποτελούν στοιχεία επαρκή για να δικαιολογήσουν ένα πραγματικό και νομικό δεσμό του αλλοδαπού με την Ελλάδα και κατά συνέπεια τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας.

Διαβάστε ολόκληρη την απόφαση του Τμήματος

«Μόνο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τουρκικό ζυγό είχε πραγματοποιηθεί αθρόα πολιτογράφηση αλλοδαπών (χορήγηση ιθαγένειας) χωρίς εξατομικευμένη κρίση, αλλά βάση γενικών αρχών που προσδιορίστηκαν με νόμο».

Το Δ' Τμήμα του ΣτΕ με αυτή την ιστορική αναδρομή - απάντηση στους εμπνευστές του νόμου Ραγκούση αλλά και με πληθώρα νομικών επιχειρημάτων για την νομιμότητα του συγκεκριμένου νομοθετήματος, είχε κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο 3838/2010.

Τα μέλη του Δ' Τμήματος του ΣτΕ, εξετάζοντας το νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ -βάση του οποίου ιθαγενοποιήθηκαν χιλιάδες αλλοδαποί -υπό το «πρίσμα» του Συντάγματος, έκριναν ότι τα άρθρα 1Α και 24 του Ν. 3838/2010 είναι αντίθετα σε πλειάδα άρθρων του Συντάγματος.

Και αυτό γιατί, δεν προβλέπεται από αυτά «διαδικασία για τη διαπίστωση από τα διοικητικά όργανα, της συνδρομής in concreto  της ουσιαστικής προϋποθέσεις γνησίου δεσμού των αλλοδαπών προς το ελληνικό έθνος, ενώ και τιθέμενη τυπική προϋπόθεση της «νόμιμης διαμονής» έχει αναιρεθεί κατά το απώτερο και πρόσφατο παρελθόν» με νομοθετικές διατάξεις (π.χ. Ν.3536/2007, κ.λπ.), «ούτως ώστε να καθίσταται αδύνατη η διάγνωση της συνδρομής έστω και αυτής της προϋποθέσεως».  

Με απλά λόγια το ΣτΕ αποφαίνεται ότι η χορήγηση ιθαγένειας σε αλλοδαπούς που διαμένουν στη χώρα μας έγινε αθρόα χωρίς να κριθούν συγκεκριμένες και εξατομικευμένες προϋποθέσεις, οι οποίες προσδιορίζονται από το Σύνταγμα και τους νόμους που για να διαφυλάξουν την εθνική ομοιογένεια του κράτους αναφέρονται, μεταξύ των άλλων και στο σταθερό κριτήριο του «δικαίου του αίματος»  (jus sanguinis), δηλαδή την καταγωγή από έλληνες γονείς».

Πέρα όμως από τα ζητήματα της αντισυνταγματικότητας τα μέλη του Δ΄  Τμήματος του ΣτΕ επιχειρούν στην απόφαση τους και μια ιστορική αναδρομή που ξεκινάει από τα χρόνια της απελευθέρωσης της χώρας από την οθωμανική κυριαρχία και φτάνει μέχρι την κατάρρευση  των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης και τη διάλυση της Ενώσεως των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ).

«Αθρόα πολιτογράφηση, δηλαδή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας από ομάδες αλλοδαπών χωρίς εξατομικευμένη κρίση αλλά ευθέως βάση γενικών διατάξεων ουσιαστικού νόμου, το ελληνικό δίκαιο εγνώρισε μόνο κατά τις περιόδους ανακατατάξεων του νέου εθνικού κράτους που προέκυψε με τη σταδιακή απελευθέρωση της χώρας από την οθωμανική κυριαρχία και τις προσθήκες νέων εδαφών με διεθνείς συνθήκες», αναφέρει στην απόφασή του το ΣτΕ για να επισημάνει ότι μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ για να αντιμετωπιστεί η μαζική εισροή μεταναστών στην Ελλάδα καταρτίστηκαν νόμοι που έθεταν συγκεκριμένα κριτήρια για τη διαμονή και την εργασία αλλοδαπών στη χώρα. Πλην όμως τα κριτήρια αυτά «παραβιάστηκαν στην πράξη λόγω της παράνομης εισόδου μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων, και είχε ως περαιτέρω συνέπεια την θέσπιση αλλεπάλληλων διατάξεων, οι οποίες «νομιμοποιούσαν» την παράνομη είσοδο, διαμονή και εργασία των αλλοδαπών».  

ΑΠΟΙΚΙΑ Η ΧΩΡΑ FT: "Η Ελλάδα πρέπει να δεχτεί τοποτηρητές "

από εδώ

Η γερμανική κυβέρνηση θα ζητήσει την τοποθέτηση υπευθύνων της "αποικίας" στην είσπραξη των φόρων, την καταπολέμηση της διαφθοράς και την ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, ως αντάλλαγμα για την επιμήκυνση κατά δύο χρόνια του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής της, αναφέρει σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Financial Times». Δηλαδή ακριβώς όπως έκαναν στις αποικίες τους έναν αιώνα πριν, θα το ζήσει αυτό η υποτιθέμενη πλέον δημοκρατία μας.

Όπως σημειώνεται σε αυτό, τα μέτρα επιβολής διεθνούς ελέγχου στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τον ελληνικό προϋπολογισμό θα είναι περισσότερο προωθημένα σε σχέση με το παρελθόν.

Τα μέτρα αυτά υποστηρίζονται, σύμφωνα με αξιωματούχους της ΕΕ, από τη Γαλλία και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι αντίγραφο του σχεδίου είναι σε γνώση της εφημερίδας και ότι αυτό προβλέπει επίσης την αυτόματη και οριζόντια μείωση των δημοσίων δαπανών, εάν η Ελλάδα αποκλίνει από τους αναθεωρημένους στόχους για το δημοσιονομικό έλλειμμα.

Όσο για την  «ρήτρα απόκλισης».

«Είναι μία σκληρή αλλά ρεαλιστική πρόταση», δήλωσε ένα υψηλόβαθμος ευρωπαίος αξιωματούχος που μετέχει στις διαπραγματεύσεις.

Ωστόσο, προσθέτουν οι Financial Times, το ΔΝΤ παραμένει επιφυλακτικό για τα μέτρα αυτά.

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι σημειώνουν ότι αν και ήταν κοντά, η τελική συμφωνία για την επιμήκυνση του προγράμματος έως το 2016 δεν είχε ολοκληρωθεί έως χθες το απόγευμα.

Σύμφωνα με τους ίδιους αξιωματούχους, το αναθεωρημένο πρόγραμμα θα απαιτούσε πρόσθετη χρηματοδοτική βοήθεια στην Ελλάδα ύψους 16 δισ. ευρώ έως 18 δισ. ευρώ.

Στα προσχέδια των μνημονίων που θα υπογραφούν από την Αθήνα και είναι σε γνώση των Financial Times σημειώνεται ότι η επιμήκυνση των δύο ετών θα δοθεί για να επιβραδυνθεί ο ρυθμός των μέτρων λιτότητας εν μέσω μίας βαθύτερης οικονομικής
ύφεσης.

Αντί για μειώσεις ύψους 3% του ΑΕΠ κάθε χρόνο, το αναθεωρημένο σχέδιο απαιτεί μέτρα λιτότητας που ανέρχονται σε 1,5% του ΑΕΠ.

«Η βαθύτερη του αναμενόμενου ύφεση απαιτεί την αναθεώρηση του ρυθμού δημοσιονομικής προσαρμογής και τη χρονική επέκταση των δημοσιονομικών μέτρων», αναφέρεται στο 40σέλιδο σχέδιο του μνημονίου.

Οι στόχοι του προϋπολογισμού δεν έχουν, ωστόσο, συμπληρωθεί στο προσχέδιο.   

Με ένα ξεχωριστό σχέδιο μνημονίου περιορίζονται περισσότερο από το μισό οι προβλέψεις για έσοδα από αποκρατικοποιήσεις.

Με το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο, προβλέπονταν έσοδα 19 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις έως το τέλος του 2015.

Με το νέο πρόγραμμα, η εκτίμηση αυτή περιορίζεται στα 8,5 δισ. ευρώ, ενώ γίνεται πρόβλεψη για έσοδα 11,1 δισ. ευρώ
έως το τέλος του 2016.

Μόλις υπογραφούν οι όροι της συμφωνίας, η συζήτηση θα επιστρέψει και πάλι στις Βρυξέλλες, αναφέρει το δημοσίευμα, όπου οι αξιωματούχοι πρέπει να αποφασίσουν για την πρόσθετη χρηματοδότηση του αναθεωρημένου προγράμματος.

Αξιωματούχος που μετέχει στις διαβουλεύσεις δήλωσε ότι οι διαπραγματεύσεις για το θέμα αυτό θα ξεκινήσουν σήμερα. «Το όλο θέμα της χρηματοδότησης μόλις ξεκίνησε», είπε. Αν και οι αξιωματούχοι έχουν εξετάσει ένα σχέδιο επαναγοράς των ελληνικών ομολόγων σε χαμηλές τιμές και ακύρωσής τους, πολλοί πιστεύουν τώρα ότι αυτό θα κάνει μόνο μία «κοιλιά» στις ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας.

Αντίθετα, επικεντρώνουν την προσοχή τους στη μείωση των επιτοκίων των δανείων διάσωσης της Ελλάδας ως τον τρόπο για την εξεύρεση πρόσθετης χρηματοδότησης.

Εκτός από την πρόσληψη ξένων τεχνοκρατών, στη σελίδα που έχει επικεφαλίδα «αυξημένοι μηχανισμοί διακυβέρνησης και ελέγχου», η οποία θα αποτελέσει μέρος των συζητήσεων στις Βρυξέλλες, αναφέρεται επίσης η μεταφορά των όποιων
πλεονασμάτων του ελληνικού προϋπολογισμού σε ένα «λογαριασμό διαχείρισης» (trust account) που θα ελέγχεται διεθνώς και ο οποίος θα χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση του χρέους.  

Αυτά τα μέτρα φαίνονται στο Βερολίνο ως απαραίτητα όχι μόνο για να καθησυχασθεί το γερμανικό κοινοβούλιο, αλλά και για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των ιδιωτών επενδυτών που θα ενδιαφέρονταν για το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της
Ελλάδας.

Ωστόσο, προσθέτει το δημοσίευμα, άλλοι συμμετέχοντες στις συζητήσεις δήλωσαν ότι θεωρούν πως η πρόταση έχει πολιτικά κίνητρα. «Όλα αυτά αφορούν την πολιτική», δήλωσε ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος, προσθέτοντας: «Δεν υπάρχουν  καλοί οικονομικοί λόγοι για αυτό. Όλα αυτά τα χρειάζεται (το Βερολίνο) πολιτικά».   Αυτό που μας λένε οι άνθρωποι με "ωραία" λόγια είναι ότι η Ελλάδα θα πάψει να υφίσταται ως κρατική οντότητα, και θα υποστεί πλήρη κατοχή χωρίς να έχει πέσει ούτε τουφεκιά (Δεν είναι κορόιδα να την ξαναπατήσουν).

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΑΠΟΛΥΤΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΜΑΖΩΝ κ' ο Νόαμ Τσόμσκι μας λέει: "Με δέκα τεχνικές ελέγχουν το μυαλό"

από εδώ 

Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους.

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.

Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.

Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του.

Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990.

Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποιήση)
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.

Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύντονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρ ό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ.

Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.

Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το "κόκκινο χάπι" που έλεγε ο Μορφέας στόν Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το "σπήλαιο του Πλάτωνα" και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ώρα να πέφτει η κυβέρνηση ;;;;;;

Από την Κέζα Λώρη, στο Βήμα

Έχω μια αναξιόπιστη πηγή στο υπουργείο που μου μεταφέρει όλες τις στιχομυθίες των διαπραγματεύσεων στα εργασιακά. Με κάθε επιφύλαξη επαναλαμβάνω διάλογο μεταξύ του Πόουλ Τόμσεν και του Γιάννη Βρούτση.

- «Θέλω να σας πάρω και τα σώβρακα».

- «Ούτε να το σκέφτεσαι, τα βρακιά στην Ελλάδα είναι ταμπού».

- «Ναι, αλλά θέλω να σας πάρω και τα σώβρακα».

Ο κ. Βρούτσης εξανέστη. Χτύπησε το χέρι στο τραπέζι και γρύλισε:

- «Άκου να δεις, για τα καινούργια, τα πάλλευκα, ούτε να το σκέφτεσαι. Εχουμε όμως κάτι γαριασμένα».

- «Θα τα πάρω όλα, τα τριζάτα και τα τρύπια αλλά δεσμεύομαι ρητά να μην ξαναβάλω θέμα εσωρούχων».

Ο κ. Βρούτσης σώπασε. Θυμήθηκε τα χρόνια τα παλιά, τη διαφήμιση Μινέρβα  δεκαετίας ’80 και το σλόγκαν «Επειδή όλα είναι πιθανά…». Πράγματι, όλα είναι πιθανά. Στράφηκε τεθλιμμένος στη γραμματέα του:

- «Γράψε ένα δελτίο Τύπου. Βάλε τίτλο: Κανείς δεν θα ακουμπήσει τα στριγκάκια μας».

Ετσι είναι. Στην πολιτική πάντα υπάρχει μια κόκκινη γραμμή - άλλο το σώβρακο κι άλλο το στριγκ.

Κάθε μέρα γίνεται και πιο ξεκάθαρο. Δηλαδή ήταν ξεκάθαρο αλλά τώρα θα έπρεπε να το έχουν αντιληφθεί όλοι, ακόμη και όσοι δυσκολεύονται, δηλαδή οι νεοδημοκράτες. Απώτερος στόχος είναι να εξαθλιωθεί η χώρα και να υποχωρήσει στις πιο παράλογες απαιτήσεις. Ζητούν λοιπόν από τους έλληνες εργαζόμενους που έχουν το πιο βαρύ πρόγραμμα στην Ευρώπη (στοιχεία ΟΟΣΑ, Αύγουστος 2012) να δουλεύουν ακόμη περισσότερο. Από ήλιο σε ήλιο, εξαήμερο. Το ωράριο εκτός από μακρύ πρέπει να γίνει ευέλικτο. Τούτο σημαίνει ότι ο εργοδότης θα κατανέμει τις ώρες όπως τον βολεύουν. Μισές ώρες το πρωί, μισές το απόγευμα. Βραδινή βάρδια ως τα μεσάνυχτα και καπάκι πρωινή βάρδια το ξημέρωμα. Δικαίωμα να επιβάλλει υπερωρίες την τελευταία στιγμή χωρίς δέσμευση να πληρώσει κάτι παραπάνω.

Αυτά που προτείνουν οι σωτήρες της χώρας πρακτικά εφαρμόζονται ως εξής: ο εργοδότης ζητάει από τον υπάλληλο να δουλέψει παραπάνω. Αν υπάρχει κάποιο κόλλημα, για παράδειγμα αν σχολάει το παιδί από το σχολείο, δεν υπάρχει δυνατότητα άρνησης. Τα μπογαλάκια και δρόμο. Χωρίς βάρη αποζημιώσεων και άγχη νομικών απαιτήσεων. Θα έρθει ο επόμενος, με τον ίδιο γελοίο, κατώτατο μισθό των 586 ευρώ.

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι όλα τούτα προτείνονται για χάρη της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Η τρόικα έκανε τα πάντα για να την καταστρέψει. Με αριθμούς: από το 2009 ως το 2011 έκλεισαν 486.000 εταιρείες (ελεύθεροι επαγγελματίες, ομόρρυθμες, ετερόρρυθμες). Το πρώτο τετράμηνο του 2012 έκλεισαν 56.664. Πλέον οι μεγάλες εταιρείες αποχωρούν, η 3 ^ε για Λονδίνο, η ΦΑΓΕ για Λουξεμβούργο. Έπονται κι άλλοι. Οι δανειστές κάνουν τα πάντα, μα τα πάντα, ώστε να υπάρχει φορολογική αστάθεια και κοινωνική δυσαρέσκεια, να μην συμφέρει να είναι κάποιος παραγωγικός.

Σε όλα τούτα έρχεται η επιμονή της τρόικας να μην πληρώσουν οι τράπεζες τα 550 εκατ. ευρώ που οφείλουν ως απόδοση για τα  δισεκατομμύρια ενίσχυσης που έλαβαν το 2008, με αντάλλαγμα προνομιούχες μετοχές. Σκέφτηκαν μάλιστα να επιμεριστεί το ποσό σε όλους τους φορολογούμενους, με ένα νέο χαράτσι υπέρ των τραπεζών. Ας μην ξεχνιόμαστε: το δώρο του 2008 δεν ήταν το μοναδικό. Κάνουμε την πρόσθεση: από τον Καραμανλή ως τον Παπαδήμο ελήφθησαν 7 αποφάσεις ενίσχυσης. Το σύνολο των κρατικών εγγυήσεων που έλαβαν οι ελληνικές τράπεζες ανήλθε στα 168 δις ευρώ. Να βάλουμε και τα 50 του PSI και πάμε στα 218. Το θαυμαστικό μπαίνει εδώ ολογράφως.  

Υπάρχει λογική στη στήριξη των τραπεζών όταν εκείνες δεσμεύονται να ρίξουν λεφτά στην αγορά. Στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης δεν υπάρχει δέσμευση. Δεν υπάρχει καμία υποχρεωτική ανταπόδοση. Κάνουν ό,τι θέλουν. Υπηρετούν το σχέδιο που μετατρέπει την Ελλάδα σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και λόγω της μεγάλης ανεργίας έχει τεράστια ανάγκη από ξένους επενδυτές. Ακούμε για επενδυτές αλλά δεν βλέπουμε. Περιμένουν να ξεφτιλιστούν τα πάντα και να δραστηριοποιηθούν μελλοντικά, ωσάν να βρίσκονται στη Νιγηρία. Χωρίς ανταγωνισμό από ντόπιους, με λιμασμένο εργατικό δυναμικό, με κανένα εργασιακό δικαίωμα.

Εν τω μεταξύ εξανεμίζονται οι όποιες οικονομίες είχε η μεσαία και χαμηλή τάξη: πηγαίνουν όλα σε τέλη, εισφορές και χαράτσια. Υπάρχει βεβαίως και ένας άλλος μοχλός πίεσης: η ακρίβεια. Είδε κανείς να λαμβάνονται μέτρα για την αισχροκέρδεια στο λιανεμπόριο; Όχι. Ενώ συμπιέζονται οι μισθοί και αυξάνονται οι εισφορές, οι τιμές στα βασικά αγαθά παραμένουν οι υψηλότερες στην Ευρώπη. Κι επειδή δεν αρκούν όλα αυτά διαρκώς αυξάνεται η τιμή στα καύσιμα, συμπαρασύροντας τα πάντα.  

Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι δεν λειτουργεί το μοντέλο της διάσωσης. Η εμπειρία το έχει δείξει: θα ψηφιστούν άγρια μέτρα, θα εκταμιευτεί η δόση και μετά θα χρειαστεί κι άλλη δόση, που συνεπάγεται άλλα μέτρα και πάει λέγοντας. Θα φτάσει η στιγμή που θα ζητήσουν τα σώβρακα στ’ αλήθεια. Τι περιμένουν άραγε οι βουλευτές του ΠαΣοΚ και της ΔΗΜΑΡ για να άρουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση;

Να σημειώσουμε ότι υπάρχουν σκέψεις προς αυτή την κατεύθυνση και μέχρι το τέλος της εβδομάδας μπορεί να ανατραπεί εντελώς το υπάρχον σκηνικό.