Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
Ότι γράφτηκε στο περιοδικό «Αστρολόγος» Ιουνίου 2012 στην στήλη του Χρηματιστηρίου.
Έτσι και για τον Ιούνιο του 2012 έχουμε για την 1/6, Παρασκευή την τάση να έχει σχηματιστή από την διάθεση του μήνα που τελείωσε. Για την πρώτη, εβδομάδα του Ιουνίου, από της 4/6 έως της 8/6, έχουμε την Σεληνιακή έκλειψη της Δευτέρας και η εβδομάδα θα χαρακτηριστεί από ενδεχόμενες πιέσεις, πρεπει να πούμε ενδεχόμενες, διότι όλα δείχνουν ότι έχουμε πτώση. Καθώς θα δοκιμαστούν και μονάδες βάσης όπου δεν θα τις πιστεύουμε την στιγμή που γράφεται το παρόν στης 24/3.
Τα υπόλοιπα στο www.astrology.gr στην κατηγόρια -> προβλέψεις -> μηνιαίες
Μπαρδόπουλος Ιωάννης
«Ασε μας να τσακωθούμε λίγο, μήπως και ανεβούν τα νούμερα...»
Του Κωνσταντινου Zουλα
Απο εδω
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_28197_08/06/2012_445987
«Κύριε Γιώργο, έχω πολύ καλά νέα. Δέχθηκε όχι μόνον η Δούρου, αλλά και η Κανέλλη να είναι αύριο μαζί με τον Κασιδιάρη. Σκέφτομαι να τους βάλουμε και δίπλα δίπλα για να τους έχουμε σε κοινό πλάνο»...
Εχοντας αρκετά μεγάλη πείρα από τη διοργάνωση τηλεοπτικών εκπομπών, είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος που έγινε προχθές το απόγευμα στον Γιώργο Παπαδάκη από τον παραγωγό της εκπομπής του. Οπως είμαι επίσης βέβαιος και για την αντίδρασή του: «Μπράβο παιδί μου», θα του είπε και θα χαμογέλασε κάτω από το μουστάκι του, καθώς η εκρηκτική σύνθεση που είχε για μία ακόμη φορά εξασφαλίσει στο χθεσινό του πάνελ θα του χάριζε άλλη μια πρωτιά στα νούμερα της AGB.
Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος δεν θα εκλάβει τον πρόλογο ως ανοίκεια συναδελφική επίθεση. Αλλωστε, με την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό που τον διακρίνει, θα συμμερίζεται πλέον την ανάγκη, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, να μιλήσουμε ανοιχτά.
Η τηλεοπτική χάβρα
Ε, λοιπόν, ναι, η ευθύνη ημών των δημοσιογράφων για την κατάντια της χώρας είναι τεράστια. Και κυρίως όσων επί χρόνια οργανώνουμε και εν τέλει νομιμοποιούμε αυτό που τάχα ονομάζεται στην Ελλάδα πολιτικό τοκ σόου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται περί μιας συνειδητής προσπάθειας να μεταφέρουμε στα τηλεοπτικά πλατό τον «σκυλοκαβγά» ενός καφενείου χάριν τηλεθέασης. Αλλωστε, είναι από χρόνια παρατηρημένο: όσο μεγαλύτερη χάβρα, όσο περισσότερος τζερτζελές, τόσο μεγαλύτερη τηλεθέαση.
Δεν επικαλέστηκα τυχαία στον πρόλογο την προσωπική μου τηλεοπτική εμπειρία. Είχα μείνει πραγματικά άφωνος όταν σε μία από τις πρώτες εκπομπές που έκανα στη δημόσια τηλεόραση, δέχθηκα -εκτός αέρος- μια απίστευτη παρατήρηση ενός εκ των κορυφαίων τότε υπουργών της Ν.Δ.
Ενώ διαπληκτιζόταν με τον συνάδελφό του του ΠΑΣΟΚ κι εγώ εις μάτην προσπαθούσα να τους διακόψω και να τους πω ότι αυτό δεν είναι διάλογος, μόλις έγινε διάλειμμα μού είπε το εξής αμίμητο: «Ασε μας, ρε Κωνσταντίνε, να τσακωθούμε λίγο μήπως και ανεβούν τα νούμερα»...
Ναι, και η ευθύνη των πολιτικών είναι τεράστια. Και κυρίως των λεγόμενων μετριοπαθών, που δέχονται να συναγελάζονται με τους ακραίους συναδέλφους τους. Φτάνει κανείς να παρατηρήσει τη χθεσινή «αντίδραση» του καθηγητή Πρ. Παυλόπουλου ενώ ο Ηλ. Κασιδιάρης έδερνε τη Λιάνα Κανέλλη. Δεν ανασηκώθηκε καν από την καρέκλα του να του φωνάξει «τι κάνεις εκεί, ρε», όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος.
Αλλά η στόχευση του παρόντος δεν είναι η ανάδειξη της ευθύνης των πολιτικών, όσο κυρίως της δικής μας. Ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς: σε κάθε αντίστοιχη εκπομπή με αυτήν του κ. Παπαδάκη εδώ και χρόνια υπάρχει η λεγόμενη λίστα διασφαλισμένης τηλεθέασης. Και σε αυτήν περιλαμβάνονται οι εριστικότεροι των βουλευτών ή, έστω, όσοι φωνάζουν περισσότερο, ανεξαρτήτως του τι λένε. Παλαιότερα ήταν ο Γερ. Γιακουμάτος, η Κατερίνα Παπακώστα και ο Κίμωνας Κουλούρης.
Tα τελευταία χρόνια στη λίστα μπήκαν ο Αργ. Ντινόπουλος, ο Αδωνις Γεωργιάδης, η Μιλένα Αποστολάκη, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο Γιάννης Μανώλης. Και καθώς η λίστα πρέπει πάντα να ανανεώνεται, εσχάτως προστέθηκαν ο Παν. Λαφαζάνης, η Ρένα Δούρου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Π. Τατσόπουλος. Η Λιάνα Κανέλλη ήταν πάντα σταθερή «αξία».
Οσο το φαινόμενο των εριστικών φωνακλάδων περιοριζόταν στα λεγόμενα πρωινάδικα, παρέμενε σχεδόν γραφικό. Με τον καιρό, ωστόσο, το πρόβλημα άρχισε να γίνεται σοβαρότερο, όταν στη λίστα της διασφαλισμένης τηλεθέασης κατέφυγαν ακόμη και τα βραδινά πολιτικά τοκ σόου ή ακόμη και τα σοβαρά δελτία ειδήσεων, νομιμοποιώντας πλήρως τη χάβρα και τις φωνές ως τάχα πολιτικό διάλογο.
Επιχαίροντας...
Το γεγονός ότι ο καβγάς κατέστη σταδιακά κεντρική δημοσιογραφική επιδίωξη αποδεικνύεται και από τη στάση των παρόντων συντονιστών. Πολλοί εξ αυτών -ίσως οι περισσότεροι- εδώ και χρόνια όχι μόνον δεν διακόπτουν τον τζερτζελέ, αλλά συχνά συλλαμβάνονται στο πλάνο ακόμη και να επιχαίρουν που πέτυχαν τον στόχο τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο υποτιμητικό είναι να επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους ρόλο διαιτητή σε παλαίστρα, όταν καταφεύγουν ακόμη και σε διάλειμμα για να ηρεμήσουν τάχα τα πνεύματα, τα οποία οι ίδιοι έχουν υποδαυλίσει με τους «εκλεκτούς» καλεσμένους τους.
Αυτό -μεταξύ πολλών άλλων- πληρώνει σήμερα η ελληνική δημοσιογραφία και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που οι πολίτες μας έχουν βάλει όλους -δημοσιογράφους και πολιτικούς- στο ίδιο τσουβάλι. Πολύ περισσότερο όταν ειδικώς τις τελευταίες εβδομάδες προσκαλούνται στα πλατό οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής και αντί οι οικοδεσπότες δημοσιογράφοι να είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι για να απομυθοποιούν με αιχμηρές ερωτήσεις τις απόψεις τους, επιχαίρουν ακκιζόμενοι που βρήκαν κι άλλους πελάτες οι οποίοι διεγείρουν τα μηχανάκια της ΑGB...
Σήμερα κιόλας...
Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι πρόθεση του κ. Παπαδάκη ήταν να μετατρέψει τη χθεσινή εκπομπή του σε ρινγκ για να αναμεταδοθεί στα πέρατα του κόσμου. Αλλά αν είναι ειλικρινής ο μακροβιότερος τηλεοπτικός δημοσιογράφος της χώρας, οφείλει σήμερα κιόλας να παραδεχθεί δημοσίως το αυτονόητο: ότι καλώντας χθες στο ίδιο πάνελ την κ. Κανέλλη, την κ. Δούρου και τον Ηλ. Κασιδιάρη, το τελευταίο που τον ενδιέφερε ήταν να γίνει ένας νηφάλιος διάλογος για να διαφωτισθούν οι τηλεθεατές του μια εβδομάδα πριν από τις κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης.
Κατά τα λοιπά, το χθεσινό συμβάν έχει και μια θετική πλευρά. Κατέδειξε στους πολίτες τι πραγματικά είναι η Χρυσή Αυγή. Επομένως, όσοι την εμπιστευθούν και πάλι στις 17 Ιουνίου ουδόλως θα μπορούν να ισχυρισθούν εκ των υστέρων ότι πλανήθηκαν και ότι με την ψήφο τους μετέτρεψαν τη χώρα σε ζούγκλα. Παρεμπιπτόντως, πρέπει να είμαστε οι μόνοι τηλεθεατές στον κόσμο που μέχρι πρότινος αναδεικνύαμε σε δημοφιλέστερη πολιτική εκπομπή ένα τοκ σόου με τον άκρως προφητικό τίτλο: Ζούγκλα...
___
Χάλκινη αυγή...
Tου Παντελη Μπουκαλα
Απο εδω
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_08/06/2012_445979
Δεν βγήκε τώρα το φίδι του φασισμού από το αυγό του. Και δεν άρχισε τώρα να δαγκώνει. Τα θύματά του ήταν ήδη πολλά, Ελληνες και ξένοι· σπασμένα πλευρά και κεφάλια ανοιγμένα από λοστάρια, και βέβαια από το κοντάρι της ελληνικής σημαίας, η οποία ατιμάζεται κατ’ εξακολούθηση, έτσι όπως χρησιμοποιείται σαν άλλοθι της φασιστικής βαναυσότητας. Αρκετά είναι και τα μέλη της συμμορίας (όπως πια την αποκαλεί ακόμα και ο κ. Καρατζαφέρης) που είτε φιλοξενήθηκαν ήδη σε φυλακές για ποινικά αδικήματα πατριωτικού περιεχομένου είτε εκκρεμούν δίκες εις βάρος τους, για ανάλογα ανδραγαθήματα. Εις εξ αυτών, ο κ. Κασιδιάρης, εκπρόσωπος Τύπου της Χ.Α., πέταξε νερό στην κ. Δούρου, σε ζωντανή τηλεμετάδοση, κι αμέσως μετά έδειρε λεβέντικα και καραμπουζουκλίδικα την κ. Κανέλλη. Επειδή, από πάντα και για πάντα, το μοναδικό επιχείρημα του φασισμού είναι η βία, η φίμωση, ο τρόμος. Το «εγέρθητο» εν ολίγοις και το «σκασμός».
Ολα αυτά τα χρόνια, ωστόσο, της επώασης και των πρώτων εμφανίσεων (σε «αντιδιαδηλώσεις», σε γήπεδα, σε πογκρόμ εναντίον μεταναστών υπό το πρόσχημα της προστασίας των γερόντων), είτε κάναμε πως δεν βλέπαμε είτε υποβαθμίζαμε τα γεγονότα, με τη βολική εξήγηση των «μεμονωμένων περιστατικών» και των «τυχαίων συμβάντων». Αλλά η πραγματικότητα δεν παύει να υπάρχει επειδή κάποιοι αποστρέφουν το βλέμμα τους από αυτήν. Κι ας χώνει το κεφάλι της στην άμμο η στρουθοκάμηλος, η λεοπάρδαλη δεν σταματάει να τη φερμάρει. Για να μη μιλήσουμε για τις ύαινες.
Δεν δικαιούμαστε, λοιπόν, να παριστάνουμε τους έκπληκτους, τους εμβρόντητους, τους συννεφοπεσμένους. Τα σημάδια ήταν πολλά, αρκεί να ήθελε κανείς να τα διαβάσει. Η κατάρρευση της πολιτικής ώς τη σχεδόν πλήρη αναξιοπιστία και απαξία άφησε πίσω της, ανάμεσα στα συντρίμμια της ηθικής και της ευθύνης, ένα μεγάλο κενό. Και τρύπωσε εκεί ό,τι πιο σκοτεινό και επικίνδυνο: η επιθετική μισαλλοδοξία, ο νεοναζισμός, ο άνανδρος τραμπουκισμός εναντίον όσων έχουν άλλο χρώμα δέρματος ή άλλο χρώμα πολιτικού φρονήματος. Κοινωνικό είναι λοιπόν το ζήτημα, άρα πολιτική θα μπορούσε να είναι η θεραπεία του.
Ενα κομμάτι της κοινωνίας, ωθούμενο από γνήσια ή καλλιεργημένη ανασφάλεια, από αυθεντικά ρατσιστικά αισθήματα, από τυφλή διάθεση τιμωρίας του «κατεστημένου» ή από έναν «πατριωτισμό» που, για να κρατήσει καθαρό το αίμα της φυλής, δεν διστάζει να χύσει το αίμα των «ακαθάρτων», έστειλε τον κ. Μιχαλολιάκο στον Δήμο Αθηναίων, παρέα με τους μπράβους του. Κι ένα πολύ πιο μεγάλο κομμάτι έδωσε στους σκοτειναυγίτες υψηλό ποσοστό τον Μάιο. Ετσι, εκτός από τα μαχαίρια, τις σιδερογροθιές και τα λοιπά αγχέμαχα που διέθεταν, οι χάλκινοι νεοναζιστές απέκτησαν και την ασπίδα του 7%. Πρόσθεσαν στον οπλισμό τους τον θώρακα που τους έδωσαν 400.000 ψηφοφόροι, τους οποίους έκτοτε επικαλούνται σαν άλλοθι για κάθε αγριότητά τους. Ενα είναι βέβαιο: το επιχείρημα της άγνοιας δεν ισχύει πια. Για κανέναν.
___
Το «τραπεζικό» Μνημόνιο ετοιμάζεται για την Ισπανία...
Της Ζέζας Ζήκου
Απο εδω
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_08/06/2012_445988
Το τραπεζικό κραχ στην Ισπανία έχει ξεκινήσει, παρασύροντας στην καταστροφή όχι μόνο την ίδια τη χώρα, αλλά οι διαλυτικές συνέπειες απειλούν το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης. Ανάχωμα, πλέον, αποτελεί μόνο ένα «τραπεζικό» Μνημόνιο που ετοιμάζουν οι Βρυξέλλες για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών από τον προσωρινό μηχανισμό σταθερότητας (EFSF).
Ομολογουμένως το τραπεζικό κραχ ήταν αναπόφευκτο από τη στιγμή που το Πεκίνο αρνήθηκε πέρυσι την άνοιξη στις διαπραγματεύσεις με τον τότε σοσιαλιστική πρωθυπουργό Χοσέ Λουίς Θαπατέρο να επενδύσει 9 δισ. ευρώ στον τραπεζικό τομέα της Ισπανίας. Οντως, το Πεκίνο έχει άλλους κώδικες. Με λεκτικές φανφάρες τότε είχε σπεύσει να ανακοινώσει η Μαδρίτη ότι το Πεκίνο θα εξακολουθήσει να αγοράζει ισπανικά ομόλογα, αλλά και πως ενδέχεται να συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση των προβληματικών τραπεζικών ταμιευτηρίων της Ισπανίας, των γνωστών ως cajas.
Βεβαίως, από τότε είχε διαφανεί ότι οι cajas θεωρούνται «μεγάλο επενδυτικό ναρκοπέδιο» και το Πεκίνο ξέρει καλύτερα από τη Δύση το ασφαλές παιχνίδι των επενδύσεων.
Οι cajas –τράπεζες τύπου στεγαστικών ταμιευτηρίων και διάσπαρτες ανά την επικράτεια– ελέγχονταν από διοικητικούς ή εκκλησιαστικούς παράγοντες των περιφερειών στην Ισπανία και δεν ήταν εισηγμένες στο χρηματιστήριο. Οι cajas είχαν χορηγήσει το ήμισυ των στεγαστικών δανείων στην αγορά ακινήτων της Ισπανίας, η κατάρρευση της οποίας αποτέλεσε την απαρχή της οικονομικής κρίσης στη χώρα. Η πρώην κυβέρνηση Θαπατέρο είχε προχωρήσει σε ριζική αναδιάρθρωση της λειτουργίας τους και από τις 45 cajas είχαν απομείνει μόνον 15, μέσω συγχωνεύσεων. Δύο cajas, οι Caja Castilla και La Mancha Caja Sur, περιήλθαν στον έλεγχο του κράτους. Η Bankia που κατέρρευσε αποτελεί τη συγχώνευση επτά cajas. Ηταν ήδη πολύ αργά, καθώς είχε μολυνθεί ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα.
Παράλληλα, θα έπρεπε οι cajas να έχουν μετατραπεί σε εμπορικές τράπεζες, με τις σχετικές νομοθετικές μεταρρυθμίσεις να έχουν ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο. Με βάση τα σχέδια του υπουργείου Οικονομικών, η συμμετοχή του FROB στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών δεν θα ξεπεράσει χρονικά την πενταετία, με σταδιακή διάθεση των μετοχών τους στο χρηματιστήριο.
Από τότε, πάντως, ο τιμηθείς με Νομπέλ Οικονομίας Κρίστοφερ Πισσαρίδης είχε προειδοποιήσει ότι η Ε.Ε. δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να διασώσει την Ισπανία αν «καταρρεύσει» και πως αυτό θα μπορούσε να σημάνει το τέλος του ευρώ. Σύμφωνα με τον νομπελίστα Κύπριο οικονομολόγο, μια κατάρρευση «όπως εκείνη της Ελλάδας» θα ήταν «πολύ σοβαρό πρόβλημα», καθώς «τα χρήματα που θα χρειάζονταν για τη διάσωση της Ισπανίας θα ήταν τόσο πολλά που αμφιβάλλω αν τα ισχυρότερα κράτη, ιδίως η Γερμανία, είτε θα μπορούσαν είτε θα ήταν πρόθυμα να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα κεφάλαια». Ο κ. Πισσαρίδης εξέφρασε, μάλιστα, τότε την εκτίμηση ότι θα πρέπει να αναζητηθούν πιο δραστικές λύσεις, όπως η προσωρινή επιστροφή της Ισπανίας στην πεσέτα.
Η αποτυχία της προσπάθειας αναδιάρθρωσης των ισπανικών περιφερειακών τραπεζών cajas, οι οποίες αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα από την έκθεσή τους στον κατασκευαστικό κλάδο και στον κλάδο των ακινήτων, είχε ήδη «προαναγγελθεί»... Από τότε η Ισπανία προσπάθησε να υψώσει τείχη, αλλά οι κερδοσκόποι είχαν ήδη χτίσει τεράστιες θέσεις σε credit-default swaps (CDS) –δηλαδή στα ασφάλιστρα κινδύνου χρεοκοπίας– στα κρατικά της ομόλογα και στο χρέος των ισπανικών τραπεζών. Σύμφωνα με υπολογισμούς της αμερικανικής πανίσχυρης τράπεζας JPMorgan, στη αγορά των CDS ήδη παίζεται η πιθανότητα της χρεοκοπίας της Ισπανίας κατά 15% ανά έτος, εντός των πέντε επόμενων ετών από πέρυσι. Οι κερδοσκόποι ποντάρουν στη δημιουργία πραγματικού πανικού από ένα εξελισσόμενο κραχ στα κρατικά και τραπεζικά ομόλογα του ευρωπαϊκού Νότου.
Την πολυσυζητημένη πρόταση για μια μελλοντική ευρωπαϊκή τραπεζική ένωση παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η πρόταση προτείνει τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των χωρών προκειμένου να μην επαναληφθεί το χάος που προκάλεσε η κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008. «Η σημερινή πρόταση αποτελεί ουσιαστικό βήμα στην πορεία προς την Τραπεζική Ενωση στην Ε.Ε. και θα καταστήσει πλέον υπεύθυνο τον τραπεζικό τομέα. Αυτό θα συμβάλει στη σταθερότητα και εμπιστοσύνη στην Ε.Ε. στο μέλλον, καθώς προσπαθούμε να ενισχύσουμε και να ενοποιήσουμε περισσότερο τις αλληλεξαρτώμενες οικονομίες μας», αναφέρει ο Μπαρόζο σε ανακοίνωσή του. Αλλά είναι για την Ισπανία.
Μακράν το καλύτερο σχόλιο που διάβασα εδώ και πολλούς μήνες από εδώ. (ΛΙΝΑ | 07/06/2012 15:06).Μερικές φορές οι λύσεις είναι πολύ άπλες όλα τα άλλα είναι για τις ψήφους και για να «κλαίνε» οι πολίτικες παρατάξεις σε βάρος των θυμάτων και στην λεηλασία τους.
Το σχόλιο είναι το:
"Αν βγούμε από το εύρω πρέπει να βγούμε και από το Δουβλίνο 2. Τότε θα μάθει η Ευρώπη τι πλάτη βάζει η Ελλάδα."
Comment in English
If out of the euro should get out and from Dublin 2. THEN YOU WILL LEARN WHAT EUROPE GREECE IS BACK puts (how much sacrifice Greece supports europe not to pressure from the Muslim illegal immigrants).
Το περιστατικό, του φραστικού εκτροχιασμού, και σε συνεχεία, εκτόξευσης του ύδατος προς την κ Δουρου (ΣΥΡΙΖΑ) από τον Βουλευτή της Χρυσής Αυγής και σε συνεχεία, ανάλογης εκτόξευσης του «Ριζοσπάστη» από την Κα Κανέλλη προς τον εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής κ Κασιδιάρη, ο όποιος αντέδρασε με ανάλογες εκτοξεύσεις των σφιγμένων παλαμών του, προς το πρόσωπο της κ Λιάνας Κανέλλη. Οι σφιγμένες γροθιές του Βουλευτή της Χρυσής Αυγής, και βρήκαν το προορισμό τους στο πρόσωπο της βουλευτού του ΚΚΕ.
ΠΩΣ ΠΑΡΕΚΤΡΑΠΗΚΕ Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ, ΚΑΝΝΕΛΗ.
ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ: Στη Χρυσή Αυγή μιλάς για τους χωροφύλακες του 1910; Άσε, εμείς είμαστε οι μόνοι που έχουμε παίξει ξύλο με τους χωροφύλακες
ΚΑΝΕΛΗ: Με γερμανοτσολιάδες δε θα μιλήσω εγώ το 2012
ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει και λέει για αφοπλισμό των ΜΑΤ. Μη λες για χωροφύλακες σε μένα.
ΚΑΝΕΛΗ: Ούτε εσύ σε μένα για ΚΝΑΤ. Δεν υπερασπίστηκες τη Δημοκρατία
ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ: Είμαστε οι μόνοι που έχουμε πάει κόντρα σε αυτό το σύστημα εξουσίας. Όταν ρώτησαν την Παπαρήγα αν συνεργάζεται με την Αστυνομία, αντί να τους καταγγείλει για προβοκάτορες έλεγε άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Συνεργαστήκατε; Να δούμε τα πλάνα
ΚΑΝΕΛΗ: Είσαι καλά μωρέ; Δεν ασχολούμαι με φασισταριά
ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ: Δεν ασχολείσαι με φασισταριά παλιοκουμμούνι
ΔΟΥΡΟΥ: Πήρατε αναβολή;
ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ: Πήρα λόγω παρέλευσης του ωραρίου. Ποιο είναι το πρόβλημά σου που πήρα αναβολή; Με τους παλιορουφιάνους; Που είναι μια ρουφιάνα από το κόμμα σου και μας σύρει στα δικαστήρια; Κυρία Δούρου, αναφερθήκατε σε ένα θέμα προσωπικό
ΔΟΥΡΟΥ: Πέρα από την κρίση της οικονομίας έχει κρίση Δημοκρατίας. Ξέρετε ποια είναι η κρίση της Δημοκρατίας; Είναι να έχουμε στο ελληνικό κοινοβούλιο άνθρωποι που θα πάνε τη χώρα 500 χρόνια πίσω
ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ: Άντε βρε νούμερο (και πέταξε το ποτήρι με το νερό) που θα πάμε 500 χρόνια πίσω τη χώρα. Αεί στο διάολο
ΚΑΝΕΛΗ: Σήκω φύγε από ‘δω
Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και τα Μνημόνια...
Της Ζέζας Ζήκου
Απο εδω
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_03/06/2012_445139
Η γνωστή τραγική κατάληξη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, την οποία οι δυνάμεις της Αντάντ μετά το 1918 επέβαλαν (μαζί με τους ταπεινωτικούς όρους των συνθηκών των Βερσαλλιών) στην ηττημένη Γερμανία, δίδαξε στην ανθρωπότητα πολλά πράγματα. Κυρίως, όμως, δίδαξε ότι η κοινωνία βιώνει την έξωθεν επιβολή όρων ως ταπείνωση και ότι η κοινωνική δυσφορία μπορεί να οδηγήσει σε τραγωδία, όταν στην ταπείνωση προστίθεται και αναποτελεσματικότητα, που οδηγεί σε εξαθλίωση (π.χ. από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στο οικονομικό κραχ του 1929).
Με το ιστορικό αυτό δίδαγμα, επομένως, άνετα μπορεί κανείς να κατανοήσει τη σημασία της οικονομικής τραγωδίας που επέφεραν στην πατρίδα μας τα Μνημόνια. Σε συνδυασμό με τη βαθιά ύφεση και ανεργία -την οποία ασφαλώς διευρύνει και επιτείνει- καθώς και την τιμωρητική διάθεση διαφόρων ανιστόρητων τεχνοκρατών ή πολιτικών παραγόντων εμπλεκομένων στην εφαρμογή του, ευεξήγητα βιώνεται ως τερατούργημα από την ελληνική κοινωνία.
Βεβαίως, ο αστικός (μου) πολιτισμός επιβάλλει να αποδεχθώ την τήρηση των δεσμεύσεων και την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων. Πράγματι, το περίφημο ρωμαϊκό «οι συμβάσεις είναι τηρητέες» ή «pacta sunt servanda», από το οποίο άντλησαν ο αστικός πολιτισμός και η αστική ηθική, δεν είναι μόνο ένας ηθικός κανόνας. Θεμελιώνοντας το αξιόπιστο των συναλλαγών και των πιστωτικών δραστηριοτήτων, δημιουργεί δανειοληπτική ικανότητα και γίνεται η βάση της ανάπτυξης. Αλλά τα Μνημόνια στερούνται στοιχείων του αστικού πολιτισμού· καθώς έχουν καταστρέψει τις σχέσεις της κοινωνίας μας με τον πυρήνα του αστικού πολιτισμού, την αξιοπιστία.
Ομως, οι Γερμανοί μπορούν να σταθούν μια στιγμή και να σκεφτούν τη δική τους ιστορία. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σύμμαχοι θυμήθηκαν τις καταστροφικές συνέπειες των γερμανικών αποζημιώσεων μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ολόκληρο το δημόσιο χρέος των ναζί, που αντιστοιχούσε σε πάνω από το 600% του γερμανικού ΑΕΠ, παραγράφηκε. Το προϋπάρχον απλήρωτο χρέος από την περίοδο της Βαϊμάρης περιορίστηκε σε ένα κλάσμα του αρχικού ποσού. Οι διεκδικήσεις παλαιών χρεών διαχωρίστηκαν αυστηρά από τα ταμεία για τη γερμανική ανοικοδόμηση. Η Γερμανική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία αποπλήρωσε τελικά το τελευταίο μέρος τους μόλις το 2010.
Η Γερμανία ασφαλώς ζούσε πολύ πάνω από τις δυνατότητές της τη ναζιστική περίοδο, ενώ λεηλάτησε και την υπόλοιπη Ευρώπη. Ομως, οι Αμερικανοί όχι μόνο συμφώνησαν να παραγράψουν παλαιά χρέη, αλλά έδωσαν στους Γερμανούς εκατομμύρια δολάρια με το σχέδιο Μάρσαλ.
Η ίδια η Γερμανική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία μετά το 1989 δεν καταδίκασε την πρώην Ανατολική Γερμανία σε λιτότητα για να διορθώσει τη σαθρή κομμουνιστική οικονομία της. Αντιθέτως, ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ επέτρεψε στους Ανατολικογερμανούς να ανταλλάξουν τα σχεδόν άνευ αξίας ανατολικογερμανικά μάρκα με γερμανικά στην πληθωριστική ισοτιμία 1 προς 1 και στη συνέχεια διέθεσε το ισόποσο άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ για την ανόρθωση της ανατολικής οικονομίας. Αν οι Σύμμαχοι και αργότερα η κυβέρνηση της ίδιας της Γερμανίας είχαν εφαρμόσει αυτό που κηρύσσουν τώρα οι Γερμανοί, η Γερμανία θα ήταν σήμερα πολύ φτωχότερη.
Η Γερμανία κερδίζει λίγα και η Ευρώπη πρόκειται να χάσει πολλά καταδικάζοντας εμάς τους Ελληνες στη φτώχεια ως τιμωρία για το αμαρτωλό παρελθόν μας. Η φράου Μέρκελ οφείλει, λοιπόν, να μιμηθεί το πνεύμα του μακροοικονομικού ελέους των Συμμάχων μετά το 1945 και τη δυτικογερμανική γενναιοδωρία προς τους Ανατολικογερμανούς εξαδέλφους τους μετά το 1989.
Η Ελλάδα δεν είναι ηττημένη σε κάποιο πόλεμο. Αλλά η μετατροπή της χώρας μας σε άτυπο προτεκτοράτο έχει γελοιοποιήσει κάθε ιδέα θεσμικής ισοτιμίας στην Ευρωζώνη. Η ταπείνωση... είναι η πιο υποτιμημένη δύναμη στην πολιτική. Οι άνθρωποι θα αφομοιώσουν τις δυσκολίες, την πείνα και τον πόνο. Ομως, τα πιο ανθρώπινα αισθήματα της αναζήτησης αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης δεν απορρέουν από συγκεκριμένες ιδεολογίες...
Τέλος, αξίζει να επισημανθεί πως η Γερμανία δεν φοβάται ότι θα ζητήσουμε πραγματικά Επανορθώσεις. Επειδή, εμείς πειθήνια δεν το κάνουμε... Εχει άδικο, λοιπόν, η προπαγάνδα της Γερμανίας, από την εποχή του Φαλμεράιερ, να μας παρουσιάζει σαν «εμποράκους Λεβαντίνους» που κάνουν «ντόρο» για να πάρουν δήθεν «κάτι»;
Σήμερα, και στο αμέσως προσεχές μέλλον, η μνήμη της γερμανικής συμπεριφοράς και ευθύνης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναμοχλεύεται στο μυαλό κάθε νοήμονος ανθρώπου (άρα και του δικαστή) εξαιτίας της σύγχρονης μορφής ηγεμονίας που ασκεί η Γερμανία στην Ευρώπη. Το Διεθνές Δικαστήριο, με την καταδικαστική για την Ιταλία πρόσφατη απόφασή του, μάλλον όχι εσκεμμένα φαίνεται ν’ ανοίγει τον δρόμο για συνέχιση των δικαστικών ενεργειών των θυμάτων στις συγκεκριμένες υποθέσεις (αιχμαλωσία Ιταλών πολιτών, σφαγή στο Δίστομο).
_______
Οταν οι Αμερικανοί έχτιζαν την Ελλάδα
Το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ μέσα από τα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 11/09/2011, 05:45
Απο εδω
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=418981
Το Σχέδιο Μάρσαλ είναι ιστορικός σταθμός στη μεταπολεμική εξέλιξη της Ελλάδας και αποτελεί πραγματική συμβολή στην αξιολόγηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών επιπτώσεων που προκάλεσε στη χώρα η έκδοση των σχετικών διπλωματικών εγγράφων από την Υπηρεσία Διπλωματικών και Ιστορικών Αρχείων του υπουργείου Εξωτερικών- πριν από περίπου δέκα χρόνια στα ελληνικά και τώρα, μια επιλεκτική σύνθεση, στα αγγλικά.
Εχουν γραφεί πολλά βιβλία και από πολλούς για την περίοδο 1947-1951 στην Ελλάδα, αλλά όλα σχεδόν εξετάζουν και αναλύουν την κατάσταση εκείνης της εποχής από αμερικανική ή από βρετανική σκοπιά.
Η τρίτομη έκδοση του 2002 και το Documentary Ηistory of Greece (1943-1951) Τruman Doctrine and Μarshall Ρlan δίνουν για πρώτη φορά την ελληνική εκτίμηση της ιστορικής εκείνης περιόδου, όπως σημειώνει εισαγωγικά η διευθύντρια των Αρχείων του υπουργείου Εξωτερικών κυρία Φωτεινή Τομαή που επιμελήθηκε την έκδοση.
Και είναι πολύ σπουδαίο αυτό. Επειδή μπορούμε να πάρουμε ακόμη και σήμερα μαθήματα από τον τρόπο που αξιοποιήθηκε το Σχέδιο Μάρσαλ στην Ελλάδα, τονίζει ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου στον σύντομο πρόλογο της αγγλικής έκδοσης- ένα πολιτικό κείμενο, στην ουσία.
Τι μας διδάσκει η εφαρμογή στη χώρα μας του Σχεδίου Μάρσαλ; Αρκετά πράγματα, γράφει ο Πρωθυπουργός. Πρώτο και κύριο ότι η έξωθεν βοήθεια αποτελεί σπουδαίο βοήθημα στη δόμηση θεσμών. Οτι σε δύσκολους καιρούς, ιδιαίτερα σε καιρούς πολιτικής πόλωσης, μπορεί να συμβάλει στην ενδυνάμωση νέων συνεργασιών κοινού ενδιαφέροντος. Οτι μόνο μακροπρόθεσμα μπορούν να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν οι δομικές μεταρρυθμίσεις. Και ακόμη, η έξωθεν βοήθεια πρέπει να στοχεύει στη δημιουργία οικονομικής σταθερότητας.
Σε 3.000 και πλέον έγγραφα αριθμούνται τα τηλεγραφήματα, οι εκθέσεις κλπ. των Αρχείων του υπουργείου Εξωτερικών που αναφέρονται στην περίοδο όπου το Δόγμα Τρούμαν (λόγος του προέδρου στο Κογκρέσο στις 12 Μαρτίου 1947) και το Σχέδιο Μάρσαλ (εξαγγελία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στις 5 Ιουνίου 1947) καθόρισαν την εξέλιξη των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα ευθύς μετά τη λήξη του Πολέμου και ως τα μέσα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Η αγγλική έκδοση που κυκλοφορεί τώρα περιέχει μόνο 182 ντοκουμέντα, εκείνα που κατά την εκτίμηση της διευθύντριας των Αρχείων και όσων συνεργάστηκαν στην επιλογή δίνουν μια ευδιάκριτη εικόνα της εποχής, προσφέρουν «τη μεταπολεμική εποχή της Ελλάδας από μια νέα προοπτική». Σημαντικό το έργο της επιλογής και αντιλαμβάνεται κανείς τη δυσκολία που είχαν να προκρίνουν το ένα και να απορρίψουν κάποιο άλλο έγγραφο. Ο αναγνώστης δεν μπορεί να γνωρίζει ποιο ήταν το κριτήριο της επιλογής, πρέπει όμως να είναι ικανοποιημένος από όσα περιλαμβάνει η αγγλική έκδοση. Αλλωστε δεν προορίζεται για τον κοινό αναγνώστη βιβλίων ιστορικού ενδιαφέροντος. Είναι- τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ- μάλλον ένα βοήθημα αλλά και κίνητρο σε όσους ασχολούνται με θέματα της νεότερης ελληνικής ιστορίας να αναζητήσουν περισσότερα.
[Αρκετές άλλες χιλιάδες ντοκουμέντα της εποχής βρίσκονται- άγνωστο σε ποια κατάσταση- σε άλλα υπουργεία και κρατικές υπηρεσίες.]
Είναι δραματικά μερικά έγγραφα. Οση ψυχραιμία και αν διαθέτει, λ.χ., ο πρέσβης Βασίλης Δενδραμής, δεν μπορεί να «χωνέψει» την ψυχρότητα που έδειξε το Κογκρέσο στα αλλεπάλληλα ελληνικά αιτήματα το 1945 για άμεση βοήθεια. Ο (τότε) πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας δεν δυσκολεύεται να υπενθυμίσει και να ζητήσει από τον Τσόρτσιλ την τήρηση των όσων τού υποσχέθηκε και ο (τότε) κυβερνητικός σύμβουλος Ξενοφών Ζολώτας αναλύει διεξοδικά τις «δεσμεύσεις» που αναλαμβάνει η Ελλάδα με το Σχέδιο Μάρσαλ. Επαναφέρουν μνήμες «ημερών θλίψης και ντροπής», όπως είπε κάποιος, έγγραφα ελλήνων διπλωματών που αναφέρονται σε παρατηρήσεις, αντιλήψεις, υποδείξεις- υπό μορφήν διαταγών μερικές- βρετανών και αμερικανών διπλωματών, στρατιωτικών, συμβούλων κλπ. οι οποίοι βρέθηκαν στην Ελλάδα είτε κυβερνητικών αξιωματούχων στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο (Μακ Γκι, Χόφμαν, Πιούριφοϊ, Πόρτερ, Ατσεσον κ.ά.). Την «Ελλάδα στη διεθνή σκηνή την περίοδο της εφαρμογής του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ» δίνει συνοπτικά ο πρέσβης ε.τ. Βύρων Θεοδωροπουλος- πρόσφατη απώλεια- και η κυρία Τομαή ανατρέχει με συντομία στους σταθμούς της νεοελληνικής πορείας από την Απελευθέρωση το 1944 ως την είσοδο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (Φεβρουάριος 1952). Το βιβλίο έχει την αποτύπωση της προφορικής συνέντευξης του Στέλιου Παπαδόπουλου, υπαλλήλου της Αμερικανικής Αποστολής στην Ελλάδα, για τη λειτουργία της Αποστολής και την αξιοποίηση του Σχεδίου Μάρσαλ, και διαθέτει index ονομάτων.
_______
Στις 5 Ιουνίου 1947 γεννήθηκε το Σχέδιο Μάρσαλ
Απο εδω
και εδω
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=43745&Itemid=169
Ηταν 5 Ιουνίου του 1947 όταν από το βήμα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζώρτζ Μάρσαλ, ανακοίνωνε τη χορήγηση δωρεάν βοήθειας ύψους 13 δισ. δολαρίων στις κατεστραμμένες από τον πόλεμο χώρες της Ευρώπης.
Στην Ελλάδα αναλογούσαν 706,7 εκατομμύρια δολάρια.
Η απόφαση αυτή αποσκοπούσε αφενός στην τόνωση των οικονομιών των χωρών της Ευρώπης (που με σημαντικά δάνεια χρηματοδότησαν έτσι τις κατεστραμμένες από τον πόλεμο αγορές τους) και αφετέρου, εξυπηρετούσε άμεσα την αμερικανική εξωτερική πολιτική, που επιθυμούσε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να περιέλθουν οι χώρες αυτές, εξαιτίας ανέχειας, στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης.
Η χορηγία της βοήθειας αυτής δεν έγινε με διμερείς διαδικασίες αλλά, με όρους που τέθηκαν από την Ουάσιγκτον. Αυτοί περιελάμβαναν την καταστολή των κομμουνιστικών απειλών και την έμμεση περιστολή της ανεξαρτησίας των δικαιούχων κρατών, μιας και με όπλο το μπλοκάρισμα των πιστώσεων η αμερικανική ηγεσία μπορούσε να πιέσει τις κυβερνήσεις σε περίπτωση που αρνούνταν να ανταποκριθούν στις επιθυμίες της.
Τον Ιούλιο του 1947 ιδρύθηκε η «Επιτροπή για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Συνεργασία» (OEEC), που αποσκοπούσε στη διαχείριση του Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ το 1949 ακολούθησε η ίδρυση από τους Σοβιετικούς του «Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (COMECON)3.
Πρώτοι παραλήπτες της βοήθειας που παρείχε το σχέδιο Μάρσαλ, ήταν οι χώρες που κατά τη γνώμη της αμερικανικής ηγεσίας κινδύνευαν άμεσα από την εξάπλωση του κομμουνισμού δηλαδή, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Ήδη την ίδια περίοδο, δηλαδή αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, στην Ελλάδα, κομμουνιστές αντάρτες είχαν έρθει σε ένοπλη αντιπαράθεση ενάντια στην φιλομοναρχική κυβέρνηση η οποία υποστηριζόταν από τους Βρετανούς που διατηρούσαν σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στην χώρα.
Στις 21 Φεβρουαρίου του 1947, όμως, η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα διέκοπτε κάθε βοήθεια στην Ελλάδα, αδυνατώντας να επωμιστεί το βάρος. Η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα, θεωρώντας ότι αν η Ελλάδα έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών, τότε όλη η Μέση Ανατολή και ένα μέρος της Βόρειας Αφρικής θα υπαγόταν στον έλεγχο της Μόσχας.
Ο όρος "Σχέδιο Μάρσαλ" εδραιώθηκε ως μεταφορική έννοια, οποιουδήποτε μεγάλης κλίμακας κρατικού προγράμματος, που έχει ως στόχο να λύσει ένα κοινωνικό πρόβλημα. Χρησιμοποιείται κυρίως από τους Αμερικανούς φιλελεύθερους όταν ζητούν ομοσπονδιακή οικονομική κάλυψη για να διορθωθεί κάποια "αποτυχία" στον ιδιωτικό τομέα.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
__
Iδού η απάτη: Οι τόκοι βουλιάζουν τη χώρα
Απο εδω
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=43814&Itemid=160
Mύθος "και με την βούλα" ότι αν δεν λάβουμε τις δόσεις του Μνημονίου θα σταματήσουν να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Αισχρά ψεύδη Λ.Παπαδήμου, Ε.Βενιζέλου και όλων των άλλων που υπποστηρίζουν ότι αν βγούμε παό το Μνημόνιο καισταματήσουν οι δόσεις η χώρα δεν θα μπορεί να επιβιώσει: Η αλήθεια είναι αυτη που έχει περιγράψει το defencenet.gr: Τα έσοδα αρκούν για το εσωτερικό της χώρας, αλλά δεν αρκούν για να πληρωθούν οι τόκοι των δανείων που τοκογλυφικά και άπληστα δάνεισαν στην Ελλάδα οι τραπεζίτες.
Τα στοιχεία της Γενικής Κυβέρνησης για το τετράμηνο Ιανουαρίου-Απριλίου 2012 δείχνουν πως μέχρι σήμερα το πρωτογενές δημόσιο έλλειμμα ήταν μόλις 18 εκατ. ευρώ, έναντι 1,48 δισ. ευρώ που ήταν το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι, κάτι που σημαίνει ότι μόνο οι πληρωμές των τόκων ύψους 7,6 δισ. ευρώ τίναξαν στο έλλειμμα στον ουρανό!
Το συνολικό έλλειμμα εκτινάχθηκε στα 7,6 δισ. ευρώ, έναντι 5,47 δισ. ευρώ στο α΄τετράμηνο του 2011 (+40% σε ένα χρόνο)! Συνολικά οι δαπάνες για τόκους μέχρι τον Απρίλιο έφτασαν στα 7,4 δισ. ευρώ, σχεδόν διπλάσιες από το α΄τετράμηνο πέρυσι που ήταν μόλις (;) 3,8 δισ. ευρώ.
Με τα δεδομένα αυτά το δημόσιο (μέχρι τις εκλογές τουλάχιστον) «κρατούσε την ανάσα του». Έτσι οι υπόλοιπες δαπάνες (λειτουργικές και μισθολογικές) περιορίστηκαν σημαντικά ενώ και τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν οριακά, στα 16,1 δισ. ευρώ από 15,1 δισ. ευρώ ένα χρόνο πριν.
Η βελτίωση αυτή εντοπίζεται κυρίως στον στενό δημόσιο τομέα και αποδίδεται εν πολλοίς στις μεγάλες περικοπές δαπανών και στην είσπραξη του τέλους ακινήτων μέσω της ΔΕΗ.
Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα η κατάσταση όμως είναι ακόμα δυσχερής. Το πλεόνασμα των ΟΤΑ περιορίστηκε περαιτέρω ενώ τα περισσότερα νομικά πρόσωπα κοντεύουν να «σκάσουν» από τα ελλείμματα -και χωρίς πλέον τις «πλάτες» της κεντρικής κυβέρνησης.
Το αξιοσημείωτο πάντως είναι πως παρά την ύφεση, τις μειώσεις μισθών και την ανεργία, τα Ασφαλιστικά Ταμεία εμφάνισαν πλεόνασμα 2,91 εκατ. ευρώ, έναντι ελλείμματος 2,75 εκατ. ευρώ που εμφάνιζαν πέρυσι.
Η εύθραυστη αυτή ισορροπία επιτεύχθηκε όμως με μια γενικευμένη «στάση πληρωμών» από το δημόσιο. Στο τέλος Απριλίου, οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις του κράτους προς ιδιώτες έφταναν στα 6,28 δισ. από 6,24 δισ. ευρώ το Μάρτιο του 2012. Μετά τις εκλογές όμως και την ακυβερνησία που προέκυψε, εκφράζονται φόβοι πως το ποσό πιθανότατα αυξήθηκε πολύ παραπάνω.
Κατά τα λοιπά η Ελλάδα θα βγει από το ευρω αν βγει από το Μνημόνιο...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
___
Απίστευτο, φορολογούνται και οι άστεγοι!
Απο εδω
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=43816&Itemid=170
Πολλοί από εμάς δεν έχουν καταλάβει το παρανοικό Οθωμανικό φορολογικό σύστημα που μας έχει επιβληθεί, και το οποίο φορολογεί ακόμα και τους αστέγους, και φυσικά τους καθιστά αυτόματα πια φοροφυγάδες, αφού ερήμην τους θα έχουν φόρο να πληρώνουν κάθε χρόνο.Ας υποθέσουμε πως κάποιος άστεγος θέλει να κάνει φορολογική δήλωση το 2012 (μηδενική εννοείται).Είναι κάτι που στην TV κανείς δεν έθιξε. Όσο για τα τεκμήρια συνήθως αναφέρονται σε ανθρώπους που έχουν τρία σπίτια, δύο αυτοκίνητα, ελικόπτερα, και γαλέρα με κουπιά, για να μην καταλάβουν οι υπόλοιποι τι τους περιμένει με ένα διαμερισματάκι, και ένα αυτοκινητάκι.Για να δούμε τι θα πάθει….κάποιος που δεν έχει στον ήλιο μοίρα.
Έχουμε και λέμε:
Εισόδημα 2012 – 0
Τεκμήριο διαβίωσης 2012 – 3.000
Απαιτούμενες αποδείξεις 2012 – 750 (τις οποίες δεν έχει, αφού οι κάδοι σκουπιδιών από όπου τρώει δεν εκδίδουν αποδείξεις)
Έλλειμμα αποδείξεων 2012 – 750
Πέναλτυ για το έλλειμμα αυτό – 750 * 10% – 75
Προκαταβολή φόρου για το 2013 – 75 * 55% – 41,25
ΣΥΝΟΛΟ ΦΟΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2012 – 75 + 41,25 – 116,25
Κι όμως το είδαμε και αυτό!
Άστεγος ή μακροχρόνια άνεργος λοιπόν, χωρίς ίχνος περιουσιακού στοιχείου στην κατοχή του, θα κληθεί να πληρώσει 116,25 , αν τολμήσει να υποβάλει ΜΗΔΕΝΙΚΗ φορολογική δήλωση και δεν έχει συλλεξει αποδείξεις δαπανών…. Αυτό έχει και συνέχεια, ας υποθέσουμε ότι ο David Rocfeller uέλει να κάνει δωρεά ένα σπίτι σε κάποιον άστεγο, τότε μόλις το σπίτι μπει στο όνομά του,αυτόματα η εφορία θα το βάλλει προς κατάσχεση αφού ο άστεγος θα έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές το πολύ σε τρία χρόνια άνω των 300 ευρώ.Δηλαδή με απλές κουβέντες η απίστευτη φορολογική μας "φυλακή" (που πολλοί θα την κατανοήσουν δυστυχώς όταν έρθουν τα εκκαθαριστικά, καθότι αδυνατούν να τα υπολογίσουν μόνοι τους και ας τους τα έχουν πει) εξασφαλίζει την άμεση φτωχοποίησή μας και έξωση από το σπίτι μας, αλλά και σιγουρεύει ότι ποτέ δε θα έχουμε τη δυνατότητα της ζωής να ρεφάρουμε. Στο μεταξύ οι τραπεζίτες θα συνεχίσουν να ζουν με χρήμα που παράγουν από το "τίποτα", και εσείς θα ζείτε με το ΤΙΠΟΤΑ.
Πιστεύετε ακόμα ότι κυνηγούν τους φοροφυγάδες;
Τμήμα ειδήσεων defenecenet.gr
