Αναρτήσεις
απο εδω
«Ξεχάστε Ελλάδα-Ισπανία-Ιταλία: Το μεγάλο πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η Γαλλία»:Αυτό υποστηρίζει σήμερα ο βρετανικός Economist, σύμφωνα με τον οποίο η Γαλλία είναι μία «ωρολογιακή βόμβα» για τη βιωσιμότητα της ευρωζώνης. Και δεν έχει άδικο: για μια ευρωζώνη η οποία αν και αποτελεί τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, δεν διαθέτει τα «όπλα» που όλοι οι «ανταγωνιστές» της όχι μόνον διαθέτουν αλλά και χρησιμοποιούν, πράγματι, η Γαλλία, αποτελεί τον επόμενο μεγάλο κίνδυνο, δίπλα στον οποίο τα μεγέθη της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, ακόμα ίσως και της Ισπανίας, μοιάζουν περίπου αστεία.
Όμως, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι η αιτία μόνο το ίδιο το χρέος, που ασφαλώς πρέπει να περιοριστεί, ή είναι η διαχείρισή του που μεγιστοποιεί τον κίνδυνο; Στα τρία σχεδόν χρόνια της κρίσης, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, που δεν βιώνουν τέτοια κρίση, έχουν καταφύγει από τρεις φορές στα νομισματικά εργαλεία τα οποία η ευρωζώνη, υπό την εντολή της Γερμανίας, δεν διαθέτει. Οσο για την Κίνα, εκεί, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά και κάθε σκέψη ότι μπορεί η Ευρώπη να την ανταγωνιστεί είναι απλώς εξωπραγματική.
Όμως, το Βερολίνο υποχρεώνει αυτά τα τρία χρόνια μια σειρά από χώρες της ευρωζώνης σε βίαιες προσαρμογές που προκαλούν εκτεταμένη ύφεση, που εκκολάπτουν κοινωνικές συγκρούσεις, αποδυνάμωση της δημοκρατίας και απώλεια κάθε συνοχής, χωρίς να επιτρέπει καμία πολιτική εξισορρόπησης και οδηγώντας την ευρωζώνη σε δομική κρίση και σειρά από χώρες μέλη της στα όρια της καταστροφής.
Αυτής της ευρωζώνης, με αυτούς τους όρους, ναι, η Γαλλία, είναι ο επόμενος μέγας κίνδυνος. Γιατί όμως να είναι αυτή η ευρωζώνη; Γιατί να «δουλεύει» έτσι, σε πλήρη αντίθεση με ότι υποστηρίζουν ότι πρέπει να συμβεί όλοι οι διεθνώς αναγνωρισμένοι οικονομολόγοι στον κόσμο;
Δεν υπάρχει παρά ένας και μόνον λόγος γι αυτόν τον παρατεταμένο παραλογισμό: ο γερμανικός ηγεμονισμός. Αυτόν πληρώνει η Ευρώπη και αυτού έχει καταστεί θύμα. Η Γερμανία εκμεταλλεύθηκε συνειδητά και συστηματικά την κρίση χρέους, δίνοντας στον εαυτό της ένα συγκριτικό πλεονέκτημα και μεγιστοποιώντας το ρόλο της τόσο σε οικονομικό, όσο και σε πολιτικό αλλά και σε θεσμικό επίπεδο.
Δυστυχώς, αυτή την σταδιακή πολιτική που διαρκώς εξαπλώνεται, οι άλλες χώρες που θίγονται από αυτήν, είτε δεν τη διέγνωσαν εγκαίρως, πιστεύοντας στα παραμύθια περί αλληλεγγύης, είτε δεν αντέδρασαν σε αυτήν. Και τώρα το πληρώνουν, τουλάχιστον ορισμένες από αυτές, με πρώτη την Ελλάδα. Γιατί τώρα βλέπουν οι πάντες τι σημαίνει αυτή η «αλληλεγγύη του τοκογλύφου» που οδηγεί με πρόγραμμα και σχέδιο στην πλήρη υποτέλεια – άλλωστε, γι αυτό τώρα οι Γερμανοί είναι (φραστικά) λίγο πιο μαζεμένοι με την Ελλάδα: γιατί η πολιτική τους για πλήρη υποτέλεια έχει εκφραστεί και έχει γίνει πλήρως αποδεκτή.
Ακόμα και τώρα, την ώρα που ακόμα και οι διεθνείς ιδιώτες πιστωτές ή το ΔΝΤ ζητούν «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, το Βερολίνο το αρνείται πεισματικά: το Βερολίνο, παρά τους μύθους, δεν έχει χάσει ούτε σεντ μέχρι σήμερα από την ελληνική κρίση χρέους – αντίθετα, γερμανικές μελέτες έχουν δείξει πόσο έχει ωφεληθεί από αυτήν, σε αντίθεση φυσικά με όλους τους άλλους εμπλεκόμενους.
Αν δεν υπάρξει αντίδραση στη γερμανική πολιτική, ασφαλώς, σύντομα, θα το πληρώσει ακόμα και η Γαλλία, όταν θα διαπιστώσει ότι ζει το ιστορικό αδιέξοδο να μην μπορεί να στηριχθεί στο ίδιο της το νόμισμα. Όταν κατανοήσει ότι αυτό το νόμισμα, όπως αναδιαμορφώθηκε μέσα από την κρίση, όχι απλώς δεν της ταιριάζει, δεν είναι «δικό της», αλλά κινδυνεύει να την καταστρέψει. Την ώρα που τα γαλλικά εργοστάσια έχουν αρχίσει να κλείνουν το ένα μετά το άλλο σε αντίθεση με τα γερμανικά, ας δουν στο Παρίσι τι συμβαίνει στην Ελλάδα, και θα καταλάβουν…
_____
απο εδω
THE threat of the euro’s collapse has abated for the moment, but putting the single currency right will involve years of pain. The pressure for reform and budget cuts is fiercest in Greece, Portugal, Spain and Italy, which all saw mass strikes and clashes with police this week (see article). But ahead looms a bigger problem that could dwarf any of these: France.
The country has always been at the heart of the euro, as of the European Union. President François Mitterrand argued for the single currency because he hoped to bolster French influence in an EU that would otherwise fall under the sway of a unified Germany. France has gained from the euro: it is borrowing at record low rates and has avoided the troubles of the Mediterranean. Yet even before May, when François Hollande became the country’s first Socialist president since Mitterrand, France had ceded leadership in the euro crisis to Germany. And now its economy looks increasingly vulnerable as well.
The business climate in France has also worsened. French firms are burdened by overly rigid labour- and product-market regulation, exceptionally high taxes and the euro zone’s heaviest social charges on payrolls. Not surprisingly, new companies are rare. France has fewer small and medium-sized enterprises, today’s engines of job growth, than Germany, Italy or Britain. The economy is stagnant, may tip into recession this quarter and will barely grow next year. Over 10% of the workforce, and over 25% of the young, are jobless. The external current-account deficit has swung from a small surplus in 1999 into one of the euro zone’s biggest deficits. In short, too many of France’s firms are uncompetitive and the country’s bloated government is living beyond its means.As our special report in this issue explains, France still has many strengths, but its weaknesses have been laid bare by the euro crisis. For years it has been losing competitiveness to Germany and the trend has accelerated as the Germans have cut costs and pushed through big reforms. Without the option of currency devaluation, France has resorted to public spending and debt. Even as other EU countries have curbed the reach of the state, it has grown in France to consume almost 57% of GDP, the highest share in the euro zone. Because of the failure to balance a single budget since 1981, public debt has risen from 22% of GDP then to over 90% now.
Hollande at bay
With enough boldness and grit, Mr Hollande could now reform France. His party holds power in the legislature and in almost all the regions. The left should be better able than the right to persuade the unions to accept change. Mr Hollande has acknowledged that France lacks competitiveness. And, encouragingly, he has recently promised to implement many of the changes recommended in a new report by Louis Gallois, a businessman, including reducing the burden of social charges on companies. The president wants to make the labour market more flexible. This week he even talked of the excessive size of the state, promising to “do better, while spending less”.
Yet set against the gravity of France’s economic problems, Mr Hollande still seems half-hearted. Why should business believe him when he has already pushed through a string of leftish measures, including a 75% top income-tax rate, increased taxes on companies, wealth, capital gains and dividends, a higher minimum wage and a partial rollback of a previously accepted rise in the pension age? No wonder so many would-be entrepreneurs are talking of leaving the country.
Explore our interactive guide to Europe's troubled economies
European governments that have undertaken big reforms have done so because there was a deep sense of crisis, because voters believed there was no alternative and because political leaders had the conviction that change was unavoidable. None of this describes Mr Hollande or France. During the election campaign, Mr Hollande barely mentioned the need for business-friendly reform, focusing instead on ending austerity. His Socialist Party remains unmodernised and hostile to capitalism: since he began to warn about France’s competitiveness, his approval rating has plunged. Worse, France is aiming at a moving target. All euro-zone countries are making structural reforms, and mostly faster and more extensively than France is doing (see article). The IMF recently warned that France risks being left behind by Italy and Spain.
At stake is not just the future of France, but that of the euro. Mr Hollande has correctly badgered Angela Merkel for pushing austerity too hard. But he has hidden behind his napkin when it comes to the political integration needed to solve the euro crisis. There has to be greater European-level control over national economic policies. France has reluctantly ratified the recent fiscal compact, which gives Brussels extra budgetary powers. But neither the elite nor the voters are yet prepared to transfer more sovereignty, just as they are unprepared for deep structural reforms. While most countries discuss how much sovereignty they will have to give up, France is resolutely avoiding any debate on the future of Europe. Mr Hollande was badly burned in 2005 when voters rejected the EU constitutional treaty after his party split down the middle. A repeat of that would pitch the single currency into chaos.
Too big not to succeed?
Our most recent special report on a big European country (in June 2011) focused on Italy’s failure to reform under Silvio Berlusconi; by the end of the year he was out—and change had begun. So far investors have been indulgent of France; indeed, long-term interest rates have fallen a bit. But sooner or later the centime will drop. You cannot defy economics for long.
Unless Mr Hollande shows that he is genuinely committed to changing the path his country has been on for the past 30 years, France will lose the faith of investors—and of Germany. As several euro-zone countries have found, sentiment in the markets can shift quickly. The crisis could hit as early as next year. Previous European currency upheavals have often started elsewhere only to finish by engulfing France—and this time, too, France rather than Italy or Spain could be where the euro’s fate is decided. Mr Hollande does not have long to defuse the time-bomb at the heart of Europe.
