Η αρχαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου!

Μία από τις αρχαιότερες βυθισμένες πόλεις, λίγα λεπτά από την Παντάνασσα στα Νότια της Λακωνίας, αναδημιουργήθηκε ψηφιακά, αξιοποιώντας τις δυνατότητες της τεχνολογίας. Ένα λιμάνι, σπίτια με κήπους, ρούχα απλωμένα στις αυλές, δρόμοι και πλατείες, συνθέτουν μία πόλη με στοιχεία από τον αστικό τρόπο ζωής.

δείτε Live την Πορεία του αλλού Μετεωρίτη

Free live streaming by Ustream

ένας αστεροειδής περνάει σήμερα κοντά από την γη

Σήμερα ένας αστεροειδής περνάει πολύ κοντά από την γη, αν είμαστε τυχεροί και δεν έχουμε συννεφιά θα τον δούμε κατά τις 21:30 να ανατέλλει στο σημείο (ώρα) που είναι το κόκκινο βέλος, αναφέρεται κάθε μίση ώρα η θέση του και είναι σε παρατήρηση και ώρα για την Αθήνα. Επίσης θα είναι ορατή η Σελήνη και ο Δίας. 

Σας Εύχομαι ξαστεριά και καλή παρατήρηση.  

Άποφις και Εξωγήινοι Επιδρομείς

Του Διονύση Π. Σιμόπουλου, Διευθυντή του Ψηφιακού Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου

Την ερχόμενη Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου, ο αστεροειδής Άποφις (με διάμετρο 300 περίπου μέτρων) θα προσπεράσει την Γη μας σε απόσταση 14,5 εκατομμυρίων χλμ. Σε σύγκριση η Σελήνη βρίσκεται σε μέση απόσταση από τη Γη τα 385.000 χλμ. Η επόμενη φορά που ο αστεροειδής αυτός θα διέλθει σε κοντινή απόσταση από τη Γη θα είναι στις 6 Μαρτίου 2021. Στις 13 Απριλίου 2029, όμως, ο Άποφις θα προσπεράσει τη Γη σε απόσταση περίπου 30.000 χλμ. αλλά είναι απίθανο να γίνει σύγκρουση τότε. Τον Απρίλιο του 2036, όμως, όταν ο αστεροειδής αυτός θα ξαναπεράσει κοντά από τη Γη, η πιθανότητα σύγκρουσής του με τη Γη είναι 1 στις 250.000, αν και θα περιοριστεί ακόμη περισσότερο μετά από τις μετρήσεις που θα γίνουν κατά το μεθαυριανό προσπέρασμά του.
Η Γη μας στο Στόχαστρο
Στις ερήμους της Βόρειας Αριζόνας βρίσκεται ένα από τα φυσικά θαύματα του κόσμου, ένα από τα καλύτερα παραδείγματα κρατήρων πρόσκρουσης. Με διάμετρο 1.200 μέτρων και βάθος 200 μέτρων, είναι το σημάδι που άφησε πίσω του η σύγκρουση ενός μετεωρίτη με τη Γη μας πριν από 50.000 χρόνια. Ο μετεωρίτης εκείνος είχε διάμετρο 150 μέτρων και μάζα αρκετών εκατομμυρίων τόνων, και έπεσε πάνω στη Γη με ταχύτητα 40.000 χιλιομέτρων την ώρα. Ο μεγαλύτερος κρατήρας που έχει βρεθεί μέχρι τώρα βρίσκεται στο Μεξικό στην χερσόνησο Γιουκατάν και έχει διάμετρο 300 χιλιομέτρων και φαίνεται ότι δημιουργήθηκε από έναν αστεροειδή με διάμετρο 16 περίπου χιλιόμετρων που έπεσε πριν από 65 περίπου εκατομμύρια χρόνια και θεωρείται μάλιστα και ως υπεύθυνος για τον θάνατο των δεινοσαύρων και των 2/3 κάθε ζώου που υπήρχε τότε πάνω στον πλανήτη μας. Οι περισσότεροι φυσικά κρατήρες της Γης διαβρώνονται σχετικά σύντομα λόγω των δραστήριων γεωλογικών και καιρικών συνθηκών του πλανήτη μας. Παρ’ όλα αυτά όμως υπάρχουν ακόμη και σήμερα ενδείξεις γιγάντιων συγκρούσεων που έγιναν στο παρελθόν. Από την Αριζόνα στη Σιβηρία και έως την Αυστραλία, 140 περίπου κρατήρες συγκρούσεων έχουν βρεθεί στην επιφάνεια της Γης.


Στενές Επαφές
Θα μπορούσαν άραγε παρόμοιες συγκρούσεις να ξανασυμβούν και στο μέλλον; Η απάντηση δυστυχώς είναι ναι! Πρόσφατα παραδείγματα τέτοιων συγκρούσεων περιλαμβάνουν την πτώση ενός αρκετά μεγάλου μετεωρίτη στο Νότιο Ειρηνικό ωκεανό το 1978, που θεωρήθηκε τότε ότι ήταν μια μυστική δοκιμή πυρηνικής βόμβας. Στις 23 Μαρτίου 1989 ένας αστεροειδής 800 περίπου μέτρων προσπέρασε τη Γη μας σε απόσταση 640.000 χιλιομέτρων. Ένας άλλος αστεροειδής, με διάμετρο 10 περίπου μέτρων μας πλησίασε στις 17 Ιανουαρίου 1991 σε απόσταση 170.000 χιλιομέτρων, μια απόσταση δηλαδή που είναι μικρότερη από το ήμισυ της απόστασης Γης-Σελήνης, ενώ στις 9 Δεκεμβρίου 1994 ένας άλλος μας προσπέρασε σε απόσταση 214.000 χιλιομέτρων. Το βράδυ της 9ης Οκτωβρίου του 1992, μια φαντασμαγορική μπάλα ουράνιας φωτιάς διέσχισε τον ουρανό πάνω από τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, καταλήγοντας τελικά στο «πορτ-μπαγκάζ» ενός αυτοκινήτου 65 χιλιόμετρα έξω από την Νέα Υόρκη με τη μορφή ενός μετεωρίτη 12 κιλών. Ενώ το Δεκέμβριο του 1994 ένας μικρός αστεροειδής προσπέρασε τη Γη μας σε απόσταση 100.000 χιλιομέτρων. Πριν από τρία χρόνια μάλιστα απεκαλύφθη ότι μικροί αστεροειδείς και κομήτες με διάμετρο 10 περίπου μέτρων εκρήγνυνται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας μία φορά κάθε 4 με 6 εβδομάδες.


Πέτρες από τον Ουρανό
Τα τελευταία 100 χρόνια έχουν καταγραφεί πτώσεις μετεωριτών πάνω σε 53 σπίτια, οκτώ αυτοκίνητα, τρία ζώα και τέσσερις ανθρώπους! Έχει καταγραφεί επίσης ότι το 1650 ένας μετεωρίτης χτύπησε το πόδι ενός Μιλανέζου μοναχού ο οποίος τελικά πέθανε από την αιμορραγία. Το 1954 ένας μετεωρίτης 4 περίπου κιλών τραυμάτισε ελαφρά μία γυναίκα στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ, ενώ στην Ινδία ένας άλλος μετεωρίτης έσπασε το χέρι ενός άντρα. Πιο πρόσφατα το 1991 ένας μικρός μετεωρίτης 500 περίπου γραμμαρίων πέρασε «ξυστά» από το αυτί ενός 13χρονου στην Ινδιάνα των ΗΠΑ. Η πιθανότητα όμως να είσαστε εσείς ο επόμενος στόχος ενός εξωγήινου αντικειμένου είναι μία στα 150 τρισεκατομμύρια αν και η πιθανότητα σύγκρουσης της Γης μας μ’ έναν μεγάλο αστεροειδή που θα κατέστρεφε τον ανθρώπινο πολιτισμό έχει υπολογιστεί ότι δεν υπερβαίνει την μία στις 20.000.


Το Τέλος του Κόσμου;
Συνολικά υπάρχουν 900.000 αστεροειδείς με μέγεθος από 50 έως 100 μέτρα που διασχίζουν την τροχιά της Γης μας, ενώ άλλοι 320.000 έχουν διάμετρο πάνω από 100 μέτρα, και 9.000 απ’ αυτούς έχουν μέγεθος πάνω από 500 μέτρα. Η σύγκρουση μ’ έναν από τους μεγάλους αστεροειδείς (πάνω από 1.000 μέτρα) θα έφερνε αναπόφευκτα το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στη Γη. Γιατί έστω κι αν δεν σκότωνε όλους τους ανθρώπους η καταστροφή της υποδομής και της διακίνησης των τροφών θα ήταν θανατηφόρα για τους επιζώντες. Μία τέτοια σύγκρουση υπολογίζεται ότι συμβαίνει μία φορά κάθε 40.000 χρόνια. Ακόμη κι ένας μέτριος αστεροειδής με μέγεθος 200 μέτρων που θα έπεφτε στη θάλασσα με ταχύτητα 50 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο θα σήκωνε τα νερά του ωκεανού σε ύψος 35 χιλιομέτρων μέσα σε 40 δευτερόλεπτα και θα δημιουργούσε παλιρροϊκά κύματα (τσουνάμι) σε μία έκταση όση ολάκερος ο Ειρηνικός Ωκεανός.


Πιθανότητες
Κάποια μέρα ίσως συγκρουστούμε πραγματικά και πάλι με έναν αρκετά μεγάλο από αυτούς τους αλήτες του διαστήματος, αν και παρ’ όλα αυτά η πιθανότητα να σκοτωθείτε στη διάρκεια της ζωής σας από την πτώση ενός αστεροειδούς έχει υπολογιστεί ότι δεν υπερβαίνει τη μία στις 20.000. Αν, πάλι, οι πιθανότητες αυτές σάς φαίνονται μεγάλες, αναλογιστείτε ότι την ίδια περίοδο οι πιθανότητες να δολοφονηθείτε είναι μία στις 11.000, να σας κλέψουν το πορτοφόλι ή την τσάντα σας μία στις 1.560, να κλέψουν το αυτοκίνητό σας μία στις 145, να ληστέψουν το σπίτι σας μία στις 50 και να χάσετε τη δουλειά σας μία στις 33. Κι όμως...
από εδώ

_____

Εκατοντάδες νέοι πλανήτες με το μέγεθος της Γης

NΕΑ ΥΟΡΚΗ. Δεκαεπτά δισεκατομμύρια πλανήτες υπάρχουν στον γαλαξία μας, αφού όπως λένε οι αστρονόμοι, το ένα σε έξι αστέρια του διαθέτει έναν πλανήτη με μέγεθος ανάλογο με αυτό της Γης. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε η ομάδα των επιστημόνων που εργάζονται στο πρόγραμμα του διαστημικού τηλεσκοπίου Κέπλερ της NASA. Αναλύοντας, δε, επιπλέον τα δεδομένα, διαπίστωσαν ότι εντόπισαν 461 νέους πιθανούς ή υποψήφιους, όπως ονομάζονται, πλανήτες, γεγονός που ανεβάζει τον συνολικό αριθμό των φυσικών δορυφόρων σε 2740.

Τα συμπεράσματα αυτά παρουσιάστηκαν στο 221ο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αστρονομίας, που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στην Καλιφόρνια.

Καταγραφή

Από την ημέρα που το Κέπλερ τέθηκε σε τροχιά έχει στραμμένο το βλέμμα προς συγκεκριμένο τμήμα του ουράνιου θόλου του ουρανού, όπου υπάρχουν περισσότερα από 150 χιλιάδες αστέρια.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο, για να εντοπίσει κάποιο νέο αστέρι, ανιχνεύει τη μικρή διακύμανση της φωτεινότητάς του που καταγράφεται όταν ο πλανήτης εκτελώντας τροχιά περνάει μπροστά από το άστρο. Πρόκειται, όμως, για μέθοδο που αφήνει μεγάλο περιθώριο σφαλμάτων, αφού η μέτρηση που γίνεται είναι εξαιρετικά ευαίσθητη. Το συνολικό φως που μετριέται δεν μεταβάλλεται παρά ελάχιστα, ενώ διακύμανση δεν σημαίνει απαραιτήτως την ύπαρξη πλανήτη.

Ο Φρανσουά Φρέσιν του κέντρου αστροφυσικής Χάρβαρντ - Σμιθσόνιαν, ο επιστήμονας που εντόπισε τους υποψήφιους πλανήτες, προσπαθεί σήμερα να δει ποια από τα ουράνια σώματα που εντόπισε το Κέπλερ πιθανώς να μην είναι πλανήτες, όπως εξάλλου και ποιοι πλανήτες μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν είναι ορατοί από το διαστημικό τηλεσκόπιο.

Οπως ο ίδιος ο επιστήμονας παραδέχεται, θα πρέπει να διορθωθεί η λίστα των υποψηφίων για το «στάτους» των πλανητών που έχουν εντοπιστεί. Υπάρχουν κάποια ουράνια σώματα που διέρχονται μπροστά από τα αστέρια τους χωρίς, ωστόσο, να είναι πλανήτες. «Προτού καταλήξουμε σε συμπεράσματα, κάναμε όλες τις ρυθμίσεις που μπορούσαμε να φανταστούμε και καταλήξαμε ότι 17% των άστρων διαθέτουν έναν πλανήτη που μπορεί να είναι σε όγκο έως 1,25 φορές μεγαλύτερος από τη Γη και των οποίων η τροχιά γύρω από το άστρο διαρκεί έως 85 ημέρες». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως, έχει σύμφωνα με τους επιστήμονες το ότι κάποιοι από τους νέους υποψήφιους πλανήτες βρίσκονται στη λεγόμενη φιλόξενη ζώνη, μια περιοχή όπου κατά πιθανότητα υπάρχει νερό σε ρευστή μορφή και ίσως κάποιες μορφές ζωής.

Ομως και αυτοί οι πλανήτες βρίσκονται στη λίστα των υποψηφίων που παραμένουν υπό εξέταση. Για να επαληθευθεί η αρχική αξιολόγηση των αστρονόμων που μελέτησαν τα στοιχεία από το Κέπλερ, τα συμπεράσματά τους θα πρέπει να επαληθευθούν και από τα στοιχεία άλλων τηλεσκοπίων.

Ακόμα όμως και εάν είναι ιδιαίτερα καλά τα νέα για την πιθανή ανακάλυψη ενός πλανήτη παρόμοιου με τον δικό μας, μάλλον αρνητικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τα αποτελέσματα μελετών για τις συνέπειες των διαστημικών ταξιδιών στους αστροναύτες. Οπως αποδεικνύεται από την ανάλυση των στοιχείων που συγκεντρώθηκαν κατά την προσομοίωση ενός επανδρωμένου ταξιδιού στον Αρη, ένα τέτοιο ταξίδι δεν θα είναι διόλου εύκολη υπόθεση για το πλήρωμα.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε πόρισμα του Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Επιστημών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση PNAS.

Στο ταξίδι το πλήρωμα θα κινδυνεύσει σοβαρά από ανία, υπνηλία και κλινική κατάθλιψη, προβλήματα που δεν θα του επιτρέψουν να φέρει εις πέρας το εξαιρετικά απαιτητικό έργο του.

από εδώ

Ο Κομήτης του Αιώνα θα φωτίσει την Γη πιο πολύ κι απ το φεγγάρι!

Τον ονόμασαν "Ο Κομήτης του Αιώνα" και είναι πολύ πιθανόν να τον δούμε όταν θα κάνει το πέρασμά του από τον πλανήτη μας και να μείνουμε με το στόμα ανοιχτό αφού θα είναι πιο λαμπρός από την πιο λαμπερή πανσέληνο!
O κομήτης ISON θα δώσει για μας τους γήινους ένα μοναδικό σόου σύμφωνα με τους αστρονόμους. Τον εντόπισαν πρόσφατα και θα περάσει 1,9 εκατομμύρια χιλιόμετρα από το κέντρο του Ήλιου στις 28 Νοεμβρίου του 2013!

Όσο θα πλησιάζει στην Γη, η θερμότητα του Ήλιου θα εξατμίζει τον πάγο που θα βρίσκεται στην επιφάνειά του και έτσι θα δημιουργείται μια εντυπωσιακή ουρά, η οποία θα είναι ορατή στον δικό μας νυχτερινό ουρανό με γυμνό μάτι. Ούτε καν κιάλια δεν θα χρειάζονται, λένε οι ειδικοί. Το φαινόμενο θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 2013 και θα ολοκληρωθεί τον Ιανουάριο του 2014.

Spotted Comet Could Be Brighter Than Moon

από εδώ

Μάθετε γιατί δεν θα καταστράφουμε

μπορείτε να επιλέξετε και Ελληνικούς υποτίτλους. 

CERN: Πιθανή η δημιουργία μιας νέας μορφής ύλης

από εδώ

Δείγματα μιας ασυνήθιστης συμπεριφοράς εκ μέρους ορισμένων σωματιδίων που παράγονται, έχουν δώσει οι συγκρούσεις μεταξύ πρωτονίων και ιόντων μολύβδου στον επιταχυντή του CERN. Οι νέες αυτές παρατηρήσεις, σύμφωνα με μερικούς επιστήμονες, αποτελούν ενδείξεις για τη δημιουργία, κατά τις συγκρούσεις, μιας νέας μορφής ύλης, η οποία πιθανώς συνίσταται σε ένα κύμα γκλουονίων που μοιάζει με υγρό. Οι ενδείξεις εντοπίστηκαν από τους ερευνητές του ανιχνευτή Compact Muon Solenoid (CMS) του CERN σε ένα δείγμα περίπου 2 εκατ. συγκρούσεων πρωτονίων-μολύβδου, όπου παρατηρήθηκαν να δημιουργούνται μερικά ζεύγη σωματιδίων, τα οποία περιέργως εκτοξεύτηκαν μακριά με τρόπο που υποδήλωνε μια αλληλοσυσχέτιση ανάμεσα στις κατευθύνσεις τους.

«Με κάποιον τρόπο, κινήθηκαν μετά τη σύγκρουση προς την ίδια κατεύθυνση, μολονότι δεν είναι ακόμα σαφές πώς μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Αυτό εξέπληξε πολλούς επιστήμονες, μεταξύ των οποίων εμάς», δήλωσε ο καθηγητής φυσικής Γκούντερ Ρόλαντ του πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την ανάλυση των δεδομένων που προέκυψαν από τις συγκρούσεις των υποατομικών σωματιδίων.

Κάτι ανάλογο είχε παρατηρηθεί από την ίδια ερευνητική ομάδα σε συγκρούσεις μεταξύ πρωτονίων προ διετίας περίπου, καθώς και μετά τη σύγκρουση ιόντων βαρέων μετάλλων όπως μολύβδου, χρυσού και χαλκού μεταξύ τους.

Αυτές οι συγκρούσεις βαρέων ιόντων π.χ. μολύβδου-μολύβδου (αλλά όχι μεταξύ πρωτονίων-μολύβδου) είναι γνωστό ότι παράγουν ένα κύμα πλάσματος κουάρκ-γκλουονίων, δηλαδή την «καυτή σούπα» που υπήρχε στο σύμπαν κατά τα πρώτα εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά την «Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ-Μπανγκ). Αυτό το κύμα πλάσματος φαίνεται να ωθεί ορισμένα σωματίδια προς την ίδια κατεύθυνση.

Από την άλλη, μερικοί θεωρητικοί φυσικοί έχουν υποστηρίξει ότι οι συγκρούσεις μεταξύ πρωτονίων μπορεί να παράγουν ένα κύμα γκλουονίων σαν υγρό, που αποτελεί μια νέα μορφή ύλης (γνωστή ως «color-glass condensate»). Είναι αυτή ακριβώς η -θεωρητική έως τώρα- ύλη που πιθανώς παρατηρήθηκε μετά τις συγκρούσεις πρωτονίων-ιόντων μολύβδου στο CERN. Πιστεύεται ότι τα σωματίδια αυτής της ύλης αλληλοεπηρεάζονται εξ αποστάσεως μέσω του μυστηριώδους φαινομένου της «κβαντικής εμπλοκής».

Από τον Ιανουάριο του 2013, οι ερευνητές του ανιχνευτή CMS σχεδιάζουν να κάνουν επί εβδομάδες μια σειρά νέων συγκρούσεων πρωτονίων-μολύβδου για να επιβεβαιώσουν αν όντως παράγεται αυτή η παράξενη υγρή μορφή ύλης στον επιταχυντή. Τα γκλουόνια είναι σωματίδια μηδενικής μάζας που ανταλλάσσονται μεταξύ των κουάρκ και είναι οι φορείς της δύναμης ισχυρής αλληλεπίδρασης, η οποία συγκρατεί τα υποατομικά σωματίδια μέσα στον πυρήνα. Τα πρωτόνια αποτελούν ένα από τα θεμελιώδη συστατικά των ατόμων, ενώ τα ιόντα μολύβδου είναι άτομα μολύβδου με 82 πρωτόνια το καθένα (χωρίς τα ηλεκτρόνιά τους).

Η σχετική επιστημονική δημοσίευση θα γίνει στο περιοδικό φυσικής «Physical Review B», ενώ έγινε ήδη η σχετική προδημοσίευση στο «arXiv».

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

84 εκατομμύρια άστρα στο κέντρο του Γαλαξία μας σε μια εικόνα 9 Gigapixel

από εδώ 

Μια από τις μεγαλύτερες εικόνες, αν όχι η μεγαλύτερη που έχουν δημιουργήσει μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι, τόσο μεγάλη ώστε θα είχε διαστάσεις 9 επί 7 μέτρα αν τυπωνόταν στην ανάλυση ενός τυπικού βιβλίου, απαθανατίζει με πρωτοφανή λεπτομέρεια την καρδιά του Γαλαξία μας, και επιτρέπει στους ερευνητές να δημιουργήσουν έναν κατάλογο με 84 εκατομμύρια άστρα.

Δείτε την εικόνα σε μεγαλύτερη ανάλυση

Οι περισσότεροι σπειροειδείς γαλαξίες, ανάμεσά τους και ο δικός μας «Μίλκι Ουέι», περιέχουν στην καρδιά τους μεγάλες συγκεντρώσεις αρχαίων άστρων, τις οποίες οι αστρονόμοι ονομάζουν «εξογκώματα». Η μελέτη των διαδικασιών σχηματισμού αυτών των δομών είναι απαραίτητη προκειμένου να κατανοήσουμε τους γαλαξίες στο σύνολό τους, εξηγεί ανακοίνωση του ESO, του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητηρίου.

Η πανοραμική εικόνα της καρδιάς του Μίλκι Ουέι δημιουργήθηκε από διεθνή ομάδα ερευνητών που χρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο VISTA του ESO στη Χιλή. H ευρυγώνια όραση του τηλεσκοπίου των 4,1 μέτρων, σε συνδυασμό με την ευαισθησία του στο υπέρυθρο τμήμα του φάσματος, το καθιστούν ιδανικό για τέτοιες μελέτες.

«Είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς το εξόγκωμα του Μίλκι Ουέι [στο ορατό φως] επειδή κρύβεται μέσα σε σύννεφα σκόνης. Για να φτάσουμε μέχρι την καρδιά του γαλαξία πρέπει να πραγματοποιήσουμε παρατηρήσεις στο υπέρυθρο φως, το οποίο επηρεάζεται λιγότερο από τη σκόνη» εξηγεί ο Ντάντε Μινίτι του Καθολικού Πανεπιστημίου της Χιλής, μέλος της διεθνούς ομάδας.

Η εικόνα έχει διαστάσεις 108.200 επί 81.500 εικονοστοιχεία (pixel), καλύπτει όμως μόλις το 1% του ουρανού.

H μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Astronomy and Astrophysics.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ηφαίστειο Θήρας: Μόνο αυτό μας έλειπε...

Ανησυχία που ενισχύθηκε από την απόφαση να τοποθετηθούν ειδικά όργανα 24ωρης παρακολούθησης της δραστηριότητας του ηφαιστείου της Σαντορίνης (Θήρας) από τον Οργανισμό Αντισεισμικής Προστασίας μετά από αίτημα του ΟΑΣΠ, έχει προκαλέσει η σεισμική δραστηριότητα στο νότιο Αιγαίο.

Σημειώνεται, πάντως, ότι τον περασμένο Ιούλιο, μια σειρά από επιστημονικά όργανα ήδη τοποθέτησε στον βυθό της καλντέρας της Σαντορίνης μία ελληνο-γαλλο-ισπανική αποστολή, καταδεικνύοντας έτσι την ανησυχία της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας για την υποθαλάσσια ηφαιστειακή δραστηριότητα στην περιοχή, όπου υπάρχουν σαφή στοιχεία επανενεργοποίησης του ηφαιστείου.

Οι ερευνητές, που χρησιμοποίησαν το βαθυσκάφος "Θέτις" και το τηλεχειριζόμενο υποβρύχιο όχημα "Max Rover" του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίου Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), θέλησαν να έχουν μία καλύτερη εικόνα, από "πρώτο χέρι", για το τι συμβαίνει στο ηφαίστειο της Σαντορίνης και αυτό που διακρίβωσαν τότε τους τρόμαξε: Ο μετρητής κλίσης και οι δύο αισθητήρες υποθαλάσσιας πίεσης και παραμόρφωσης του "φουσκώματος" του βυθού εξαιτίας ανοδικών κινήσεων του μάγματος και των αερίων κάτω από το βυθό, έδειξαν έντονη κινητικότητα. Δορυφορικές εικόνες επιβεβαιώνουν ότι η επιφάνεια του εδάφους τους έχει ανυψωθεί κατά 14 εκατοστά από τον Ιανουάριο του 2011.

Τα συμπεράσματα που έβγαλαν κάθε άλλο παρά αισιόδοξα είναι: Η ποσότητα της λάβας που έχει συγκεντρωθεί στο θάλαμο μάγματος που κρύβεται κάτω από την καλδέρα του ηφαιστείου σε βάθος περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων.

Ο όγκος του θαλάμου εκτιμάται ότι έχει αυξηθεί κατά 10-20 εκατομμύρια κυβικά μέτρα (8-15 φορές το μέγεθος του Ολυμπιακού Σταδίου του Λονδίνου) από τον Ιανουάριο του 2011 μέχρι τον Απρίλιο του 2012. Παράλληλα, η επιφάνεια του εδάφους άρχισε να παραμορφώνεται.

Ο ρυθμός διόγκωσης του ηφαιστείου είναι κατά μέσο όρο ένα εκατομμύριο κυβικά μέτρα το χρόνο. Ωστόσο, όπως δείχνουν οι δορυφορικές μετρήσεις, η ποσότητα λάβας που έχει συγκεντρωθεί κάτω από τη Σαντορίνη τους τελευταίους 12 μήνες αντιστοιχεί στην αναμενόμενη διόγκωση του ηφαιστείου σε μία περίοδο 10-20 χρόνων.

Εδώ και 30 μήνες περίπου το ηφαίστειο της Σαντορίνης δείχνει όλο και εντονότερα σημάδια ενεργοποίησης του. Συνεχείς μικροδονήσεις, οι οποίες σπάνια ξεπερνάνε τα 3.2 Ρίχτερ καταγράφονται καθημερινά στην περιοχή από την Μήλο, την Νάξο μέχρι τα νότια παράλια της Κρήτης, την Κάρπαθο και την Ρόδο.

Από τον Αύγουστο όμως του 2012 και μετά έχουμε μια σειρά γεγονότων που προκαλούν ανησυχία, όπως μαρτυρίες για δονήσεις που έχουν γίνει αισθητές, στα Χανιά, το Καστέλι και το Ρέθυμνο σαν να γίνεται σεισμός 10 Ρίχτερ ελάχιστης όμως διάρκειας. Οι δονήσεις έγιναν αισθητές από την Μήλο μέχρι την Άνδρο.

Από την τελευταία μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης έχουν περάσει περίπου 3600 χρόνια.

Για περισσότερα από 2000 χρόνια, η δραστηριότητα του ηφαιστείου ακολουθεί πλήθος διαφορετικών μοτίβων, μεταξύ των οποίων είναι μικρές εκρήξεις με εκχύσεις λάβας κάθε μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια, μέσα από τις οποίες σχηματίστηκε ο νέος κρατήρας που ξεπροβάλλει σήμερα από τη θάλασσα.

Τα νησιά της Νέας και Παλαιάς Καμμένης, στο κέντρο του κρατήρα του ηφαιστείου που έχει βυθιστεί μέσα στη θάλασσα, αποτελούν τα πιο πρόσφατα κομμάτια στεριάς στην Ανατολική Μεσόγειο. Η τελευταία έκρηξη έγινε το 1950. Για τα επόμενα 60 χρόνια το ηφαίστειο της Σαντορίνης παρέμεινε ήσυχο.

Τον Ιανουάριο του 2011, μία σειρά από σεισμικές δονήσεις σημειώθηκαν στις παρυφές του ηφαιστείου. Η πλειοψηφία ήταν τόσο ασθενείς που μπορούσαν να ανιχνευθούν από εξαιρετικά ευαίσθητους σεισμογράφους, ενώ αρκετοί έγινα αισθητοί από τους κατοίκους του νησιού.

"Μία ημέρα τον Απρίλιο του 2011, δύο ξεναγοί που επισκέφτηκαν το νησί της Καμμένης μου διηγούταν πως είχαν νιώσει ένα σεισμό και οι δονήσεις του εδάφους ήταν τόσο ισχυρές που αναπήδησαν," σημείωσε ο Michelle Parks, υποψήφιος διδάκτορας μέλος μίας ομάδας επιστημόνων που μελετάει την παραμόρφωση του εδάφους στη Σαντορίνη.

"Οι ντόπιοι που εργάζονταν σε εστιατόρια του κεντρικού νησιού της Θήρας έβλεπαν σημάδια της σεισμικής δραστηριότητας στα ποτήρια που άρχισαν να δονούνται και να χτυπούν ελαφρά μεταξύ τους."

Σε μία μελέτη που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στο επιστημονικό περιοδικό Nature Geoscience, η ομάδα περιγράφει πως στο σύμπλεγμα των νησιών η επιφάνεια του εδάφους έχει σιγά σιγά ανυψωθεί σχεδόν συστηματικά γύρω από ένα σημείο βόρεια της Παλαιάς και Νέας Καμμένης.

Για τον προσδιορισμό της ανύψωσης του εδάφους, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν παρατηρήσεις από το δορυφόρο της ESA Envisat οι οποίες λήφθησαν την περίοδο μεταξύ του Μαρτίου και του Δεκεμβρίου του 2011, όσο και από τη Γερμανική αποστολή TerraSAR-X από τον Ιούλιο του 2011 μέχρι τον Απρίλιο του 2012.

Επισημαίνεται ότι μετά την έκρηξη του ηφαιστείου το 1955, αυτή η αύξηση του μάγματος που συνέβη τώρα είναι η μεγαλύτερη από τότε και πλέον το νησί από τέφρα που περικλείεται από τη τουριστική Σαντορίνη ανυψώθηκε γύρω στα 11 με 12 εκατοστά.

Σε όλους έρχεται στο μυαλό η τρομερή έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης που συνέβη γύρω στο 1600 π.Χ. και εκτός του ότι κατέστρεψε το νησί της Σαντορίνης, δημιούργησε τεράστιο τσουνάμι το οποίο κινήθηκε προς τη Κρήτη καταστρέφοντας το Μινωικό πολιτισμό, αλλά και από τις τεράστιες ποσότητες τέφρας που εκσφενδονίστηκαν στην ατμόσφαιρα άλλαξε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και το κλίμα της Γης προκαλώντας μεγάλες καταστροφές σε πλανητικό επίπεδο.

Η Σαντορίνη και τα κοντινά νησιά σε ακτίνα 50-60 χιλιομέτρων καταστράφηκαν ολοσχερώς, ο ηφαιστειακός χειμώνας που απλώθηκε έως τις περιοχές του ανατολικού Αιγαίου και της Μικράς Ασίας κράτησε δύο χρόνια, η θερμοκρασία έπεσε κατά δύο-τρεις βαθμούς, τα αλλεπάλληλα παλιρροϊκά κύματα, ύψους ως και 12 μέτρων είχαν σαρώσει τις ακτές των κοντινών νησιών και της βόρειας Κρήτης μέσα σε 20 λεπτά.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Free Fall from Outer Space LIVE NOW

click to play the LIVE 

Red Bull Stratos is a mission to the edge of space that will try to surpass human limits that have existed for more than 50 years. Supported by a team of experts, Felix Baumgartner will undertake a stratospheric balloon flight to more than 120,000 feet / 36,576 meters and make a record-breaking freefall jump in the attempt to become the first man to break the speed of sound in freefall (an estimated 690 miles / 1,110 kilometers per hour), while delivering valuable data for medical and scientific advancement. 

Σούπερ Σελήνη & Super Moon 2012

Το μεγαλύτερο μέρος του Σύμπαντος είναι σε ρευστή κατάσταση

απο τον Δημήτρη Χριστοδούλου, τον Μαθηματικό του Σύμπαντος

Το μεγαλύτερο μέρος του Σύμπαντος είναι σε ρευστή κατάσταση, όπως είναι οι ωκεανοί, η ατμόσφαιρα και ο εξωτερικός πυρήνας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 29/04/2012, 07:47

Από εδώ

Η Μελανή Οπή (γνωστότερη ως Μαύρη Τρύπα) μπορεί για τον πολύ κόσμο να είναι ένα «τέρας που καταπίνει τα πάντα» αλλά από έναν Μαθηματικό ορίζεται αυστηρά ως «μια περιοχή του χωροχρόνου μη παρατηρήσιμη από το άπειρο».

Είναι καλύτερα να μην ξέρεις με ποια γιγάντια προβλήματα στα Μαθηματικά έχει ασχοληθεί ο Δημήτρης Χριστοδούλου και ποια βραβεία έχει πάρει όλα αυτά τα χρόνια που ζει στην Αμερική και την Ευρώπη. Γιατί θα διστάσεις ακόμη και να του τηλεφωνήσεις. Περιμένοντας ότι θα σου απαντήσει στην άλλη άκρη της γραμμής κάποιος με πολύ σοβαρό ύφος, ελάχιστο χρόνο διαθέσιμο και με ενδιαφέρον μόνο για τα θέματα που απασχολούν έναν μαθηματικό με τις δικές του προδιαγραφές.

Είχε γίνει λάθος συνεννόηση όταν ήταν να συναντηθούμε για πρώτη φορά στην Εκάλη, περπάτησε ως την προηγούμενη στάση για να με βρει και μου ζήτησε και συγγνώμη για την «ταλαιπωρία». Αποδείχθηκε πως είχε και χρόνο και άπειρη διάθεση για να μιλήσουμε και κάθε άλλο παρά με «ύφος» αντιμετωπίζει τον συνομιλητή του. Μου έκανε μάλιστα εντύπωση το ότι μιλάει εξαιρετικά τα ελληνικά χωρίς ίχνος αμερικανικής ή άλλης ξενόφερτης προφοράς, αν και έχει μείνει μακριά από την Ελλάδα από τον καιρό που ήταν δεκαοκτώ ετών. Γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα και περνάει μερικούς μήνες και σε αυτή την πόλη ενώ δεν παύει να διδάσκει Φυσική και Μαθηματικά σε ένα από τα πιο φημισμένα Πολυτεχνεία της Ευρώπης, το ΕΤΗ της Ζυρίχης. Φημισμένο όχι μόνο γιατί εκεί δίδαξε και ο Αλμπερτ Αϊνστάιν αλλά και για το υψηλό επίπεδο σπουδών που διατηρεί ακόμη.

Διάλεξη με ορό

Το πόσο προσηλωμένος είναι κάθε φορά σε αυτό που κάνει είχαν την ευκαιρία να το διαπιστώσουν και όσοι παρακολούθησαν στο Ευγενίδειο Ιδρυμα ένα βράδυ μια σειρά ομιλιών με σκοπό την υπεράσπιση της διδασκαλίας της Γεωμετρίας στα σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Ναι, εδώ στην Ελλάδα, στη χώρα όπου άνθησε κυριολεκτικά η Γεωμετρία, χρειάζεται δυνατούς συνηγόρους τώρα πια για να μην εξαφανιστεί από τα νεωτερίζοντα προγράμματα. Οπως λέει ο ίδιος: «Σκοπός της ομιλίας, σύμφωνα με την επιθυμία των διοργανωτών, ήταν να καταστεί σαφής η σημασία που συνεχίζει να έχει η Γεωμετρία σήμερα ώστε να μην παραμεληθεί η διδασκαλία της στη χώρα μας. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω όλη τη συζήτηση που επακολούθησε γιατί νοσηλευόμουν σε νοσοκομείο και μου είχε δοθεί από τον γιατρό τρίωρη άδεια εξόδου για να μην ακυρωθεί η δική μου ομιλία. Επρεπε όμως να επιστρέψω εγκαίρως». Βγήκε δηλαδή από το νοσοκομείο για να μιλήσει για τις εστιακές καμπύλες του Απολλωνίου και τη σχέση τους με τα σύγχρονα Μαθηματικά με τον ορό στο χέρι, αφού είχε υποσχεθεί ότι θα είναι εκεί.

Η επιμονή του να τελειώνει οπωσδήποτε κάτι που αναλαμβάνει ίσως εξηγεί και το ότι ασχολήθηκε με ένα από τα πιο πολύπλοκα προβλήματα της Φυσικής (αν και δεν μας φαίνεται κάτι τόσο σημαντικό), την έκφραση δηλαδή με μαθηματικούς τύπους της ροής ενός ρευστού, όπως είναι για παράδειγμα το νερό, όταν αυτό στροβιλίζεται και ρέει με τυχαίο τρόπο, και δεν το άφησε στη μέση.

«Το μεγαλύτερο μέρος του Σύμπαντος είναι σε ρευστή κατάσταση» λέει ο Δημήτρης Χριστοδούλου, «στη Γη έχουμε την ατμόσφαιρα και τους ωκεανούς, αλλά και τον εξωτερικό πυρήνα, σε ρευστή κατάσταση. Επομένως η Μηχανική των Ρευστών είναι ένας τομέας της επιστήμης με ευρύτατη εφαρμογή και τα σημαντικότερα φαινόμενα εμπίπτουν στη συνήθη εμπειρία. Το κύριο έργο που έχω δημοσιεύσει μέχρι στιγμής στον τομέα της Μηχανικής των Ρευστών ολοκληρώθηκε όταν ήμουν σχεδόν 55 ετών. Εχει να κάνει με τις εξισώσεις του Euler που διέπουν την εξέλιξη ενός συμπιεστού ρευστού. Το πρόβλημα της μακρόχρονης συμπεριφοράς του στροβιλισμού περιέχει το σημαντικότερο πρόβλημα της Υδροδυναμικής, το πρόβλημα της τυρβώδους ροής (δηλαδή της ροής που μέσα της σχηματίζονται στρόβιλοι). Αυτό το πρόβλημα, το οποίο εμφανίζεται και στην απλουστευμένη περίπτωση που το ρευστό μπορεί να θεωρηθεί ασυμπίεστο, όπως το νερό στην καθημερινή μας εμπειρία, παραμένει απλησίαστο 260 χρόνια μετά τη διατύπωση των σχετικών εξισώσεων από τον Euler. Η εμπειρία δείχνει ότι έπειτα από κάποιο χρονικό διάστημα ο στροβιλισμός αποκτά χαώδη συμπεριφορά, με τον αέναο σχηματισμό μιας ατέρμονης ακολουθίας μικρότερων στροβίλων μέσα σε μεγαλύτερους. Αυτό το χάος αποκαλείται “τύρβη”. Είναι κάτι που αποτελεί καθημερινή μας εμπειρία και πρόκληση αξεπέραστη για τον μαθηματικό φυσικό».

Με το βλέμμα στο Διάστημα

Στην αρχή της σταδιοδρομίας του ασχολήθηκε με άλλα πράγματα, όντας και ένα παιδί-θαύμα αφού μόλις στα είκοσί του τελείωνε το διδακτορικό του στο Princeton κοντά στον διάσημο J. A. Wheeler, από τα χέρια του οποίου βγήκαν και άλλες διασημότητες όπως οι Richard Feynman, Kip Thorn, Jacob Beckenstein, Hugh Everett. Η πρώτη του επιστημονική εργασία δημοσιεύθηκε όταν ήταν 19 ετών. Εποχή των πρώτων ταξιδιών στη Σελήνη τότε, το αχανές Σύμπαν ερχόταν φυσιολογικά ως επόμενος σταθμός στις αναζητήσεις πολλών νέων φυσικών και μαθηματικών της εποχής, και εκεί περνούμε στην επικράτεια τις Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας που γίνεται απαραίτητη όταν οι ταχύτητες στα διάφορα σχετικά προβλήματα δεν είναι αμελητέες σε σχέση με την ταχύτητα του φωτός.«Η θεωρία του Αϊνστάιν έχει επιπλέον τη θέλξη μιας γεωμετρικής θεωρίας εφ' όσον αποτελεί το αποκορύφωμα μιας πορείας που άρχισε με τη Γεωμετρία του Ευκλείδη. Αυτά ήταν που με τράβηξαν προς τον Αϊνστάιν και τη θεωρία του. Αργότερα προστέθηκε η πρόκληση των μεγάλων μαθηματικών προβλημάτων. Υπήρχαν τότε στα τριάντα μου προβλήματα που η λύση τους θα οδηγούσε στην κατανόηση φαινομένων που είχαν ήδη παρατηρηθεί και στην πρόβλεψη άλλων άγνωστων ακόμη. Ο πρώτος σημαντικός σταθμός στην πορεία μου ήταν σε συνεργασία με τον ρουμάνο μαθηματικό Sergiu Klainerman. Αποδείξαμε την ευστάθεια του επίπεδου χωροχρόνου Minkowski στην ειδική Θεωρία της Σχετικότητας και αυτό το έργο ολοκληρώθηκε όταν ήμουν σχεδόν σαράντα ετών. Δόθηκε επίσης μια λεπτομερής περιγραφή της ασυμπτωτικής συμπεριφοράς των λύσεων. Ουσιαστικά μια αρχική διαταραχή στο υφάδι του χωροχρόνου διαδίδεται (όπως η διαταραχή που προκαλείται σε μια ήσυχη λίμνη από το ρίξιμο μιας πέτρας) σε κύματα, τα βαρυτικά κύματα. Οπως όμως έδειξα στη συνέχεια με άλλη εργασία υπάρχει μια λεπτή διαφορά ως προς το παράδειγμα της λίμνης. Γιατί ενώ ο χωροχρόνος γίνεται ξανά επίπεδος, όπως και το νερό της λίμνης, μετά το πέρασμα των κυμάτων ο τελικός (και “επίπεδος” πια) χωροχρόνος σχετίζεται κατά μη τετριμμένο τρόπο με τον αρχικό, κάτι που έχει ως συνέπεια ένα παρατηρήσιμο φαινόμενο, τη μόνιμη μετατόπιση των πειραματικών μαζών ενός ανιχνευτή βαρυτικών κυμάτων. Αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε “φαινόμενο μνήμης” και οφείλεται σε μια ειδική ιδιότητα (μη γραμμικότητα) των εξισώσεων του Αϊνστάιν».

Δαμάζοντας τα βαρυτικά κύματα

Και για όποιον έτσι αυθόρμητα σκεφτεί «ε, και τι έγινε με αυτό», ή ότι έτσι κι αλλιώς βαρυτικά κύματα δεν έχουμε καταφέρει να ανιχνεύσουμε ακόμη θα πρέπει, όπως λέει ο ίδιος, να γνωρίζουμε ότι:

«Αρχικά οι προσπάθειες για την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων είχαν επικεντρωθεί στην ανίχνευση των ίδιων των κυματικών ταλαντώσεων, μετρώντας την αλλαγή των αποστάσεων των πειραματικών μαζών με τη μέθοδο της συμβολής ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων από πηγή λέιζερ. Τα πειράματα αυτά που έγιναν στην επιφάνεια της Γης απέτυχαν κυρίως λόγω της δυσκολίας να εξαλειφθεί ο θόρυβος από μικροσεισμούς. Μετά προτάθηκε να στηθεί μια παρόμοια πειραματική διάταξη στο Διάστημα με τις πειραματικές μάζες σε αποστάσεις εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η πραγματοποίηση αυτής της μεγαλεπήβολης ιδέας βρίσκεται πολλές δεκαετίες στο μέλλον». Τα τελευταία χρόνια όμως οι αστρονόμοι επινόησαν μια νέα μέθοδο που υπόσχεται αποτελέσματα πολύ νωρίτερα και μάλιστα χωρίς να απαιτηθεί η δαπάνη δισεκατομμυρίων. Η μέθοδος επικεντρώνεται στο φαινόμενο μνήμης. Οπως εξηγεί ο ίδιος ο Δ. Χριστοδούλου: «Στον ρόλο των πειραματικών μαζών βάζει τους αστέρες πάλσαρ, οι οποίοι εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα με ακριβή περιοδικότητα που αντιστοιχεί στην περίοδο περιστροφής τους. Οταν γίνει σε κοσμολογική απόσταση από τον Γαλαξία μας σύγκρουση δύο Γαλαξιών, κάθε ένας εκ των οποίων περιέχει στον πυρήνα του μελανή οπή μάζας δισεκατομμυρίων Ηλίων, η συγχώνευση των μελανών οπών προκαλεί βαρυτικά κύματα τα οποία όταν φθάσουν στον δικό μας Γαλαξία προξενούν σύμφωνα με το φαινόμενο μνήμης τη μόνιμη μετατόπιση των πάλσαρ του Γαλαξία μας σε σχέση με τη Γη. Κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να διαπιστωθεί από την ακριβή καταγραφή των χρόνων αφίξεως στη Γη των ηλεκτρομαγνητικών παλμών των πάλσαρ».

Η «πρόσκληση» του Υπουργείου!

Δεν είναι μόνο χαρά να ακούς με τις ώρες τον Δημήτρη Χριστοδούλου να σου μιλάει για τους ανθρώπους της Φυσικής και των Μαθηματικών, για τη θεωρία της σχετικότητας και για τις δικές του εργασίες. Είναι και θλίψη. Διότι βρίσκεται στην Ελλάδα από τον Δεκέμβριο και θα φανταζόταν ο καθένας μας ότι θα είχαν κάνει ουρά μπροστά στην πόρτα του διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα για να του ζητήσουν να κάνει κάποιες ομιλίες σε φοιτητές από τα πρώτα έτη αλλά και σε εκείνους που ασχολούνται με το να κάνουν διδακτορικό. Εγώ δεν είδα κανέναν να τον περιμένει... στην πόρτα. Και όπως με διαβεβαίωσε, ούτε τις άλλες ημέρες υπήρχε κάποια τέτοια διάθεση. Το καταπληκτικότερο βέβαια είναι ότι ανακάλυψε την παρουσία του το υπουργείο Παιδείας και του έστειλε πρόσκληση να λάβει μέρος σε τι λέτε; Σε μια επιτροπή που θα έκρινε τις υποψηφιότητες κάποιων για καθηγητική έδρα σε ένα ΤΕΙ!!!

ΛΑΜΠΡΗ ΠΟΡΕΙΑ

Ενα ελάχιστο βιογραφικό

Ο Δ. Χριστοδούλου ζήτησε το όποιο βιογραφικό του να είναι όσο γίνεται πιο λιτό. Αντιστρόφως ανάλογο δηλαδή της επιστημονικής του δραστηριότητας. Ετσι απλά αναφέρουμε ότι:

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1951. Διετέλεσε καθηγητής Μαθηματικών στο Ινστιτούτο Courant του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (1988-92) και στο Πανεπιστήμιο του Princeton (1992-2001). Από το 2001 είναι καθηγητής των Μαθηματικών και της Φυσικής στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Εχει τιμηθεί με το βραβείο του Ιδρύματος Mac Arthur (1993) για τα Μαθηματικά και τη Φυσική. Με το βραβείο Bocher της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας (1999) και με το βραβείο Αστρονομίας Tomalla (2008). Το 2011 του απονεμήθηκε το βραβείο Shaw για το σύνολο των εργασιών του στα Μαθηματικά από κοινού με τον Ρ. Χάμιλτον.

* Το βραβείο Mc Arthur, γνωστό και ως Genius Grant, απονέμεται σε ανθρώπους ηλικίας από 18 ως 82 ετών που θεωρείται ότι δίδουν μεγάλες υποσχέσεις για περαιτέρω εξέλιξη στις επιστήμες.

* Το βραβείο Bocher, στη μνήμη του Maxime Bocher, απονέμεται κάθε πέντε χρόνια από την Αμερικανική Μαθηματική Εταιρεία στην καλύτερη εργασία που έχει δημοσιευτεί σε αμερικανικό περιοδικό γύρω από τον κλάδο των Μαθηματικών που ονομάζεται Ανάλυση.

* Το βραβείο Tomalla απονέμεται κάθε τρία χρόνια και το έχουν πάρει ως τώρα τεράστιας εμβέλειας επιστήμονες όπως ο Σ. Τσαντρσεκχάρ, ο Α. Σαχάροφ, ο Τζ. Τέιλορ και ο Τζ. Πιμπλς.

* Το βραβείο Shaw απονέμεται κάθε χρόνο σε επιστήμονες στους τομείς της Ιατρικής, της Αστρονομίας και των Μαθηματικών. Συνοδεύεται από ένα σεβαστό χρηματικό ποσό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Δ. Χριστοδούλου μπορεί να μιλάει επί ώρες για τους αρχαίους Έλληνες Μαθηματικούς. Όχι μόνο γιατί έχει γράψει ένα βιβλίο σχετικά με «Τα Μαθηματικά στην Αρχαία Αλεξάνδρεια» (Εκδόσεις Ευρασία) αλλά αναγνωρίζει ότι έργα των μαθηματικών της εποχής εκείνης έπαιξαν ρόλο στη «Άνοιξη» των Μαθηματικών που συνέβη τον 17^ο αιώνα.

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ

Μικρή διάλεξη για τους αρχαίους μαθηματικούς

Ο Απολλώνιος λοιπόν (από την Πέργη της Παμφυλίας 260-190 π.Χ.) ήταν ο τελευταίος μεγάλος μαθηματικός της αρχαιότητας και ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Το έργο του για τις κωνικές τομές (έλλειψη, υπερβολή, παραβολή) έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην επιστημονική επανάσταση του 17ου αιώνα, αφού αποτελεί τη βάση των ανακαλύψεων του Κέπλερ και του Γαλιλαίου και η επίδρασή του είναι φανερή ακόμη και στο κορυφαίο επίτευγμα της επιστημονικής επανάστασης, την Principia του Νεύτωνα (ενδεικτικό του σκότους που επικρατεί σήμερα στον ελλαδικό χώρο είναι η απουσία άρθρου για τον Απολλώνιο στην ελληνική εκδοχή της Wikipedia). Αν μας δοθεί μια καμπύλη στο επίπεδο, η αντίστοιχη εστιακή καμπύλη είναι ο γεωμετρικός τόπος των σημείων του επιπέδου, όπου μιλώντας κάπως χαλαρά, συναντώνται οι απειροστά γειτονικές κάθετοι προς την αρχική καμπύλη. Ενα σημαντικό θεώρημα είναι ότι αν ακολουθήσουμε μια οποιαδήποτε κάθετο προς την αρχική καμπύλη τότε για όποιο σημείο επί της καθέτου αυτής βρίσκεται πριν από το εστιακό σημείο, δηλαδή το σημείο όπου η εν λόγω κάθετος συναντά την εστιακή καμπύλη, το τμήμα της καθέτου μεταξύ του σημείου αυτού και της αρχικής καμπύλης είναι τοπικά το ελάχιστο ευθύγραμμο τμήμα που συνδέει το σημείο αυτό με την αρχική καμπύλη. Ο Απολλώνιος αποδεικνύει το θεώρημα αυτό (στο 5ο βιβλίο του έργου του «Κωνικά») στην περίπτωση που αρχική καμπύλη είναι κωνική τομή. Το θεώρημα αρχικά επεκτάθηκε σε γενικές καμπύλες στο επίπεδο και σε καμπύλες επιφάνειες στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο. Κατά τον 19ο αιώνα γενικεύθηκε περαιτέρω σε καμπύλους χώρους Riemann και κατά τον 20ό αιώνα στους καμπύλους χωροχρόνους της γενικής θεωρίας της σχετικότητας. Αυτό οδήγησε τελικά τον Penrose το 1965 σε συνδυασμό με την υπόθεση που εισήγαγε ο ίδιος της (ύπαρξης) παγιδευμένης επιφάνειας, στο θεώρημα της μη πληρότητας του χωροχρόνου, ένα από τα σημαντικότερα θεωρήματα της σημερινής Μαθηματικής Φυσικής, εφ' όσον προβλέπει, μιλώντας χαλαρά, ότι ο χρόνος θα φθάσει σε κάποιο τέλος. Οι αρχαίοι έλληνες μαθηματικοί αποτελούν μια λαμπρή σειρά που αρχίζει με την ίδρυση της σχολής των Πυθαγορείων το 530 π.Χ. στον Κρότωνα και συνεχίζεται με τους Πυθαγορείους του 5ου π.Χ. αιώνα. Μεταλαμπαδεύεται τον 4ο π.Χ. αιώνα στη Σχολή των Αθηνών, στον Θεαίτητο και τον Εύδοξο. Ο Ευκλείδης, που μαθήτευσε στη Σχολή των Αθηνών, ιδρύει κατά το τελευταίο τέταρτο του αιώνα την Αλεξανδρινή Σχολή. Τα «Στοιχεία» του Ευκλείδη είναι το αρχαιότερο κείμενο ελληνικών Μαθηματικών που διασώθηκε πλήρες. Μόνο αποσπάσματα σώζονται από αρχαιότερα έργα. Στην Αλεξανδρινή Σχολή μαθήτευσε τον 3ο π.Χ. αιώνα ο κορυφαίος όλων των μαθηματικών, ο Αρχιμήδης, και έπειτα από αυτόν ο Απολλώνιος, με τον θάνατο του οποίου το 190 π.Χ. κλείνει η πρώτη χρυσή εποχή στην παγκόσμια ιστορία Μαθηματικών, η εποχή των αρχαίων Ελλήνων.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Δημήτρη Χριστοδούλου

Είναι το Σύμπαν… Χαϊλάντερ;

Νέα μελέτη αναφέρει ότι ο Κόσμος ίσως είναι αθάνατος

To Σύμπαν ίσως «λάμπει» για πάντα

Λονδίνο

Δύο κοσμολόγοι στις ΗΠΑ έκαναν μια μελέτη καταλήγοντας σε δύο πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Οπως υποστηρίζουν το Σύμπαν δεν υπήρχε πάντοτε και γεννήθηκε μετά από κάποιο γεγονός, τη Μεγάλη Εκρηξη ή κάτι άλλο το οποίο δεν μπορούν να προσδιορίσουν. Επιπλέον αναφέρουν ότι το Σύμπαν πιθανώς να μην «πεθάνει» ποτέ, εξέλιξη που προβλέπουν οι πιο δημοφιλείς θεωρίες.

Η νέα θεωρία

Η Οντρει Μίθανι και ο Αλεξάντερ Βίλενκιν του Ινστιτούτου Κοσμολογίας του Πανεπιστημίου Tufts ανέλυσαν τρεις γνωστές θεωρίες για την ύπαρξη του Σύμπαντος.

«Ενα από τα πιο σημαντικά ερωτήματα στην κοσμολογία είναι το αν το Σύμπαν είχε μια αρχή ή αν υπήρχε πάντοτε. Κορυφαίοι επιστήμονες όπως ο Αϊνστάιν και ο Πενρόουζ ανέπτυξαν θεωρήματα για να δώσουν απαντήσεις πάνω σε αυτό το ζήτημα. Οι απόψεις τους συνέκλιναν στο ότι το Σύμπαν δεν υπήρχε και ένα γεγονός, όπως πιθανότατα η έκρηξη ενός υπέρπυκνου αντικειμένου, το δημιούργησε. Στην πορεία όμως αναπτύχθηκαν και άλλες θεωρίες που έρχονταν σε σύγκρουση με την κρατούσα θεωρία της Μεγάλης Εκρηξης. Ο διαρκής πληθωρισμός, το κυκλικό Σύμπαν και το ανερχόμενο Σύμπαν που υπάρχει αιώνα ως ένα είδος στατικού σπόρου που κάποια στιγμή εκρήγνυται είναι τρεις από αυτές τις θεωρίες. Μελετήσαμε αυτά τα τρία σενάρια και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι κανένα δεν μπορεί να στηρίξει την ιδέα του προαιώνιου Σύμπαντος. Αυτό που μπορεί να συζητηθεί είναι το αιώνιο μέλλον του Σύμπαντος, όχι όμως και το αιώνιο παρελθόν του» αναφέρουν οι δύο επιστήμονες.

Το (πιθανό) τέλος

Δύο δημοφιλείς θεωρίες για το πιθανό τέλος του Σύμπαντος βασίζονται στην διαπίστωση ότι το Σύμπαν διαστέλλεται και μάλιστα επιταχυνόμενο. Η μια θεωρία αναφέρει ότι η επιτάχυνση του Σύμπαντος οδηγεί σταδιακά στην ψύξη του. Οι γαλαξίες θα απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο ο ένας από τον άλλο με αποτέλεσμα να «παγώσουν» και τελικά να «σβήσουν» με το Σύμπαν να μετατρέπεται σε έναν απόλυτα σκοτεινό και ψυχρό κόσμο.

Η δεύτερη θεωρία που είναι γνωστή ως «Μεγάλη Σχάση», αναφέρει ότι αυτή η διαστολή «τεντώνει» το Σύμπαν με αποτέλεσμα στο τέλος να «σκιστεί» και να καταστραφεί.

απο εδώ

Πρωτοποριακό πείραμα νετρίνων ανοίγει νέους ορίζοντες στην επικοινωνία. Ερχεται το τέλος των δορυφόρων;

Για πρώτη φορά στον κόσμο, Αμερικανοί επιστήμονες κατάφεραν με ένα πείραμά τους να στείλουν ένα μήνυμα χρησιμοποιώντας μια ακτίνα νετρίνων, των σωματιδίων που έχουν σχεδόν ανύπαρκτη μάζα και ταξιδεύουν σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός ή λίγο πάνω από αυτήν, αν πιστέψει κανείς το πρόσφατο πείραμα Opera του CERN, που παραλίγο να φέρει τα πάνω-κάτω στη Φυσική.

Το μήνυμα ταξίδεψε μέσω ενός όγκου πέτρας 240 μέτρων και αποτελούνταν από τη μοναδική λέξη «νετρίνο». «Χρησιμοποιώντας νετρίνα, θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε μεταξύ δύο οποιωνδήποτε σημείων στη Γη, χωρίς τη χρήση δορυφόρων ή καλωδίων», δήλωσαν οι ερευνητές των πανεπιστημίων Ρότσεστερ της Ν.Υόρκης και Β.Καρολίνας, με επικεφαλής τον καθηγητή Νταν Στάνσιλ, που κάνουν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Modern Physics Letters A».

Σήμερα, οι περισσότερες επικοινωνίες (ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, κινητών τηλεφώνων κ.α.) πραγματοποιούνται μέσω αποστολής και λήψης ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, τα οποία όμως δεν μπορούν να διαπεράσουν εύκολα τα περισσότερα υλικά εμπόδια, είτε αυτά είναι βουνά, θάλασσες ή άλλα στερεά και υγρά. Όμως τα νετρίνα διαπερνούν ολόκληρους πλανήτες χωρίς πρόβλημα, καθώς, χάρη στο ουδέτερο ηλεκτρικό φορτίο τους και στη μηδαμινή μάζα τους, δεν υπόκεινται σε μαγνητικές ή βαρυτικές επιδράσεις από την ύλη που συναντούν κι έτσι η κίνησή τους είναι ανεμπόδιστη.

Έτσι, εδώ και κάποιο διάστημα, οι επιστήμονες μελετούν τη δυνατότητα αξιοποίησης των νετρίνων στις επικοινωνίες, επειδή αυτά τα σωματίδια κινούνται σαν αστραπή και παράλληλα διαπερνούν σχεδόν οτιδήποτε υλικό συναντούν. Αν θα ήταν δυνατό να αναπτυχθεί μια νέα τεχνολογία επικοινωνιών μέσω νετρίνων, τότε οι εφαρμογές της θα ήσαν άπειρες. Για παράδειγμα, τα υποβρύχια θα μπορούσαν να επικοινωνούν μεταξύ τους μέσα στο νερό, ακόμα και αν βρίσκονται σε πολύ μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, κάτι που είναι δύσκολο έως αδύνατο με την υπάρχουσα τεχνολογία. Θα ήταν επίσης εφικτό να επικοινωνήσει κανείς στο διάστημα, με κάτι (π.χ. διαστημικό σκάφος) που θα βρίσκεται στην πίσω πλευρά ενός πλανήτη ή δορυφόρου, καθώς το μήνυμα απλώς θα διαπερνούσε το ενδιάμεσο ουράνιο σώμα. Οι αμερικανοί ερευνητές έκαναν ήδη το πρώτο ελπιδοφόρο βήμα δείχνοντας πως είναι τελικά δυνατό να αξιοποιηθούν τα νετρίνα στις επικοινωνίες.

Τα τεστ έγιναν στο εργαστήριο Fermilab κοντά στο Σικάγο, όπου ο επιταχυντής παρήγαγε υψηλής ισχύος ακτίνες νετρίνων, επιταχύνοντας πρωτόνια και μετά οδηγώντας τα σε σύγκρουση με ένα στόχο από άνθρακα. Παράλληλα, ένας υπόγειος ανιχνευτής (MINERVA), σε βάθος 100 μέτρων, παρακολουθούσε και κατέγραφε το αποτέλεσμα των συγκρούσεων. Οι αμερικανοί ερευνητές μετέφρασαν το μήνυμά τους στο γνωστό δυαδικό κώδικα, δηλαδή η λέξη «νετρίνο» γράφτηκε με μια σειρά από «0» και «1», όπως είναι η «γλώσσα» των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τα «1» αντιστοιχούσαν σε αποστολή νετρίνων και τα «0» στην μη αποστολή νετρίνων. Στη συνέχεια, έγινε εκπομπή νετρίνων σε μεγάλες ομάδες, καθώς αυτά τα σωματίδια εύκολα διαφεύγουν της ανίχνευσής τους, σε βαθμό που μόλις ένα νετρίνο στο ένα δισεκατομμύριο που αποστελλόταν, έγινε αντιληπτό από τον υπόγειο ανιχνευτή MINERVA.

Μόλις τα νετρίνα ελήφθησαν σε επαρκή αριθμό, ένας υπολογιστής μετέφρασε ξανά τον δυαδικό κώδικα στην αγγλική γλώσσα και πράγματι η λέξη «νετρίνο» ελήφθη επιτυχώς. Όμως θα χρειαστούν πολλές ακόμα έρευνες και βελτιώσεις, προτού κάποια στιγμή καταστεί εφικτή η πρακτική αξιοποίηση αυτής της δυνατότητας, καθώς, μεταξύ άλλων, θα πρέπει να σμικρυνθεί κατά πολύ ο μηχανικός εξοπλισμός της αποστολής και λήψης των νετρίνων, κάτι καθόλου εύκολο.

ΑΜΠΕ/Π.Δρακόπουλος

Συναγερμός στη ΝΑΣΑ για ηλιακή καταιγίδα! Αναμένεται να χτυπήσει την Παρασκευή!

Πρόκειται για την μεγαλύτερη ηλιακή καταιγίδα των τελευταίων πέντε ετών και δεν αποκλείεται σύμφωνα με τη ΝΑΣΑ που είναι σε κόκκινο συναγερμό να προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες.

Σύμφωνα με Αμερικανούς επιστήμονες, τα φορτισμένα σωματίδια θα κινούνται με ταχύτητα 6,4 εκατομμυρίων χιλιομέτρων / ώρα και δεν αποκλείεται να προκαλέσουν προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες, τα συστήματα GPS, τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και τις αερομεταφορές.

Ίσως να χρειαστεί να αλλάξουν δρομολόγια κάποιες πτήσεις, ενώ δεν αποκλείονται και μεγάλης έκτασης μπλακάουτ.

Το 1989, μια ισχυρότατη ηλιακή καταιγίδα βύθισε στο σκοτάδι 6 εκατομμύρια πολίτες στο Κεμπέκ του Καναδά.

Η ηλιακή έκρηξη έγινε το βράδυ της Τρίτης και τα φαινόμενα θα αρχίσουν να πλήττουν την Γη από σήμερα και αναμένεται να κορυφωθούν το πρωί της Παρασκευής.

Από εδώ

Ταξιδι στο Διαστημα !

Διαδραστικό γράφημα με πολλές δυνατότητες παραμετροποίησης.

Αλλάζετε οπτική γωνία, παρακολουθείτε τις τροχιές και τις θέσεις των πλανητών και αστερισμών κάθε εποχή, με κλικ επάνω σε κάθε κουκίδα αστεριού βλέπετε ποιό είναι, παγώνετε την εικόνα για καλύτερη παρατήρηση, αλλάζετε θέση από την γή στον ήλιο και ξανά, το μεγενθύνετε η το απομακρύνετε κ.α.
Kαταπληκτικό!


Πατήστε εδώ για να αρχίσετε το ταξίδι solarsystemscope

Αγωνία: Τεράστιες μάζες ηλιακού πλάσματος εκτοξεύθηκαν προς τη Γη!

Φωτογραφία της ηλιακής κηλίδας 1402 (στο υπεριώδες φάσμα) κατά την έκρηξή της εχθές (23/1) δημιουργώντας μια ηλιακή έκρηξη μεγέθους Μ9, κάτι που την κατατάσσει στο μεγαλύτερο μέγεθος πριν την στάθμη Χ, τη μεγαλύτερη που μπορεί να δημιουργήσει ο Ήλιος.Την έκρηξη όπως αυτή καταγράφηκε από τους δορυφόρους της NASA μπορείτε να δείτε εδώ. bbc

Η πιο ισχυρή ηλιακή έκρηξη από το 2005 έχει ξεκινήσει να πλήττει τoν πλανήτη μας, βομβαρδίζοντας τη Γη με μαγνητικά σωματίδια που είναι δυνατόν να προκαλέσουν διαταραχές στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες, ανακοίνωσαν οι αμερικανικές αρχές, οι οποίες προετοιμάζονται για μεγάλες καταστροφές, την ίδια ώρα που οι Ρώσοι επιστήμονες προειδοποιούν για τον κίνδυνο τυχαίας ενεργοποίησης των πυρηνικών βαλλιστικών βλημάτων από αυτή την ηλιακή δραστηριότητα! Δίνοντας τροφή σε σενάρια και προφητείες...Από αυτές τις ημέρες ξεκινά, λοιπόν, ένας ενδεκαετής κύκλος, ηλιακών καταιγίδων όπου αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλες καταστροφές στην Γη.

Χαρακτηριστικό είναι η γερμανική ασφαλιστική εταιρεία Allianz, υπολογίζει για υλικές ζημιές κόστους παραπάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια στη Γη!

Η έκρηξη, που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί, ξεκίνησε σε σημείο κοντά στο κέντρο του Ηλίου και ήδη εξακοντίζει σωματίδια πρωτονίων προς τον πλανήτη μας και αυτό θα εξακολουθήσει έως την Τετάρτη, προειδοποίησε η Εθνική Διοίκηση Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ).

"Η έκρηξη εξαπολύει στο διάστημα μία τεράστιας μαγνητικής φόρτισης μάζα πλάσματος (σ.σ. φωτό) με την τρομακτική ταχύτητα των 6,4 εκατ. χλμ./ώρα", τονίζει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Νταγκ Μπίσεκερ, φυσικός στο Διαστημικό Κέντρο Μετεωρολογικών Προβλέψεων της NASA.

«Η γεωμαγνητική καταιγίδα που θα προκληθεί από τον Ήλιο είναι πολύ εντονότερη από το 2005, αλλά είναι ευτυχώς αρχικά είναι διαβαθμισμένη στο 3 της 5βαθμης κλίμακα», τόνισε ο ίδιος. «Θα ακολουθήσουν πολύ σφοδρότερες» κατέληξε.

Σύμφωνα με την ΝΟΑΑ, ένα φαινόμενο κατηγορίας 3 μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στα πληροφοριακά συστήματα που έχουν τοποθετηθεί σε δορυφόρους, όπως και στις ραδιοεπικοινωνίες στο επίπεδο των πόλων.

Η εναέρια κυκλοφορία, οι πετρελαϊκές εξέδρες και οι εξερευνητικές ομάδες θα αντιμετωπίσουν κάποιες ενοχλήσεις σε διάφορες περιοχές. "Για την ώρα ελπίζουμε να περιοριστεί η καταστροφή εκεί. Δεν αναμένουμε κάποιον μεγαλύτερο αντίκτυπο από ένα συμβάν τέτοιου τύπου", τονίζει ο Μπίσεκερ, προσθέτοντας πως οι κάτοικοι της Ευρώπης και της Ασίας θα έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν αύριο το βράδυ κάποιο έξοχο βόρειο σέλας.

Αλλά στο επίπεδο «5» το οποίο αναμένεται, όλα αλλάζουν: «Μπορεί να έχουμε διαταραχές ακόμα και στην ανθρώπινη συμπεριφορά, ενώ θα έχουμε πολύ έντονα ηλεκτρικά πεδία που θα ενεργοποιούν ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές».

Κατ’αυτό τον τρόπο δικαιολογείται και η ανησυχία των Ρώσων επιστημόνων ότι μπορεί να έχουμε … τυχαίες πυροδοτήσεις πυρηνικών βλημάτων και για τον λόγο αυτό ζήτησαν επιπλέον ασφάλειες στο σύστημα ενεργοποίησης των κινητήρων των διηπειρωτικών βλημάτων!

Όταν το πλάσμα πλησιάσει την Γη αλληλεπιδρά με το μαγνητικό της πεδίο και θα προκαλέσουν τις λεγόμενες γεωμαγνητικές καταιγίδες, οι οποίες θα καταστρέψουν δορυφόρους, θα διαταράξουν τις ραδιοεπικοινωνίες και θα κάψουν τους μετασχηματιστές στα δίκτυα ηλεκτροδότησης.

«Η κατάσταση είναι σοβαρή, αν φανταστεί κανείς ότι μπορεί να κοπεί για ολόκληρες εβδομάδες ή και μήνες το ηλεκτρικό ρεύμα σε ένα μεγάλο τμήμα μιας χώρας ή μιας ηπείρου», σχολιάζει στο Reuters ο Τζιμ Ουάιλντ, ειδικός στη φυσική του ηλιακού πλάσματος στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ στη Βρετανία.

Κάποιοι συνδυάζουν την έναρξη της εκρηκτικής δραστηριότητας του ήλιου με τις διάφορες προφητείες για το τέλος του κόσμου καια βέβαια είναι εντυπωσιακό ότι ένα τέτοιο σπάνιο γεγονός συμβαίνει ακριβώς στο έτος 2012, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει τίποτα παραπάνω…

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr