Γυναίκα Παρθένος

Γυναίκα Παρθένος Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex & the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα Υπάρχουν ατυχίες και ατυχίες. Εγώ παντρεύτηκα γυναίκα Παρθένο. Προφανώς είχα διαπράξει πολλές αμαρτίες στη ζωή - το πιθανότερο και σε προηγούμενες ζωές. Ομως τα πράγματα δεν έδειχναν τόσο άσχημα στην αρχή. Για την ακρίβεια, ούτε που σκέφτηκα το ζώδιο της ψηλής και καστανομάλλας Αλίκης με τη λευκή επιδερμίδα. Ηταν δημοσιογράφος του πολιτιστικού, μιαν εποχή άλλη, τότε που τα κανάλια της τηλεόρασης ασχολούνταν ακόμα με τον πολιτισμό. Οταν τη γνώρισα, σε μια παρουσίαση βιβλίου, φορούσε τζιν παντελόνι, μπότες μέχρι το γόνατο και μαύρο δερμάτινο μπουφάν Harley Davidson. Εμοιαζε με θεά του ροκ που αποφάσισε αιφνίδια ν' ασχοληθεί με τις τέχνες. Πρώτη φορά δώσαμε ραντεβού στον Ενοικο, ένα μπαράκι των Εξαρχείων όπου συνήθως μαζευόταν η σάρα και η μάρα της καλλιτεχνίας. Κάποια στιγμή, χωρίς άλλη προειδοποίηση, η Αλίκη έσβησε το τσιγάρο της στο μέτωπό μου, επειδή κοίταξα λίγο παραπάνω μια γκαρσόνα. Αρχισε μια σχέση πάθους που οφειλόταν κυρίως στην άφθονη κατανάλωση αλκοόλ, στο νεαρόν της ηλικίας και στην ανάγνωση μυθιστορημάτων του Μπατάιγ. Η Αλίκη ζήλευε φριχτά. Ζήλευε τις ταξιτζούδες, ζήλευε τις κοπτοραπτούδες, ζήλευε τις λουλουδούδες - τότε πηγαίναμε ακόμα σε σκυλάδικα, δεν είχαν όλα ευτελιστεί. Εγώ προσπάθησα να είμαι τύπος και υπογραμμός, μα δεν μπορείς να περιορίσεις το βλέμμα όταν περνάει δίπλα σου μια ωραία γυναίκα. Οπότε η Αλίκη εκσφενδόνιζε εναντίον μου όποιο μπουκάλι ουίσκι έβρισκε μπροστά της, όποιο σταχτοδοχείο, όποιον κουβά με παγάκια. Είχαμε γίνει γραφικοί. Οι μπράβοι των νυχτερινών κέντρων είχαν βαρεθεί να μας χωρίζουν. Οι ταξιτζήδες δεν μας έπαιρναν ποτέ. Οι περιπτεράδες κατέβαζαν τα ρολά μόλις μας έβλεπαν να πλησιάζουμε. Τι ζήλευε δεν ξέρω. Θέλω να πω: ούτε καλλονός ήμουν, ούτε πλούσιος, ούτε αθλητικός τύπος. Ασε που η ζήλια δεν ταιριάζει στις Παρθένους - λέμε τώρα. Σε τρεις μήνες παντρευτήκαμε - είχε μείνει έγκυος στα 28 της και δήλωσε ευθαρσώς ότι θα το κρατούσε το παιδί. Τι να 'κανα κι εγώ; Μίλησε η κρητική καταγωγή μου, έβγαλα άδειες γάμου στην Αγία Αικατερίνη της Πλάκας (τυχαίο;) και, όταν τελείωσε η σεμνή τελετή, μετακόμισα στο σπίτι της. Τότε ξύπνησε μέσα της η Παρθένος: «Σε παρακαλώ, να βάζεις τα ρούχα σου στην ντουλάπα. Να στρώνεις το κρεβάτι όταν σηκώνεσαι. Να αδειάζεις κάθε φορά το τασάκι όταν καπνίζεις. Μην αφήνεις άπλυτα πιάτα στον νεροχύτη. Το κλειδί στην πόρτα να γυρίζει δυο φορές. Οι τέντες να έχουν κλίση 42 μοίρες. Το λάστιχο της βεράντας να είναι προσεκτικά τυλιγμένο. Οι κουρτίνες στα άγκιστρα, τα κάδρα ίσια, οι παντόφλες στοιχισμένες». Ελα όμως που εγώ είμαι Υδροχόος και αυτό αδυνατούσα να το αντέξω. Καλή η τάξη, αλλά έως ενός σημείου. Ενιωθα να μου σιδερώνεται η ψυχή. (Μεταξύ μας, είχε τελειώσει κι ο έρωτας.) Πήραμε διαζύγιο (εννοείται), αλλά θα της χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη. Μου έδωσε μια κόρη. Αιγόκερω. Η Παρθένος δεν ξαναπαντρεύτηκε. Ούτε εγώ εξάλλου. Κάτι με τον χυλό και το γιαούρτι.

Γυναίκα Λέων

Γυναίκα Λέων Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex and the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα Τη γνώρισα μέσα από το Facebook και δώσαμε το πρώτο ραντεβού μας στη Μύκονο. Εκείνη, μια ψυχαναλύτρια από την Καλαμάτα, αναζητούσε ενδιαφέροντες νευρωσικούς στον διαδικτυακό αραχνοϊστό. Εγώ, ένας απλός εμμονοληπτικός, έψαχνα καλλίγραμμη θεραπεύτρια. Η Αννα Φρόιντ πρότεινε αρχικά να συναντηθούμε για καφέ στην Καρδαμύλη, εγώ πρότεινα ρομαντικό δείπνο με θέα τον Παρθενώνα. Συμφωνήσαμε τελικά να βρεθούμε κάπου στη μέση της διαδρομής· αφού απορρίψαμε τη Δημητσάνα και την Τρίπολη, έπεσε η ιδέα της Μυκόνου«Εχω μια φίλη εκεί με ξενοδοχείο και ίσως μπορέσει να μας βρει κάποιο δωμάτιο», είπα. Ηταν αρχές Αυγούστου και τα νησιά βούλιαζαν από κόσμο. «Τέλεια», είπε η ψυχαναλύτρια. «Δεν έχω πάει ποτέ στη Μύκονο. Είναι ευκαιρία». Τηλεφώνησα αμέσως στη φίλη μου την Ελένη, γνωστή και ως Αρχόντισσα των Κυκλάδων. «Ελένη, τα σέβη μου», είπα γαλίφικα. «Σου 'χει μείνει κανένα δωμάτιο στην Ελιά;». «Τι ζώδιο είναι;» ρώτησε η Ελένη. «Ποια λες;» έκανα τον ψόφιο κοριό. «Η γκόμενα που θα 'ρθει μαζί σου. Τι ζώδιο είναι;». Η Ελένη είναι γκουρού της αστρολογίας και συχνά πυκνά με συμβουλεύει τι να αποφεύγω, ιδίως σε περιόδους όπου Ερμής και Κρόνος είναι ανάδρομοι. Καθώς οι κασσανδρικές της προβλέψεις βγαίνουν συνήθως αληθινές, προσπαθώ με κάθε τρόπο να μην της δίνω στοιχεία. «Ελα, βρε Ελένη», είπα. «Ούτε που την ξέρω την κοπέλα. Στο Facebook τη βρήκα». «Ασ' τα αυτά. Ξέρω πολύ καλά ότι το πρώτο πράγμα που ρωτάς μια γυναίκα είναι το ζώδιό της. Τι ζώδιο είναι;» επέμεινε η Ελένη. Αναστέναξα. «Λιοντάρι», είπα. «Την πάτησες», είπε η Ελένη. «Φύγε όσο είναι καιρός». «Μα τι λες; Τρελάθηκες; Ακόμα δεν τη γνώρισα». «Τότε θα σου πω δυο τρία πραγματάκια για να ξέρεις τι σε περιμένει. Πρώτον και κύριον: η αγαπημένη φράση του Λέοντα είναι «Θέλω» - καταλαβαίνεις λοιπόν τι έχεις να πληρώσεις. Δεύτερον: ο Λέων δεν υπολογίζει τις συνέπειες των πράξεών του - άρα πρέπει να κυκλοφορείς διαρκώς με προφυλακτικά στην τσέπη, για να μη βρεθείς ξανά πατέρας. Τρίτον: είναι σκληρό και βίαιο ζώδιο - θα σε κατασπαράξει στο άψε σβήσε». «Εγώ παρ' όλα αυτά θα δοκιμάσω την τύχη μου», είπα. «Κακό του κεφαλιού σου». Εφτασα στη Μύκονο στις 10 Αυγούστου, τη μέρα του ραντεβού. Περίμενα στο λιμάνι το καράβι από την Καλαμάτα. Οταν έφτασε, η Αννα Φρόιντ δεν ήταν μέσα. Την έψαξα στο κινητό της. Κλειστό. Ρώτησα αν αναμενόταν άλλο πλοίο από την Καλαμάτα. Οχι. Δυο ώρες αργότερα έδεσε ένα φέρι από τη Σαντορίνη. Ούτε εκεί ήταν. Μπήκα σε ένα Ιντερνετ καφέ και την έψαξα στο Facebook. Είχε κλείσει τη σελίδα της. Εμεινα με το σακ βουαγιάζ στο χέρι. Οταν με είδε αργά το βράδυ η Ελένη να καταφτάνω μόνος κι έρημος στο ξενοδοχείο της, γέλασε βροντερά. «Ξέχασα να σου πω για τι άλλο φημίζεται ο Λέων», είπε. «Για την ασυνέπειά του». Δεν γνώρισα ποτέ σε βάθος την Αννα Φρόιντ. Ούτε ξαναμπήκα στο Facebook.

Γυναίκα Καρκίνος

Γυναίκα Καρκίνος

Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex and the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα

Η Ελένη ήταν δικηγόρος κι εγώ εκείνη την εποχή χρειαζόμουν δωρεάν νομικές συμβουλές. Τη γνώρισα ένα βράδυ στο Μοναστήρι, ένα κρητικό εστιατόριο πλάι στο Χίλτον, όπου είχα πάει ν' ακούσω τον Ψαραντώνη να τραγουδάει ριζίτικα. Η Ελένη ξεχώριζε αμέσως μες στο πλήθος. Ηταν ψηλή με έντονο βλέμμα και τιτάνια κορμοστασιά, ένας θηλυκός Τάλως που κάποτε προστάτευε τη Μεγαλόνησο πριν πέσει χτυπημένος από τα ξόρκια της Μήδειας.

Οταν μου είπε ότι είναι Καρκίνος, κοίταξα γύρω μου να βρω ξύλο να χτυπήσω, καθώς πάντοτε στο άκουσμα αυτής της λέξης με καταλαμβάνει φόβος νοσηρός. Γνώριζα ωστόσο ότι οι Καρκίνοι είναι πλάσματα ευαίσθητα, θερμά και αισθησιακά, πως τους αρέσει η καλοπέραση και τα ταξίδια, πως είναι, μ' άλλα λόγια, ιδανικά θύματα για συναισθηματική εκμετάλλευση.

Εγινα αμέσως τρυφερός και παθιάρης. «Πανέμορφη πριγκίπισσα, πέρασα μια ολόκληρη ζωή για να σε ψάχνω», είπα ψευδίζοντας απ' την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Εκείνη γέλασε ηχηρά. «Αχ, συγγραφέα μου, σ' όλες τα ίδια λες», με αποπήρε στοργικά. Εγώ διαμαρτυρήθηκα έντονα: «Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει φτερουγίσει έτσι η καρδιά μου. Μόλις σε είδα, κατάλαβα πως είσαι η γυναίκα της ζωής μου».

Την ίδια στιγμή προσπαθούσα να της αποθέσω ένα φιλί στα χείλη. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ομολογουμένως. Με απέφευγε με κινήσεις σαν του κάβουρα. «Γιατί βιάζεσαι τόσο;» με ρώτησε καλόπιστα (είπαμε: ήταν αγαθή ψυχή), ενώ ταυτόχρονα με απωθούσε με τα χέρια. Υστερα, σαν να με κοίταξε καλύτερα. «Καταλαβαίνω, βέβαια, ότι δεν σου μένουν πολλά χρόνια», είπε για να σχολιάσει την ηλικία μου. Είχε λοιπόν και μαύρο χιούμορ. Αυτό άναψε περισσότερο το πάθος μου. (Βοηθούσε και η κρητική λύρα, που είχε πάρει φωτιά.) «Πάμε στο σπίτι μου», πρότεινα αχνά, έτοιμος να γονατίσω μπροστά της μ' ένα μονόπετρο στα χέρια. «Πού μένεις;» ρώτησε για να κερδίσει λίγο χρόνο. «Χμ...» δίστασα. (Γιατί πώς να το πεις αυτό σε μια κουκλάρα δικηγόρο;) «Στον Νέο Κόσμο», ομολόγησα τελικά. «Μέσα στα βουλκανιζατέρ και στις τσιμούχες». Μου χάιδεψε το κρανίο συμπονετικά. «Φτωχό μου, παιδί», είπε. «Φτωχό μου, λαϊκό παιδί», πρόσθεσε. (Ημουν πια σίγουρος ότι η φίλη μου ήταν φοροφυγάς.) «Θα σου έλεγα να έρθεις στο δικό μου σπίτι, στο Κολωνάκι. Απόψε μάλιστα, που λείπει ο άντρας μου. Ομως ποτέ μέχρι τώρα δεν τον έχω προδώσει και δεν πρόκειται να το κάνω ούτε αυτή τη φορά. Συγχώρεσέ με». Μικρός ξαφνικός θάνατος. «Βάλε το βέλος πίσω στη φαρέτρα σου, Αρτεμη σεληνιακή», είπα χολερικά μόλις συνήλθα. «Αρκετά με πλήγωσες απόψε». Οφειλα πάντως να το ξέρω από πριν: οι Καρκίνοι αποστρέφονται την απιστία. Κι εγώ κυνηγάω χίμαιρες.

Γυναίκα Δίδυμος

Γυναίκα Δίδυμος

Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex and the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου ένα εγχειρίδιο ερωτικής αστρολογίας. Ιδανική ευκαιρία να βρω επιτέλους ποιο ζώδιο μου ταιριάζει, σκέφτηκα. (Είμαι Υδροχόος, για να καταλαβαινόμαστε.) Οι πρώτες σελίδες ήταν απογοητευτικές. «Ξεχάστε τον Σκορπιό, αν θέλετε να επιβιώσετε», είχε γράψει ο μετρ του ζωδιακού. «Προσπεράστε τάχιστα τον Λέοντα». «Με Παρθένους ποτέ». «Οι Αιγόκεροι απάδουν του χαρακτήρα σας». «Οι Καρκίνοι παραείναι γλυκεροί για τα γούστα σας». «Οι Ταύροι ανιαροί». «Οι Τοξότες άστατοι». «Οι Ιχθύες ζοφεροί». «Οι Κριοί τρελοί Κεφαλονίτες». Είχα αρχίσει να απελπίζομαι. Κανένα ζώδιο δεν φαινόταν να εναρμονίζεται με το δικό μου. Να λοιπόν γιατί δεν μπορώ να σταυρώσω σχέση, σκέφτηκα. Δεν φταίω εγώ και οι ιδιοτροπίες μου. Φταίει το ότι είμαι εκ φύσεως ασύμβατος με άλλα πλάσματα του ουράνιου θόλου. Συνέχισα ωστόσο το ξεφύλλισμα, ώσπου έφτασα στους Διδύμους. «Το τέλειο ερωτικό σας ταίρι», είχε αποφανθεί ο γκουρού της αστρολογίας. Και είχε καταλήξει: «Αναζητήστε αμέσως την αδελφή ψυχή.

Η ευτυχία σάς περιμένει στο πρόσωπο μιας Διδύμου». Αρχισα αμέσως το ψάξιμο και δεν άργησα να τη συναντήσω ένα βράδυ με πανσέληνο - γεγονός που βιάστηκα να χαρακτηρίσω καρμικό, κατάδηλη εύνοια της τύχης, σημάδι εξ ουρανού. Σέρβιρε ποτά σ' ένα μπαρ στο Χαϊδάρι. Είχε κάτασπρη επιδερμίδα και μακριά σγουρά μαλλιά που τύλιξαν αμέσως την ψυχή μου σαν πλοκάμια της Μέδουσας. Την ερωτεύτηκα ακαριαία και άρχισα το παραμύθιασμα. (Συγγνώμη, το φλερτ ήθελα να πω.) Αποδείχτηκε γρήγορα ότι η Μαριάνθη ήταν παντρεμένη με τον ιδιοκτήτη του μπαρ. «Μα το ζώδιό σου λέει ότι προτιμάς τις περιπέτειες από τη σιγουριά», διαμαρτυρήθηκα. «Οφείλεις να χωρίσεις», επέμεινα. «Γιατί; Για να μπλέξω μαζί σου;» με χλεύασε ήρεμα. Υστερα μου εκμυστηρεύτηκε ότι είχε σπουδάσει ηθοποιός. «Μα το ζώδιό σου λέει ότι ανυψώνεις τη σκέψη στις υψηλότερες σφαίρες του πνεύματος! Κι εσύ δηλώνεις ηθοποιός!» γκρίνιαξα. «Οι ηθοποιοί, ως γνωστόν, είναι κενοί πνευματικού περιεχομένου».

«Οχι όλοι», αντέτεινε εκείνη. Στη συνέχεια μου είπε ότι δεν μπορούσε να κάνει απιστίες και ότι όφειλε να τιμήσει το στεφάνι της. «Μα αυτό είναι εξωφρενικό!» εξεγέρθηκα. «Το ζώδιό σου λέει ότι ενδιαφέρεσαι πολύ λίγο για τη συμβατική ηθική και τα στερεότυπα». «Θέλω να κάνω παιδιά», είπε. Τότε έκανα πάσο. Δεν το έβαλα ωστόσο κάτω. Δύο χρόνια την πολιορκούσα τη Μαριάνθη. Είχα μάθει απέξω κι ανακατωτά το Χαϊδάρι. Ωσπου τελικά εκείνη ενέδωσε στους ψιθύρους του έρωτά μου και ήρθε ένα σούρουπο στο σπίτι μου. «Εύγε!» της είπα περιχαρής. «Αποφάσισες επιτέλους να δικαιώσεις το ζώδιό σου, που λέει ότι προτιμάς την περιπέτεια από τη σιγουριά». «Κάνεις λάθος», μου είπε. «Απλώς αποφάσισα να χωρίσω με τον άντρα μου και να μείνω μαζί σου. Θέλω να γίνεις εσύ ο πατέρας των παιδιών μου». Ακόμα τρέχω.

Γυναίκα Ταύρος

Γυναίκα Ταύρος

Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex and the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα

Η γυναίκα Ταύρος είναι μια κατ' εξοχήν επίμονη γυναίκα με σταθερές αξίες και αρχές. Είχα την ατυχία να γνωρίσω μια τέτοια γυναίκα. Σπούδαζε αρχιτεκτονική και βρισκόταν στη διπλωματική της. Το θέμα της ήταν οι κατακόμβες της Αθήνας. Oμως η εργασία της τραβούσε σε μάκρος επειδή ο επιβλέπων καθηγητής της δεν έμενε ποτέ ικανοποιημένος. «Μάλλον είναι ερωτευμένος μαζί σου και δεν θέλει να σε χάσει από κοντά του», είπα. Εκείνη γέλασε αμήχανα. «Δεν πιστεύω στον έρωτα», είπε. Είχαμε γνωριστεί πριν λίγα λεπτά σ' ένα ραντεβού στα τυφλά, το οποίο είχε φροντίσει να οργανώσει μια κοινή φίλη. Η συνάντηση έγινε βράδυ στην Πανόρμου. Η γυναίκα Ταύρος με περίμενε κρατώντας ένα βιβλίο στα χέρια. Ηταν συλφιδικά λεπτή και μου μιλούσε στον πληθυντικό - όχι χωρίς λόγο· την περνούσα καμιά εικοσαριά χρόνια. Φορούσε μια λευκή καμπαρντίνα κι ένα μαύρο φόρεμα. Εγώ θεώρησα το ντύσιμό της καλό οιωνό, καθώς εκείνη την εποχή έβαφα το σπίτι μου ασπρόμαυρο. (Παράξενοι οι ανθρώπινοι συνειρμοί, όπως και αι βουλαί του Κυρίου.) Μόλις συστηθήκαμε, την έπιασα απ' το μπράτσο και την οδήγησα σ' ένα από τα δεκάδες εστιατόρια της περιοχής. Το μαγαζί ήταν πρόσφορο για εκμαυλισμό, αφού ο φωτισμός ήταν χαμηλός και η μουσική απαλή. Μονάχα που ήταν σχεδόν άδειο - η χρόνια οικονομική κρίση είχε χτυπήσει κι εκεί.

Η γκαρσόνα -που ήταν φίλη μου- ήρθε κοντά μας με τα μενού. «Πίνεις κόκκινο κρασί;» ρώτησα την αρχιτεκτόνισσα. Εκείνη σήκωσε τα μάτια από τον κατάλογο. «Δεν πίνω αλκοόλ», είπε. «Μόνο φυσικούς χυμούς». Την κοίταξα εμβρόντητος. «Μόνο χυμούς...» ψέλλισα.

Τότε γιατί, διάβολε, ήρθαμε σ' αυτό το πανάκριβο ταβερνείο με τον κρυφό φωτισμό και τη μουσική Λένας Πλάτωνος; Θα μπορούσαμε να είχαμε πάει στο φαστφουντάδικο της γειτονιάς. Επνιξα παρ' όλα αυτά τον θυμό μου και τη ρώτησα τι θα πάρει για φαγητό. «Ενα ριζότο με λαχανικά», είπε. «Είμαι χορτοφάγος». Ενιωσα το σύμπαν να γκρεμίζεται γύρω μου. Καταλάβαινα πλέον πολύ καλά ότι δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να αποπλανήσω το κορίτσι των χυμών και των χόρτων. Χαλάρωσε και απόλαυσε τη ζουμερή μπριζόλα σου, είπα στον εαυτό μου. Μια νύχτα είναι, θα περάσει. Το δυστύχημα ήταν ότι η 25ετής αρχιτεκτόνισσα έτρεφε προσδοκίες λογοτεχνικές. Κι έβαλε κάποια στιγμή κάτω απ' τη μύτη μου τα συγγραφικά της πονήματα. Τα διάβασα επιτόπου. Δεν ήταν παρά φληναφήματα ποιητικά μιας ψυχής δοκιμασμένης από τη χορτοφαγία. Της είπα ότι αναμφίβολα προοριζόταν να πάρει το τρίτο Νόμπελ της ελληνικής γραμματείας. Εκείνη χαμήλωσε τα μάτια ταπεινά κι εγώ κάλεσα την γκαρσόνα για να πληρώσω τον λογαριασμό. Η τελευταία χαμογελούσε σαρκαστικά κάτω από τα μουστάκια της.

Γυναίκα Κριός

Γυναίκα Κριός

Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex and the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα

Γνώρισα τη Χαρά σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Γεμάτος αντιφάσεις και διβουλία, στεκόμουν αμφίγνωμος ανάμεσα στην ποίηση και τη δημοσιογραφία. Περνούσα ατέλειωτες λευκές νύχτες, στριφογυρνώντας νευρικά στο κρεβάτι, ανίκανος να πάρω μια απόφαση για το μέλλον μου. Η ποίηση ενσάρκωνε μέσα μου την αγάπη για το ιδανικό και το ιδεώδες. Ομως και η δημοσιογραφία υποσχόταν πολλά - δολοπλοκίες και ίντριγκες με φόντο μια βίλα στην Εκάλη. Η Χαρά ήταν Κριός. Μπήκε σαν θύελλα στη ζωή μου και παρέσυρε στο διάβα της τη μιζέρια και την αναποφασιστικότητά μου. Τη γνώρισα μια νύχτα ανοιξιάτικη, σ' ένα μπαρ κοντά στη Νομική, σ' ένα πάρτι που έδινε για τα γενέθλιά της. Μου έκανε εντύπωση, θυμάμαι, η υπερβολική ζωντάνια της - έμοιαζε με πίνακα του Ροσέτι που έχει αρπάξει φωτιά. Ισως σ' αυτήν την εικόνα να συνέβαλαν τα κατακόκκινα μαλλιά της, που έπεφταν ανεμπόδιστα στη μαύρη τουαλέτα της. Είχε πράσινα μάτια που σπιθοβολούσαν, μαρτυρώντας άτομο υπερβατικό που αγωνίζεται για τις ιδέες του με πίστη, χωρίς να φοβάται στο ελάχιστο την ήττα.

Οι κινήσεις της -τραμπαλιζόταν πέρα δώθε μ' ένα ποτό στα χέρια, που κάποιοι τολμητίες φρόντιζαν ν' ανανεώνουν διαρκώς- πρόδιδαν μια σεξουαλικότητα βακχίδος ή έστω χύτρας ταχύτητας εν βρασμώ. Με σκλάβωσε με την πρώτη ματιά. (Ο ελαφρός στραβισμός της προσέδωσε ρινίσματα πόθου στην ήδη καλπάζουσα φαντασία μου.) Γίναμε εραστές το ίδιο εκείνο βράδυ, στις ρυπαρές τουαλέτες του μαγαζιού, ενώ κάποιοι με ουροδόχο κύστη έτοιμη να εκραγεί χτυπούσαν μανιασμένα την πόρτα. (Ηταν άλλες εποχές τότε· οι τουαλέτες των μπαρ εκτελούσαν και χρέη κρεβατοκάμαρας, έστω μιας όχι και τόσο σχολαστικής καθαριότητας.) Ζήσαμε μαζί ένα φεγγάρι. Σ' αυτό το διάστημα η Χαρά πρόλαβε να στήσει μια επιχείρηση καταδύσεων στην Αλόννησο, να μετατρέψει έναν οικογενειακό ξενώνα σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων, να προγραμματίσει ένα ταξίδι μας στην Καραϊβική (που δεν έγινε ποτέ) και να με γνωρίσει στους γονείς της (που κούνησαν με απόγνωση το κεφάλι).

Διάβαζε βιβλία του Σκοτ Πεκ («Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος» και «Οι άνθρωποι του ψεύδους»), καθώς κι εκείνου του συγγραφέα που κάθισε κι έκλαψε στις όχθες του ποταμού Πιέδρα. Ακουγε τραγούδια της δεκαετίας του '80 κι έβλεπε ταινίες της ρωσικής πρωτοπορίας ανάκατες με υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ. Ηταν αδύνατο να την παρακολουθήσω. Στο κρεβάτι περνούσε με μεγάλη ευκολία από το ινδουιστικό Κάμα Σούτρα στο βουδιστικό Τάντρα και από τον μινιμαλισμό του Ζεν στον πλουραλισμό των σεξομάγαζων. Με κούρασε γρήγορα κι αναγκάστηκα ν' αποχωρήσω από τη σχέση - όχι χωρίς κάποια δυσκολία, είν' αλήθεια. Της οφείλω ωστόσο χάρη, γιατί μ' έκανε να βγω απ' το δίλημμά μου. «Τι ποίηση και δημοσιογραφία μου λες!» έκανε μ' αποστροφή όταν της εξέθεσα τον προβληματισμό μου. «Γράψε κανένα μπεστ σέλερ να 'κονομήσεις». Ετσι είναι ο Κριός, ξέρει πάντα το καλύτερο - για τους άλλους.

Γυναίκα Ιχθύς

Γυναίκα Ιχθύς

Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex and the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα

Οταν επιχείρησα να πιάσω το χέρι της κάτω από το τραπέζι, αποτραβήχτηκε ενοχλημένη. «Περίμενα από έναν συγγραφέα μεγαλύτερη πρωτοτυπία», είπε. «Μια πιο λεπτή προσέγγιση, αν μη τι άλλο». Νόμιζα ότι οι γυναίκες προτιμούν τα ξεκάθαρα πράγματα, μα είχα πέσει πάλι έξω. Αλλαξα λοιπόν αμέσως τακτική κι άρχισα ν' απαγγέλλω ποιήματα του Χέλντερλιν και του Νοβάλις - με κάποια αποστάγματα Ελύτη. Εκείνη δεν άργησε να γείρει στον ώμο μου και να μου σφίξει η ίδια το χέρι με ζέση πυρετική. Αργότερα βγήκαμε στην παγωμένη νύχτα κι είδαμε γύρω μας ερωτευμένους να στροβιλίζονται στη μουσική του Αγίου Βαλεντίνου. Η Στέλλα αναστέναξε στην αγκαλιά μου -την είχα στριμώξει στο καπό ενός μαύρου Πεζό- και μου ψιθύρισε στο αυτί: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη νύχτα που γνωριστήκαμε». Ούτε εγώ. Την είχα γνωρίσει εντελώς τυχαία πριν από μερικές μέρες σ' ένα θέατρο παρακμιακό. Είχα γλιστρήσει εκεί μέσα σκοτισμένος, αφού μόλις λίγες στιγμές νωρίτερα είχα αντικρίσει την αγαπημένη μου στην αγκαλιά ενός άγνωστου άντρα. Εκείνη δεν με είχε αντιληφθεί κι εγώ είχα μείνει με την ανθοδέσμη στα χέρια - της χάριζα πότε πότε λουλούδια που αγόραζα μισοτιμής στα φανάρια του δρόμου. Συγχυσμένος από την αποκάλυψη, μπήκα στον πρώτο ανοιχτό χώρο που βρήκα μπροστά μου. Επρόκειτο για ένα θεατράκι στου Ψυρρή κι εκεί ήταν που γνώρισα τη Στέλλα - έπαιζε τον ρόλο μιας όμορφης Λολίτας.

Στο τέλος της παράστασης της πέταξα την ανθοδέσμη μου με πάθος, ραίνοντάς τη με τριαντάφυλλα. Εκείνη κολακεύτηκε και δέχτηκε να της κάνω κάποια μέρα το τραπέζι. (Δεν έμαθε ποτέ, εννοείται, ότι η ανθοδέσμη προοριζόταν για κάποια άλλη.) Η Στέλλα ήταν μια ιδιαίτερα ευαίσθητη κοπέλα. Συχνά κλεινόταν στον εαυτό της κοιτώντας επί ώρες με βλέμμα απλανές τον απέναντι τοίχο - όπου κρεμόταν μια ακουαρέλα του Μιγάδη. Αλλοτε πάλι ξεσπούσε αιφνίδια σε κλάματα βουβά, που βιαζόμουν ν' αποδώσω στην επαγγελματική της ανασφάλεια - η παράσταση που έπαιζε είχε σύντομα κατέβει, δουλειά σε σίριαλ δεν έβρισκε ούτε για τρίτο ρόλο και οι οντισιόν που πήγαινε αποδείχνονταν μάταιος κόπος. Ελεγε ότι μ' αγαπούσε, αλλά καθώς αδυνατούσα να εισχωρήσω στον σκοτεινό της κόσμο, αδυνατούσα και να την πιστέψω.

Είχε μια σχεδόν πεισματική εμμονή με το σεξ, που προφανώς εγώ δεν ήμουν σε θέση να καλύψω -δεν βρισκόμουν πια στη χρυσή μου νιότη- κι αυτό την ανάγκαζε να καταφεύγει -λέω εγώ- σε άλλους άντρες. Το πνεύμα της το φρόντιζα πιο εύκολα. Τη μύησα στη Ναστάζια Φιλίποβνα του Ντοστογιέφσκι και στου Τολστόι την Καρένινα. Γνώρισε την απιστία μέσα από την Εμα Μποβαρί και το πάθος μες απ' τις νουβέλες του Τουργκένιεφ. Διάβασε το «Εγκλημα και τιμωρία». Εγώ ήμουν σε ηλικία τέτοια που ήθελα γαλήνη και ηρεμία, κι αυτά η Στέλλα μού τα πρόσφερε απλόχερα. Ανεχόταν τα καπρίτσια και τις ιδιορρυθμίες μου χωρίς να διαμαρτύρεται. Με φρόντιζε και με περιποιόταν με κάθε τρόπο. (Εντάξει, η μαγειρική της δεν ήταν σπουδαία, αλλά μήπως κι εγώ δεν ήμουν ένα φαλακρό τομάρι;) Περνούσα μαζί της στιγμές ευσύνοπτης ευτυχίας, μια συναισθηματική ισορροπία χαϊκού, τρόπος του λέγειν. Περνούσα, μ' άλλα λόγια, καλά. Γιατί τότε χωρίσαμε; Γιατί βρήκα γυναίκα Υδροχόο.