Όσοι Θέλετε συγκεκριμένες προβλέψεις για τον εαυτό σας σε λογικές τιμές και αποστολή στο e-mail σας μπορείτε να έχετε περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Γυναίκα Παρθένος


Ο πεζογράφος Αρης Σφακιανάκης ζει το δικό του «Sex & the City» και βγάζει αστρολογικά πορίσματα

Υπάρχουν ατυχίες και ατυχίες. Εγώ παντρεύτηκα γυναίκα Παρθένο. Προφανώς είχα διαπράξει πολλές αμαρτίες στη ζωή - το πιθανότερο και σε προηγούμενες ζωές. Ομως τα πράγματα δεν έδειχναν τόσο άσχημα στην αρχή. Για την ακρίβεια, ούτε που σκέφτηκα το ζώδιο της ψηλής και καστανομάλλας Αλίκης με τη λευκή επιδερμίδα. Ηταν δημοσιογράφος του πολιτιστικού, μιαν εποχή άλλη, τότε που τα κανάλια της τηλεόρασης ασχολούνταν ακόμα με τον πολιτισμό. Οταν τη γνώρισα, σε μια παρουσίαση βιβλίου, φορούσε τζιν παντελόνι, μπότες μέχρι το γόνατο και μαύρο δερμάτινο μπουφάν Harley Davidson.

Εμοιαζε με θεά του ροκ που αποφάσισε αιφνίδια ν' ασχοληθεί με τις τέχνες. Πρώτη φορά δώσαμε ραντεβού στον Ενοικο, ένα μπαράκι των Εξαρχείων όπου συνήθως μαζευόταν η σάρα και η μάρα της καλλιτεχνίας. Κάποια στιγμή, χωρίς άλλη προειδοποίηση, η Αλίκη έσβησε το τσιγάρο της στο μέτωπό μου, επειδή κοίταξα λίγο παραπάνω μια γκαρσόνα. Αρχισε μια σχέση πάθους που οφειλόταν κυρίως στην άφθονη κατανάλωση αλκοόλ, στο νεαρόν της ηλικίας και στην ανάγνωση μυθιστορημάτων του Μπατάιγ.

Η Αλίκη ζήλευε φριχτά. Ζήλευε τις ταξιτζούδες, ζήλευε τις κοπτοραπτούδες, ζήλευε τις λουλουδούδες - τότε πηγαίναμε ακόμα σε σκυλάδικα, δεν είχαν όλα ευτελιστεί.

Εγώ προσπάθησα να είμαι τύπος και υπογραμμός, μα δεν μπορείς να περιορίσεις το βλέμμα όταν περνάει δίπλα σου μια ωραία γυναίκα. Οπότε η Αλίκη εκσφενδόνιζε εναντίον μου όποιο μπουκάλι ουίσκι έβρισκε μπροστά της, όποιο σταχτοδοχείο, όποιον κουβά με παγάκια. Είχαμε γίνει γραφικοί. Οι μπράβοι των νυχτερινών κέντρων είχαν βαρεθεί να μας χωρίζουν. Οι ταξιτζήδες δεν μας έπαιρναν ποτέ. Οι περιπτεράδες κατέβαζαν τα ρολά μόλις μας έβλεπαν να πλησιάζουμε. Τι ζήλευε δεν ξέρω. Θέλω να πω: ούτε καλλονός ήμουν, ούτε πλούσιος, ούτε αθλητικός τύπος. Ασε που η ζήλια δεν ταιριάζει στις Παρθένους - λέμε τώρα.

Σε τρεις μήνες παντρευτήκαμε - είχε μείνει έγκυος στα 28 της και δήλωσε ευθαρσώς ότι θα το κρατούσε το παιδί. Τι να 'κανα κι εγώ; Μίλησε η κρητική καταγωγή μου, έβγαλα άδειες γάμου στην Αγία Αικατερίνη της Πλάκας (τυχαίο;) και, όταν τελείωσε η σεμνή τελετή, μετακόμισα στο σπίτι της. Τότε ξύπνησε μέσα της η Παρθένος: «Σε παρακαλώ, να βάζεις τα ρούχα σου στην ντουλάπα. Να στρώνεις το κρεβάτι όταν σηκώνεσαι. Να αδειάζεις κάθε φορά το τασάκι όταν καπνίζεις. Μην αφήνεις άπλυτα πιάτα στον νεροχύτη. Το κλειδί στην πόρτα να γυρίζει δυο φορές. Οι τέντες να έχουν κλίση 42 μοίρες. Το λάστιχο της βεράντας να είναι προσεκτικά τυλιγμένο. Οι κουρτίνες στα άγκιστρα, τα κάδρα ίσια, οι παντόφλες στοιχισμένες».

Ελα όμως που εγώ είμαι Υδροχόος και αυτό αδυνατούσα να το αντέξω. Καλή η τάξη, αλλά έως ενός σημείου. Ενιωθα να μου σιδερώνεται η ψυχή. (Μεταξύ μας, είχε τελειώσει κι ο έρωτας.) Πήραμε διαζύγιο (εννοείται), αλλά θα της χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη. Μου έδωσε μια κόρη. Αιγόκερω. Η Παρθένος δεν ξαναπαντρεύτηκε. Ούτε εγώ εξάλλου. Κάτι με τον χυλό και το γιαούρτι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Οι Πλανήτες, Σήμερα και ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις

... στο ζωδιακό κύκλο

η Γη κ' η Σεληνη τωρα